ΝΑ ΜΑΖΕΨΩ ΤΑ ΣΥΡΜΑΤΑΚΙΑ ΤΩΝ ΛΑΜΠΤΗΡΩΝ

ΠΑΝΑΓΟΣ ΠΕΠΠΑΣ

[ΝΑ ΜΑΖΕΨΩ ΤΑ ΣΥΡΜΑΤΑΚΙΑ ΤΩΝ ΛΑΜΠΤΗΡΩΝ]

Να μαζέψω τα συρματάκια των λαμπτήρων

να τα κρεμάσεις στ’ αυτιά σου

και να διευθύνουν όποιους ανέμους θέλεις εσύ.

Φοβάμαι όμως

μήπως φύγεις για το κέντρο της νύχτας.

Να πω στη φωτιά

να σου δώσει τα αναρίθμητα χτενίσματά της.

Φοβάμαι όμως

μην μπαινοβγαίνεις αιφνίδια στη μέρα

και γίνεις πρόωρα αστραπή.

Από το βιβλίο: Πανάγος Πέππας, «Η ακακία της Ανδρομάχης», Αθήνα 1986, σελ. 12.

Ο ΣΤΑΥΡΑΕΤΟΣ

ΠΑΝΑΓΟΣ ΠΕΠΠΑΣ


Ο ΣΤΑΥΡΑΕΤΟΣ

Κάποτε οι βροντές άνοιγαν δρόμους,
οι αστραπές στήνανε κάστρα
κι η μελωδία έστελνε τη λεβεντιά στα δάση.

Τα πεύκα ήταν περισσότερα μα τραγουδήθηκε
ο παπα-πλάτανος και προπαντός ο σταυραετός,
που θα ζει για πάντα στις καρδιές μας,
στο άχτι του φτωχού,
στον καταπέλτη της λαχτάρας,

θα ζει στον κολοφώνα της μεσημβρίας,
στον χυτό αντίποδα της δόξας,
στα λαμπερά φασκιώματα του αιθέρα
κι αλύτρωτο μπουρίνι λέξεων
μες στην ψηφιακή τους φιάλη
απ' τη βαλβίδα του μεσονυκτίου
θα χύνεται στο σύμπαν.


16/10/07-10/3/12

ΓΕΜΙΣΕ Η ΠΟΛΗ ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΥΣ

ΠΑΝΑΓΟΣ ΠΕΠΠΑΣ


[ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΥΛΙ]

Ένα μεγάλο κόκκινο πουλί
φτεροκοπώντας με τις δυό ασπίδες του
κάθισε διαδοχικά
σ’ όλα τα περίπτερα της πόλης
ώσπου γέμισε η πόλη ανεμόμυλους.
Ύστερα έφυγε κι εσύ το ακολούθησες.
Ο δρόμος που πήραν τα πόδια σου
έχει τώρα μια μακριά λοφοσειρά.
Τί νά ’ναι αυτή η λοφοσειρά;
Μήπως κατασκευαστής κυμάτων;
Εμείς άνεμο θέλουμε.
Μήπως το ήλεκτρο που έχεις
όταν ο άνεμος εξασκείται στο σώμα σου;
Θά ’ταν ό,τι καλύτερο.



Από το βιβλίο: Πανάγος Πέππας, «Η ακακία της Ανδομάχης», Αθήνα 1986, σελ. 41.

Η ΛΕΞΗ... Η ΛΕΞΗ... Η ΛΕΞΗ...

ΠΑΝΑΓΟΣ ΠΕΠΠΑΣ


ΠΕΝΤΕ ΤΡΙΠΤΥΧΑ

‘Όλα έχουν τη σημαία τους:

Ο δρόμος τη γυναίκα
η γυναίκα τα μαλλιά
η νύχτα τη σελήνη
το φως την ευχέρεια
η λέξη τα χείλη.

Άρα έχουν και πατρίδα:

Ο δρόμος το βλέμμα
η γυναίκα τη γόνδολα
η νύχτα τον εαυτό της
το φως το μάτι του ορφανού
η λέξη την ψυχή του Φειδιππίδη.

Δηλαδή, ένα συνεσταλμένο ελάφι
τρέχει στις προεκτάσεις.


Από το βιβλίο: Πανάγος Πέππας, «Ημερίδα», Εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2007, σελ. 26.

ΤΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΟΜΑΝΙ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ

ΠΑΝΑΓΟΣ ΠΕΠΠΑΣ


Η ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Ωρολογιακός μηχανισμός η λέξη.
Εκρήγνυται όταν έρχεται σ’ επαφή
με όλες τις σημασίες της.
Έτσι εξηγείται και το κύκνειο άσμα,
ο χωρισμός των ερωτευμένων,
οι επαναστάσεις – που αργά
ή γρήγορα πνίγονται· είτε στο αίμα
είτε στον αφρό ξυρίσματος.

Ξυπνάει τότε ο χρόνος, γομώνει πάλι
τη λέξη, την κουρδίζει και ξαναπέφτει
για ύπνο υπάρχοντας σε αποφασιστικά
δευτερόλεπτα· τα υγρά και λάμποντα
εργαλεία στις δέλτους της ομιλίας
όταν το σπουργιτομάνι της φωνής
καθιερώνεται λέξη στον ουρανίσκο.


Από το βιβλίο, Πανάγος Πέππας, «Ημερίδα», Εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2008, σελ. 27.