ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ

ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ

ΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ

Τα παιδιά που περνούσανε και τον κόσμο κατέβαιναν με ποδήλατα γέμισαν τον αέρα φωνές. Και στο δρόμο μας σύρριζα από όλους ο ένας λίγη σκόνη που άφηνε, από κάτω του το ποδήλατο σταματώντας, εκείνος και αποδήλατος έφευγε απ’ τις κορφές των δέντρων ψηλά, και οι άλλοι τρέχοντας προλαβαίνανε πιο κάτω το ίδιο, στη γειτονιά του καθένας, ώσπου ο αέρας γέμιζε από όλους τους δρόμους εκείνη την ώρα αγόρια που ανέβαιναν αντί για πουλιά

Από το βιβλίο: Ελένη Βακαλό, «Το άλλο του πράγματος (Ποίηση 1954-1994)», Εκδόσεις Νεφέλη, 1995, σελ. 136

ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ

ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

Ο πατέρας μου είχε ένα γυάλινο μάτι.
  Τις Κυριακές που καθότανε σπίτι έβγαζε από την τσέπη του
  κι άλλα μάτια, τα γυάλιζε με την άκρη του μανικιού του και
  φώναζε τη μητέρα μου να διαλέξει. Η μητέρα μου γελούσε.

Τα πρωινά ο πατέρας μου ήταν ευχαριστημένος. Έπαιζε το μάτι
  στη φούχτα του πριν το φορέσει και έλεγε πως είναι ένα καλό

  μάτι. Όμως εγώ δεν ήθελα να τον πιστέψω.

Έριχνα ένα σκούρο σάλι στους ώμους μου τάχα πως κρυώνω

  κι ήταν για να παραμονέψω. Στο τέλος τον είδα μια μέρα να
  κλαίει. Δεν είχε καμιά διαφορά από ένα αληθινό μάτι.

Αυτό το ποίημα
Δεν είναι για να το διαβάσουν
Όσοι δεν μ’ αγαπούνε
Ακόμη
Κι από κείνους
Που δεν θα με ξέρουν
Αν δεν πιστεύουνε πως υπήρξα
Σαν
Και κείνους.

Ύστερα από την ιστορία με τον πατέρα μου, υποψιαζόμουνα και

  όσους είχαν αληθινά μάτια.

Από το βιβλίο: Ελένη Βακαλό, «Το άλλο του πράγματος (Ποίηση 1954-1994)», Εκδόσεις Νεφέλη, 1995, σελ. 13-14.

Η ΑΣΠΡΟΝΤΥΜΕΝΗ

ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ

Η ΑΣΠΡΟΝΤΥΜΕΝΗ

Μορφή μαρμάρινη
Κτήμα θανάτου
Μέσα στην κρύπτη
Σηκώνει όνειρο
Το ίδιο κορμί της
Και μόνη βλέπει
Τον εαυτό της
Σε νέο σύμπλεγμα
Με τον καλό της.
Κι ανάσα πάλι
Να το ξυπνάει

Κι εκεί αφησμένη
Και ξαπλωμένη
Λίγο πιο πέρα
Σε άλλη σφαίρα
Πάλι το βλέπει
Να ανεβαίνει
Το ίδιο σύμπλεγμα
Του έρωτά της.
Χτύπος ακούγεται
Στα σωθικά της

Τα βλέφαρά της
Τώρα τ’ ανοίγει
Πνοή και στέκεται
Λίγο ακόμη
Στη μέρα εκείνη
Το όνειρό της.

Έτσι θα φτάσει
Με πόθο αγάπης
Στην πάνω πλάση
Η Ροδαλίνα

Χορτάρι πάτησε
Το ελαφρό πόδι

Από το βιβλίο: Ελένη Βακαλό, «Το άλλο του πράγματος (Ποίηση 1954-1994)», Εκδόσεις Νεφέλη, 1995, σελ. 206.

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΧΤΥΠΑΝΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΧΤΥΠΑΝΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Για την κυρά Ροδαλίνα γράφω

Η κυρά Ροδαλίνα η τρελή
Που γυρίζει εδώ κι εκεί
Τί προσέχει

Το μεγάλο δάχτυλό της
Τη δαγκάνα του ποδιού της

Πέντε έχει δαχτυλάκια
Τέσσερα του λουλουδιού
Και το άλλο του σκορπιού
Και της κάμπιας όταν ψάχνει
Το μεγάλο

Το ζώο-δάχτυλο το ονομάζει

Έχει κρέας έχει νύχι
Και περίεργο που είναι
Σα να έχει και κεφάλι
Χωριστό απ' το δικό μου

Διασκεδάζω

Από το βιβλίο: Ελένη Βακαλό, «Το άλλο του πράγματος (Ποίηση 1954-1994)», Εκδόσεις Νεφέλη, 1995, σελ. 193.

Ο ΤΟΠΟΣ ΟΛΟΣ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ

ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ

 

[Ο ΤΟΠΟΣ ΟΛΟΣ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ]

Ο τόπος όλος κοντά του που δεν το έπινε το νερό ήταν σπαρμένος
  με κάλυκες λάσπης, μικρές τρύπες της γης, με χώμα λεπτότερο
  γύρω στα χείλη. Κι οι έτοιμοι των ανοίξεων νεκροί την
  τρυφερότητά τους την περιβάλλονται έτσι

Το ίδιο αν δεν ήταν που έφερνε τον καιρό, φυσούσε ασάλευτο, το
  δέντρο ήταν σχεδία. Σε σύννεφα και τσαμπιά του καιρού του
  κακού που μαζεύονταν το περιέπλεα, τότε επιβιβαζόμουν τα
  μελανά του πουλιά

Σε όλο το χώρο μου έρχονταν τόσο πολλά. Κι η κυριαρχία των
  νέων δεχόταν απότομα, γρήγορα να περνά τη σκιά τους αφού
  είχαν μακρύνει προτύτερα αυτά, τα ηλιόλουστα στο τοπίο
  της πτήσης και στο σώμα του σκοτεινά

Σ’ αυτό το δέντρο που χρόνια καθόμουν τον ήχο του ν’ ανεβαίνει
  τον άκουγα, τον περίμενα ν’ ακουστεί

Όσα γινήκαν φωνές και τ’ άλλα σιωπή
Θυμηθείτε το αυτό όταν με διέτρεχε η σκιά

Εγώ δεν είχα ποτέ μου πολλές άλλες φωνές.

Γιατί στην άβυσσο μέσα υπάρχω όπως υπάρχει στο ποίημά μου
πάντα κρυμένος, όχι μια λέξη, παρά ένας λυγμός.

Από το βιβλίο: Ελένη Βακαλό, «Το άλλο του πράγματος (Ποίηση 1954-1994)», Εκδόσεις Νεφέλη, 1995, σελ. 91.