Η ΔΗΜΗΤΡΑ Χ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ ΕΥΡΙΠΙΔΗ

Η ΔΗΜΗΤΡΑ Χ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ ΕΥΡΙΠΙΔΗ

Κορυφαίο επίτευγμα υψηλού ελληνικού λόγου

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, 2

 

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, 2

Τα ποιήματα της Δήμητρας Χριστδούλου. Από καρδιάς ευχαριστώ την εξαίρετη ποιήτρια! Και εις άλλα!

 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 

 

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Ευχάριστη έκπληξη που έρχεται από μια ποιήτρια, το έργο της οποίας γνωρίζω -τολμώ να πω- πολύ καλά. Ήδη από το δεύτερο βιβλίο της ("Ηγησώ", Κείμενα, Αθήνα 1979), σαράντα χρόνια πίσω, είχα σχηματίσει εντύπωση (και την είχα αποτυπώσει γραπτώς σε κάποιο περιοδικό) ότι πρόκειται για σπουδαία ποιητική φωνή. Το πρώτο της βιβλίο, "Τα άλογα του Μυροβλήτου" (1974), το διάβασα δεύτερο. Η Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου σε όλη της την πορεία μέχρι σήμερα, που μας δίνει το 14ο ποιητικό της πόνημα, διάκειται ευεργετικά υπέρ της ποίησης. Γι' αυτό και ως αναγνώστης την ευχαριστώ πολύ από καρδιάς. Να είναι πάντα καλά και δημιουργική, για να απολαμβάνουμε κι εμείς τους καρπούς της δημιουργικότητάς της.

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Η ΡΟΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Η ΡΟΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Φως πρωινού χωρίς πολλή υγρασία.

Χαρτιά, καφές, κάποια τηλεφωνήματα.

Ο κόσμος σε ειρηνική προχειρότητα.

Έπειτα, τα χιλιόμετρα εργασίας.

Τάξη και μόχθος. Έχει κάποιο αποτέλεσμα:

Γυμνάζεσαι σ’ ένα πηγάδι.

Τέλος, ένας λεκές τεράστιος.

Πέφτεις ολόκληρος επάνω, τρίβεις, τρίβεις.

Τα παρατάς, σβήνεις το φως και κοιμάσαι.

Από το βιβλίο: Δήμητρα Χριστοδούλου, «Ελάχιστα πριν», Νεφέλη, Αθήνα 2005, σελ. 53.

ΣΟΝΑΤΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΕ

ΔΗΜΗΤΡΑ Χ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

ΣΟΝΑΤΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΕ

Φύτεψε ο Θεός έναν κηπάκο

Με κάνα δυο ροδακινιές, μια λεμονίτσα

Και μια κληματαριά για τον ίσκιο.

Εκεί λογάριαζε να περνάει

Τα απογεύματα των γηρατειών του.

Πήρε λοιπόν μια τσάπα κι άρχισε

Να σκάβει ένα βαθύ μεγάλο λάκκο.

(Ψυχή μου, δες το νερό που τρέχει,

Δες τα τρομαγμένα πουλιά,

Δες τα κλαριά που κλαίνε, κλαίνε...)

Μια σαύρα τότε ξετρυπώνει αλαφιασμένη.

Από τη χλόη βιαστικά περνάει στο χώμα.

Πού πας, κυνηγημένη ψυχή;

Ύστερα, τα ημερωμένα αγρίμια

Συνάχτηκαν με θλίψη γύρω γύρω,

Κάτι ύαινες, γριές μοιρολογίστρες,

Κάνα δυο λέοντες σοφοί,.

«Ω, λυπήσου τον», έλεγαν, «λυπήσου τον.

Πέρασε πέλαγος με μια βαρκούλα,

Ποτέ δεν έμαθε το γιατί».

Η νύχτα, ερχόμενη, μονολογούσε.

Στο σπίτι του ένας νεαρός, βοηθός γραφείου,

Σκεφτόταν με το πρόσωπο στο τζάμι

Πως έχει από ώρα η λεωφόρος ησυχάσει

Και μάταια αναβοσβήνουν τα φανάρια

Τίποτε δεν περιμένουν πιά.

Από το βιβλίο: Δήμητρα Χ., Χριστοδούλου, «Η προσευχή του αναιδούς», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1991, σελ. 43.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΔΗΜΗΤΡΑ Χ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ


ΑΜΜΟΣ

Ω ανήμερη Βαβυλώνα,
τη νυφούλα αυτή να τη δεχτείς
σ’ ένα καπηλειό φωτισμένο
αλλά χωρίς τον κάπελα τον τυχοδιώκτη
και με την κάνουλα του βαρελιού κλειστή.

Οι άκακοι εραστές ακόμη
μέσα στη σκόνη τη ζητούν.
Ποιός με δαδί και ποιός με πυροφάνι.
Αλλά κανένας με τη μουσική.

Κι όταν αναπαυτεί απ’ το δρόμο
μιά λέαινα ας σπρώξει την πόρτα
ή ακόμα κι ένας μικρός σκορπιός.
Κι ας της το πει: ξεθεμελιώθηκε η πόλη.
Κάθεσαι κάτω από ’να δέντρο.

Κάθομαι κάτω από ’να δέντρο.
Γράφω στο σκύλο μου να ρθεί:
Σημάδι ο καπνός· θα τον βλέπεις
στ’ αριστερά σου πίσω απ’ τα βουνά.



Από το βιβλίο: Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου, «Χώμα», Κέδρος, Αθήνα 1984, σελ. 38.

ΠΑΓΧΡΩΜΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ


Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ

Τι τέρψη δίνουν τα γενναία χρώματα…
Μπλε του κοβάλτιου, κόκκινο του θύματος,
Χάλκινο μιας τυραννικής επιθυμίας.

Περνούν και ηχούν τα τύμπανά τους.
Δονεί η σημαία τους τα σύννεφα.
Τους χαιρετούν με μαντήλια και δάκρυα
Τα πλήθη των ηπιότερων αποχρώσεων.

Πράσινο του νερού, μαβί του ήλιου,
Ρόδινο μιας διδακτικής παροιμίας.

Και η σύνεση επιστρέφει το θάρρος.
Μορφές σε εναγκαλισμό ή βάδιση,
Γραμμές κατευθείαν στο άπειρο.
Κι ο μύθος του τελάρου ολάκερος
Μες στην παγκόσμια ιστορία.

Με ιώδες γης, ώχρα αγιότητας,
Χρυσό μιας ανοιξιάτικης μέρας.


Από το βιβλίο: Δήμητρα Χριστοδούλου, «Ελάχιστα πριν», Νεφέλη, Αθήνα 2005, σελ. 327.

ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ

ΔΗΜΗΤΡΑ Χ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ


ΗΓΕΜΟΝΙΑ

Η συντριβή είν' η αρχή του ονείρου
η μέρα που γεννάται το βουνό
και πάνω στην ψηλή κορυφή του
κάθεται μιά κατοπινή μητέρα
με τη φτερούγα της στο ανεμοβρόχι.

Εσύ, αγάπη μου, να με θυμαάσαι
Να με κοιτάζεις απ' τα σκοτεινά
Κι όταν βουίζει ο αέρας, κι όταν πέφτει.
Κι όταν χωρίς αιτία
χτυπάνε τα παράθυρά σου.

Να με καλείς με τ' όνομά μου
εδώ ψηλά που μεγαλώνω
σαν το δέντρο.


Από το βιβλίο: Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου, "Χώμα", Κέδρος, Αθήνα 1984, σελ. 64.