CLAIRE GOLL
ΑΠΟΡΗ ΟΝΤΑΣ
Γιατί δεν εφύλαξα
τα πολύτιμα χαμόγελά σου
και διατήρησα τη σκιά
που έστρωσες στους δρόμους μας;
Γιατί δεν έβαλα στην άκρη
τα χρυσά και τα κεχριμπαρένια σου βλέμματα,
περιουσία μυθική γι’ αργότερα
όταν θα πάσχω από τρυφερότητας ἔλλειψη;
Σπατάλησα τα χάδια σου
τα βήματά σου δεν τα έχω καταγράψει
η καταιγίδα εσκόρπισε τις αγκαλιές σου
και κατέστρεψε τα σιλό που ήταν γεμάτα φιλιά.
Της φωνής σου ο έσχατος ήχος
χάνεται στην άμμο
και μάταια σχεδιάζω εγώ το προφίλ σου
στην παγωμένη άχνα του παραθύρου μου.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου