ΑΠΟΡΗ ΟΝΤΑΣ

CLAIRE GOLL

 

ΑΠΟΡΗ ΟΝΤΑΣ

 

Γιατί δεν εφύλαξα

τα πολύτιμα χαμόγελά σου

και διατήρησα τη σκιά

που έστρωσες στους δρόμους μας;

 

Γιατί δεν έβαλα στην άκρη

τα χρυσά και τα κεχριμπαρένια σου βλέμματα,

περιουσία μυθική γι’ αργότερα

όταν θα πάσχω από τρυφερότητας ἔλλειψη;

 

Σπατάλησα τα χάδια σου

τα βήματά σου δεν τα έχω καταγράψει

η καταιγίδα εσκόρπισε τις αγκαλιές σου

και κατέστρεψε τα σιλό που ήταν γεμάτα φιλιά.

Της φωνής σου ο έσχατος ήχος

χάνεται στην άμμο

και μάταια σχεδιάζω εγώ το προφίλ σου

στην παγωμένη άχνα του παραθύρου μου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΑΝΕ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΑ

CLAIRE GOLL


ΠΑΝΕ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΑ

Πάνε δέκα χρόνια πιά που μ’ αγαπάς

Δέκα χρόνια σάμπως δέκα νά ’ν’ λεπτά

Και πάντα πρώτη μου φορά σε βλέπω:

Οι τσέπες σου γεμάτες ρόδα

Δάκρυα αναμενόμενα πίσω απ’ τα γυαλιά σου

Σαν διαμάντια πίσω από βιτρίνα

Στο στήθος σου ένας κορυδαλλός

Και κάτω από το ντροπαλό σου γάντι

Του μέλλοντος οι τρυφερές θωπείες.

Πάνε δέκα χρόνια πιά που μ’ αγαπάς

Και σ’ όλα τα ρολόγια

Για πάντα ο χρόνος έχει πλέον σταματήσει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΟΥΛΙΑ ΕΙΝΑΙ!

CLAIRE GOLL

ΠΟΥΛΙΑ ΕΙΝΑΙ!

Πουλιά είναι!

Ποδαράκια στο χιόνι!

Φτερά γύρω απ’ το τραγούδι

Μικρός χορός γεμάτος αισθήματα!

Από πόθο τιναγμένα

Από τον έναν κόσμο στον άλλον

Από το ένα κλίμα στο άλλο.

Πουλιά είναι! Πουλιά αποδημητικά

Που τρέμουν λίγο μπρος στο μέγα διάστημα,

Ένα σμάρι τρυφερό που ψάχνει τον Θεό.

Και πώς να κλίνουνε το γόνυ

Αφού είναι πουλιά!

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΛΑΙΡ ΓΚΟΛ!

CLAIRE GOLL

WÄHREND WIR EINSCHLAFEN

Während wir einschlafen wird Frühling:
Blüht Goldlack aus deinen Augen,
Versucht ein Vogel sein Nachtgebet:
Ich möchte noch schluchzen,
Aber ich schlafe schon.

Es ist warm wie in Italien in deinem Arm.
Deine Augen sind Datteln, braun und süss,
Und dein Mund schmeckt noch östlicher
Nach Feigen von Smyrna.
In rosa Lorbeerhainen
Geht der neue Orpheus spazieren
Mit seinem Dackel.

Von deinem Traum zu meinem
Führen Palmenalleen;
Denn wir träumen ein und denselben Traum,
Ein und dasselbe Leben,
Ein und denselben Tod

ΑΓΑΠΗ

CLAIRE GOLL

ΑΓΑΠΗ

Αγαπώ τη γαλήνη ανάμεσά μας

Γαλήνη ίδια μ’ εκείνη ανάμεσα στ’ άνθη.

Τη σιγανή σιγή το πρωί,

Την πιο ηχηρή της εσπέρας

Και τη ριγηλή τα μεσάνυχτα

Που τρέμει από φόβο τους άλλους.

Δεν μου αρέσει να έρχεται κόσμος

Και να μας κλέβει τη γαλήνη μας,

Που είναι μεγάλη σαν των καθεδρικών ναών τη γαλήνη.

Αχ, πώς την κάνει κομμάτια και θρύψαλλα

Ο κόσμος τη γαλήνη μας

Που είναι γαλάζια και από γυαλί βενετσιάνικο!

Όποτε έχουμε ξένους, μέχρι που με πιάνουν τα κλάματα.

Μονάχα απ’ έξω τα πουλιά καλαβαίνουνε

Και κελαηδούν για μας τη γαλήνη μας

Και μας κάνουν νά ’μαστε ολοένα πιο βουβοί

Μπρος στην αιωνιότητα.

Γαλήνη, γλυκιά εσύ άχνη πασπαλισμένη στον θάνατο,

Πες στον αγαπημένο μου πόσο πολύ εγώ τον αγαπάω.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΝΩ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ

CLAIRE GOLL

ΕΝΩ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ

Ενώ κοιμόμαστε έρχεται Άνοιξη:

Στα μάτια σου μπουμπουκιάζει ο χείρανθος

Κι ένα πουλάκι δοκιμάζει τη νυχτερινή του ικεσία:

Με αναφυλητά θά ’θελα τώρα να κλάψω,

Κοιμάμαι όμως, κοιμάμαι τώρα.

Είναι ζεστή σαν Ιταλία η αγκαλιά σου.

Τα μάτια σου είναι καφετιοί, γλυκιοί χουρμάδες

Και το στόμα σου μυρίζει ακόμα ανατολικότερα

Σύκο από τη Σμύρνη

Σε δαφνώνες μέσα ροδαλούς

Βγαίνει ο νέος Ορφέας περίπατο

Έχοντας και το λαγωνικό του.

Απ’ τ’ όνειρό σου ίσαμε το δικό μου

Αλέες σέρνονται με φοίνικες·

Βλέπουμε ένα και το ίδιο όνειρο,

Μία και την ίδια ζωή,

Έναν και τον ίδιο θάνατο –

Γι’ αυτό.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΛΑΙΡ ΓΚΟΛ!

CLAIRE GOLL

LIEBE

Ich liebe die Stille zwischen uns
Dieselbe Stille wie zwischen Blumen.
Das leise Schweigen am Morgen,
Das lautere des Abends
Und das zitternde zu Mitternacht
Das um den Andern fürchtet.

Ich mag nicht, dass Menschen kommen
Und uns unsere Stille stehlen,
Die gross ist wie die Stille der Kathedralen.
Ach, wie sie es zerbrechen
Unser blaues Schweigen aus venetianischem Glas.
Ich könnte weinen, wenn Fremde kommen.
Nur die Vögel draussen verstehen uns
Und singen unsre Stille
Und machen uns noch stummer vor der Ewigkeit.
Stille, süsser Vorschuss auf den Tod,
Sag dem Geliebten wie ich ihn liebe.

ΚΛΑΙΡ ΓΚΟΛ!

CLAIRE GOLL

DASS VÖGEL SIND!

Dass Vögel sind!
Füsschen im Schnee!
Federn um Gesang
Kleiner Ball voll Gefühl.
Von Sehnsucht geschleudert
Aus einer Welt in die andre,
Von einem Klima zum andern.
Dass Vögel sind! Ziehende Vögel,
Rührend klein vor dem grossen Raum,
zarter Flug um Gott.
Wie möchte man knien
weil Vögel sind!

ΚΛΑΙΡ ΓΚΟΛ!

CLAIRE GOLL

UNSCHLAFLIED

Ich liege mit deinen Träumen
Märchen mit Wildkatzenaugen
jede Nacht
türkisblau Staunen
Steinte silberne Panther fressen mein Herz
Vögel wachsen
Rosen zwitschern
Sternschaum an goldenen Kugeln tropft
Ich liege mit deinen Träumen
jede Nacht
sterb ich nach dir

ΚΛΑΙΡ ΓΚΟΛ!

CLAIRE GOLL

DU KOMMST

Du
Tötest alle Dezembernesseln
Mit März
Mein Herz rufet schon Hyazinthen
Süss-süsser Rausch
Vergehen

Aus allen Augen duften Narzissen
Mir
Weinen Lachen
Und Taumel
Ich scheine Sonne
Hin-gebend
Demut
Du kommst!

ΚΛΑΙΡ ΓΚΟΛ!

CLAIRE GOLL(1891-1977)


ENTSÜNDIGUNG

Unter einem zärtlichen Mimosenbaum
Voll gelber Lächeln
Lieg ich –
Ohne die schamlosen Kleider
Ohne Stöckelschuhe, ohne Schmuck
Und Hut und Handschuh,
Den ganzen Kram der Stadt,
Die arme Verkleidung.
Nackt und fühlend an der riesigen Erde,
Die ich schüchtern in kleine Arme presse,
Und über mir der große Wind,
Der Weltreisende...
O sich in Blumen wiederzufinden,
O nur noch Erde zu sein!

Als ich noch eitel durch die Stadtstraßen ging,
Als ich noch wichtig am Postschalter stand
Oder beim Friseur die Haare kräuselte
– Während Mimosen von mir träumten –
Als ich mir noch die Nägel manikürte
Und nur daran dachte, zu gefallen, ...
Als ich ganz mittellos an Seele war,
Hörte ich aus den Körben der Händler
Mimosen wild hinausschrein –
Dem Nichts, dem Kehricht, dem Tod entgegen –
Da floh ich ihren blonden Wäldern zu.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Zuzana Gregorova.