ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΚΕΥΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ


ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΚΕΥΗ

Στο περιβολάκι
μπρος στην εκκλησιά
έμοιαζες πουλάκι
σ΄άγρια φυλλωσιά
Δυόσμο κι αγιοκέρι
κράταγες στο χέρι
κι έλεγες: "Ραβί
σώσε μας και πάλι"!
Ητανε Μεγάλη
Παρασκευή

Νύχτες κι άλλες νύχτες
γύρισε η χρονιά
του πολέμου οι δείχτες
σήμαναν εννιά Κι είδαμε να βγαίνει
μ΄όψη κολασμένη
μέσα απ΄το κλουβί
το φριχτό τσακάλι
Ητανε Μεγάλη
Παρασκευή

Τα παιδιά φευγάτα
έρμα τα χωριά
πάλευαν τα νειάτα
για τη λευτεριά
Κι όταν ήρθα λίγο
να σε δω πριν φύγω
έκλαιγες βουβή με
σκυφτό κεφάλι
Ητανε Μεγάλη
Παρασκευή.


Στίχοι: Νίκος Γκάτσος.
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος.

Η ΜΕΤΑΘΕΣΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ


Η ΜΕΤΑΘΕΣΗ

Είχανε φτάσει Κυριακή
τους είπαν θά ’χετε βροχή
στην παραλία ένα πλοίο σκοτεινό
στην κάμαρά τους το ταβάνι χαμηλό

Όλοι οι δρόμοι υγροί
ο καθένας μια ιστορία
τους πείραζε η υγρασία
έχουν γίνει νευρικοί
δεν μπορούν νά ’χουν τη θάλασσα
μια συνήθεια είναι όλα λέει αυτή

Είχανε μάθει στη σιωπή
οι άλλοι μίλαγαν πολύ
στη θύμησή τους η παλιά τους η ζωή
έχει θαμπώσει κι έχει γίνει μακρινή

Όλοι οι δρόμοι υγροί
ο καθένας μια ιστορία
τους πείραζε η υγρασία
έχουν γίνει νευρικοί
δεν μπορούν νά ’χουν τη θάλασσα
μια συνήθεια είναι όλα λέει αυτή

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ


ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Στο περιβολάκι
μπρος στην εκκλησιά
έμοιαζες πουλάκι
σ' άγρια φυλλωσιά
δυόσμο κι αγιοκέρι
κράταγες στο χέρι
κι έλεγες: "Ραβί
σώσε μας και πάλι"!
Ητανε Μεγάλη
Παρασκευή

Νύχτες κι άλλες νύχτες
γύρισε η χρονιά
του πολέμου οι δείχτες
σήμαναν εννιά
κι είδαμε να βγαίνει
μ' όψη κολασμένη
μέσα απ’το κλουβί
το φριχτό τσακάλι
Ητανε Μεγάλη
Παρασκευή

Τα παιδιά φευγάτα
έρμα τα χωριά
πάλευαν τα νιάτα
για τη λευτεριά
κι όταν ήρθα λίγο
να σε δω πριν φύγω
έκλαιγες βουβή με
σκυφτό κεφάλι
Ητανε Μεγάλη
Παρασκευή

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος.
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος.

ΕΤΣΙ ΕΙΝ’ Η ΖΩΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ

ΕΤΣΙ ΕΙΝ’ Η ΖΩΗ

Μια φορά κι εγώ κοίταξα πίσω
είπα να χαθώ να μη γυρίσω.

Έτσι είν' η ζωή και πώς να την αλλάξεις
άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή
έτσι είν' η ζωή και πώς να την ξεγράψεις
πώς να την ξεγράψεις με μολύβι και χαρτί.

Κράτα μου το χέρι κράτα το παράπονό μου
κράτα την καρδιά σου ώσπου να 'ρθει το πρωί
και να θυμηθείς πριν φύγεις να σου δώσω
κόκκινο γαρύφαλο κι ένα γλυκό φιλί.

Μια φορά κι εγώ είπα να φύγω
από τους καημούς για να ξεφύγω.

Έτσι είν' η ζωή και πώς να την αλλάξεις
άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή
έτσι είν' η ζωή και πώς να την ξεγράψεις
πώς να την ξεγράψεις με μολύβι και χαρτί.

Κράτα μου το χέρι κράτα το παράπονό μου
κράτα την καρδιά σου ώσπου να 'ρθει το πρωί
και να θυμηθείς πριν φύγεις να σου δώσω
κόκκινο γαρύφαλλο κι ένα γλυκό φιλί.

Στίχοι: Γιάννης Λογοθέτης.
Μουσική: Δήμος Μούτσης.

ΜΕ ΤΙ ΚΑΡΔΙΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ

ΜΕ ΤΙ ΚΑΡΔΙΑ

Με τί καρδιά να σ' αποχαιρετήσω
Με τί καρδιά τραγούδι να σου πω
στον ουρανό με τ' όνειρο θα ζήσω
στον ουρανό σαν άστρο θα χαθώ.

Βάλε φωνή κοντά σου να γυρίσω
βάλε φωνή τη γη να θυμηθώ.

Με τί καρδιά τα μάτια σου ν' αφήσω
Με τί καρδιά τον κόσμο ν' αρνηθώ
σε σκοτεινό γεφύρι θα καθήσω
σε σκοτεινό ποτάμι θα σταθώ.

Δώσ’ μου φωτιά τη νύχτα μου να σβήσω
δώσ’ μου φωτιά στον ήλιο να βρεθώ.

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος.

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος.

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΑΜΙΤΣΗ

Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΓΙΑΝΝΗ ΣΠΑΝΟ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΑΜΙΤΣΗ: ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ

Η ΤΑΜΠΑΚΕΡΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ

Η ΤΑΜΠΑΚΕΡΑ

Τί μου τη χάρισες αυτή τη ταμπακιέρα
αφού για μένα πονηρά έχεις σκεφτεί
Κι αφού στο βάθος θέλεις να με κάνεις πέρα
τί μου τη χάρισες την ταμπακιέρα αυτή;

Την ταμπακιέρα σου δεν έπρεπε να πάρω
γιατί τη βλέπω και βαθιά μελαγχολώ
Μέχρι που σκέφτομαι να κόψω το τσιγάρο
για να σε διώξω μια στιγμή απ’ το μυαλό.

Ποτέ δε μ’ άφησες να δω μιαν άσπρη μέρα
και σου γουστάρει πάντα να με τυραννάς
Κι ίσως μου χάρισες αυτή την ταμπακιέρα
για να μου γίνει και το κάπνισμα βραχνάς.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ

Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΓΙΑΝΝΗ ΣΠΑΝΟ


ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
σαν το ξεχασμένο στάχυ
ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος
κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
σαν το ξεχασμένο στάχυ
άνθρωποι μονάχοι

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
όπως του πελάγου οι βράχοι
ο κόσμος θάλασσα που απλώνει
κι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι
ανεμοδαρμένοι βράχοι
άνθρωποι μονάχοι

Άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα
άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, σαν εσένα, σαν εμένα...


Στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης.
Μουσική: Γιάννης Σπανός.

Η ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΓΚΑΤΣΟ ΚΑΙ ΞΑΡΧΑΚΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ


ΣΤΟΝ ΚΑΤΩ ΔΡΟΜΟ

Στον κάτω δρόμο
τώρα που νυχτώνει
το χελιδόνι
διπλώνει τα φτερά.
Στον κάτω δρόμο
βγήκαν οι γειτόνοι
σ' ένα μπαλκόνι
να δουν τη συμφορά.

Φέραν τον Ρήγα τον αετό τον Διγενή
κι ήταν η όψη του χλωμή
σαν το πανί.

Στον κάτω δρόμο
τώρα που βραδιάζει
πέφτει τ' αγιάζι
στου κήπου τα κλαδιά.
Στον κάτω δρόμο
πίσω απ' το περβάζι
κάποιος ουρλιάζει
και σκίζεται η καρδιά.

Φέραν τον Άδωνη το Λίνο το Χριστό
κι ήταν ακόμη το κορμάκι του ζεστό.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΣΟ Σ’ ΑΓΑΠΩ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ


ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΣΟ Σ’ ΑΓΑΠΩ

Δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ
μέτρο δεν έχει η αγάπη
είναι απ' τον ήλιο πιο ψηλά
και δεν τη φτάνει μάτι

Ήταν μια σπίθα στην αρχή
και μιας βροχής ψιχάλα
κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά
και πέλαγος η στάλα

Η αγάπη που μας έδεσε
πόνο δε θα γνωρίσει
είμαστε δυο σταλαγματιές
από την ίδια βρύση

Ήταν μια σπίθα στην αρχή
και μιας βροχής ψιχάλα
κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά
και πέλαγος η στάλα



Στίχοι: Χρήστος Αργυρόπουλος.
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας.

ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ

Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΝΙΚΟ ΓΚΑΤΣΟ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟ ΞΑΡΧΑΚΟ


ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ

Πρωτομαγιά
με το σουγιά
χαράξαν το φεγγίτη
και μια βραδιά
σαν τα θεριά
σε πήραν απ' το σπίτι.

Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά
είδα το μπόγια να περνά και το φονιά
γύρευα χρόνια μες στον κόσμο να τον βρω
μα περπατούσε με το χάρο στο πλευρό.

Νυν και αεί
μες στη ζωή
σε είχα αραξοβόλι
μα μιαν αυγή
στη μαύρη γη
σε σώριασε το βόλι.

Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά
είδα το μπόγια το ληστή και το φονιά
τού 'χανε δέσει στο λαιμό του μια τριχιά
και του πατάγαν το κεφάλι σαν οχιά.

Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΑΚΗ ΠΑΝΟΥ

Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΑΚΗ ΠΑΝΟΥ


ΔΕΝ ΚΛΑΙΩ ΓΙΑ ΤΩΡΑ

Δεν κλαίω που φεύγεις
δεν κλαίω για τώρα
δεν κλαίω την ώρα
του αποχωρισμού

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
κλαίω την ώρα του σπαραγμού
κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια
ψυχή να σου πω σ' αγαπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
με τα σημάδια του χαλασμού
κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια
ψυχή να σου πω σ' αγαπώ

Δεν είναι από ζήλεια
που σφίγγω τα χείλια
και κλαίω μπροστά σου
χωρίς να ντραπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
κλαίω την ώρα του σπαραγμού
κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια
ψυχή να σου πω σ' αγαπώ

Σ' ΕΒΛΕΠΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: Σ' ΕΒΛΕΠΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

ΝΑΥΤΗΣ ΒΓΗΚΕ ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ


ΝΑΥΤΗΣ ΒΓΗΚΕ ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ

Ναύτης βγήκε στη στεριά για περιπολία
μάνα μου, αναστέναξε όλη η παραλία
τέλειωσε η περίπολος κι ήρθε το ναυτάκι
κι έριχνε στη θάλασσα μαύρο βοτσαλάκι.

Ναύτης βγήκε στη στεριά και μπροστά μου βγαίνει
Κύριε των δυνάμεων, τι χρωστώ η καημένη;
Μου 'πε δυο γλυκόλογα, θέλει να κεράσει
μια βανίλια παγωτό και γλυκό κεράσι.

Ναύτης βγήκε στη στεριά και φοράει τ' άσπρα
γέμισε το σπίτι μου κι η καρδιά μου μ' άστρα
βγήκαμε κι ενθύμιο μια φωτογραφία
στο Χατζηκυριάκειο μέσα στην πλατεία.

Ναύτης βγήκε στη στεριά μ' άδεια τρεις ημέρες
παραγνωριστήκαμε κι άρχισε φοβέρες
μου 'κανε και μια σκηνή μες στην παραλία
μην κοιτάζω γύρω μου σαν περιπολία.



Μουσική: Γιάννης Σπανός.
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου.

ΕΤΣΙ ΕΙΝ’ Η ΖΩΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ


ΕΤΣΙ ΕΙΝ’ Η ΖΩΗ

Μια φορά κι εγώ κοίταξα πίσω
είπα να χαθώ να μη γυρίσω.

Έτσι είν' η ζωή και πώς να την αλλάξεις
άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή
έτσι είν' η ζωή και πώς να την ξεγράψεις
πώς να την ξεγράψεις με μολύβι και χαρτί.

Κράτα μου το χέρι κράτα το παράπονό μου
κράτα την καρδιά σου ώσπου να 'ρθει το πρωί
και να θυμηθείς πριν φύγεις να σου δώσω
κόκκινο γαρίφαλο κι ένα γλυκό φιλί.

Μια φορά κι εγώ είπα να φύγω
από τους καημούς για να ξεφύγω.

Έτσι είν' η ζωή και πώς να την αλλάξεις
άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή
έτσι είν' η ζωή και πώς να την ξεγράψεις
πώς να την ξεγράψεις με μολύβι και χαρτί.

Κράτα μου το χέρι κράτα το παράπονό μου
κράτα την καρδιά σου ώσπου να 'ρθει το πρωί
και να θυμηθείς πριν φύγεις να σου δώσω
κόκκινο γαρίφαλο κι ένα γλυκό φιλί.



Στίχοι: Γιάννης Λογοθέτης.
Μουσική: Δήμος Μούτσης.
Τραγούδι από τον δίσκο «ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΣ Α», 1972.

ΤΟ ΦΡΙΧΤΟ ΤΣΑΚΑΛΙ

Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΝΙΚΟ ΓΚΑΤΣΟ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟ ΞΑΡΧΑΚΟ


ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Στο περιβολάκι
μπρος στην εκκλησιά
έμοιαζες πουλάκι
σ΄άγρια φυλλωσιά
δυόσμο κι αγιοκέρι
κράταγες στο χέρι
κι έλεγες: "Ραβί
σώσε μας και πάλι"!
Ητανε Μεγάλη
Παρασκευή

Νύχτες κι άλλες νύχτες
γύρισε η χρονιά
του πολέμου οι δείχτες
σήμαναν εννιά
κι είδαμε να βγαίνει
μ΄ όψη κολασμένη
μέσα απ΄το κλουβί
το φριχτό τσακάλι
Ητανε Μεγάλη
Παρασκευή

Τα παιδιά φευγάτα
έρμα τα χωριά
πάλευαν τα νειάτα
για τη λευτεριά
κι όταν ήρθα λίγο
να σε δω πριν φύγω
έκλαιγες βουβή
me σκυφτό κεφάλι
Ητανε Μεγάλη
Παρασκευή.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ!

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ


Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ Τ’ ΟΡΦΑΝΟ

Σ' αυτό το σπίτι τ΄ ορφανό
που δεν εγνώρισε ουρανό
ούτε και καλοσύνη
ξανάρθες μια Παρασκευή
κι είχες την πίκρα την βωβή
που μόνο ο κόσμος δίνει.

Στην ίδια πάντα την γωνιά
όταν σε πήραν σαν φονιά
κρέμασες το σακάκι
και το καπέλο στο καρφί
σαν να κρεμούσες μια ζωή
σφαγμένη στο σοκάκι.

Και στο τραπέζι μια στιγμή
πάλι μοιράζεις το ψωμί
και το κρασί στα ίσια
Μ' αυτός ο τόπος που πονάς
μας διώχνει κι ας τον σεργιανάς
σαν νύχτα πελαγίσια.



Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου.
Μουσική: Γιάννης Σπανός.
Τραγούδι από τον δίσκο «Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΣΠΑΝΟ», 1977.

ΠΟΡΤΑ ΚΛΕΙΣΤΗ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ

Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟ ΖΑΜΠΕΤΑ


ΠΟΡΤΑ ΚΛΕΙΣΤΗ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ

Ποιός έχει κάνει τα βουνά
ψηλά σαν νά 'ναι κάστρα,
ν' αγγίζουνε τον ουρανό
και να μου κρύβουν τ' άστρα.

Πού να είναι τα λόγια σου
και τ' άστρο της καρδιάς σου
βουνά και κάστρα θ' ανεβώ
να πάρω τα φιλιά σου.

Ποιός σού 'χει κάνει την καρδιά
αστέρι λυπημένο,
πόρτα κλειστή τα χείλη σου
κι απέξω περιμένω.

Πού να είναι τα λόγια σου
και τ' άστρο της καρδιάς σου
Βουνά και κάστρα θ' ανεβώ
να πάρω τα φιλιά σου.

ΜΙΑ ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑΣΤΕΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ


ΠΕΦΤΕΙ ΜΙΑ ΒΡΟΧΗ

Πέφτει μια βροχή και μια θλίψη όλη νύχτα
μες στα χαμηλά τα εργατικά τα σπίτια
κι ένα κερί σαν καρδιά που τρεμοσβήνει
δείχνει κι αυτό πως για σένα ξαγρυπνώ.

Γράμματα πικρά, μου γυρίζουν όλα πίσω
μα κι αν σ΄ έβρισκαν τίποτα δεν θα κερδίσω
έμαθα πια, πώς να ζει κανείς μονάχος
και να ξυπνά μ΄ ένα όνειρο βραχνά.

Είναι μια βροχή και που συνεχίζει χρόνια
μα δεν νοιώθεις πια, τον δικό μου τον αγώνα
ξένος περνάς και σαν ξένος τί σε νοιάζει
που μια ζωή έχει πια κομματιαστεί.



Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου.
Μουσική: Γιάννης Σπανός.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ


ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Μια παλιά φωτογραφία
κι ένα γράμμα ξεχασμένο
κάποιο όνειρο χαμένο
μου θυμίσανε ξανά.

Και στα χέρια σαν το πήρα
με λαχτάρα όπως πρώτα
άνοιξε του νου η πόρτα
και προβάλλαν τα παλιά.

Οι αναμνήσεις γίνανε βόλια
να πέτρωνες καρδιά μου δόλια
να πέτρωνες καρδιά μου δόλια
να μη σε πλήγωναν.

Μέσα απ' τη φωτογραφία
πάλι μου χαμογελούσε
και στο γράμμα μου μιλούσε
όπως τότε τρυφερά.

Και ξανάζησα για λίγο
τα παλιά τα χτυποκάρδια
τ' αξημέρωτα τα βράδια
τα ατέλειωτα φιλιά.

Οι αναμνήσεις γίνανε βόλια
να πέτρωνες καρδιά μου δόλια
να πέτρωνες καρδιά μου δόλια
να μη σε πλήγωναν.



Στίχοι: Αλέκος Καγιάντας.
Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας.