ΙΔΟΥ ΤΟ ΣΠΙΤΙ, Η ΘΑΛΑΣΣΑ, ΙΔΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΙΑ

 

PABLO NERUDA

 

ΙΔΟΥ ΤΟ ΣΠΙΤΙ, Η ΘΑΛΑΣΣΑ, ΙΔΟΥ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΙΑ

 

Ἰδοὺ τὸ σπίτι, ἡ θάλασσα, ἰδοὺ καὶ ἡ σημαία.

Περιπλανιόμασταν σὲ κάποιους ἄλλους τοίχους.

Οὔτε τὴν πόρτα βρήκαμε οὔτε καὶ τὸν ἦχο

τῆς ἀπουσίας, σάμπως νά ’χανε πεθάνει.

 

Τὸ σπίτι ἀνοίγει ἐπιτέλους τὴ σιωπή του.

Σὰν μπαίνουμε, τὴν ἐγκατάλειψη πατᾶμε,

τοὺς ψόφιους ἀρουραίους, τὸ ἀδειασμένο ἀντίο,

καὶ τὸ νερὸ ποὺ μέσα στὰ σταμνιὰ θρηνοῦσε.

 

Τὸ σπίτι νύχτα-μέρα ἐζοῦσε μὲς στὸν θρῆνο·

μισάνοιχτο ἦταν καὶ παντοῦ γεμάτο ἀράχνες·

βογγοῦσε, καὶ τὰ μαῦρα του χυθῆκαν μάτια.

 

Μὰ τώρα, νά το, ξάφνου ξαναζωντανεύει.

Τὸ κατοικοῦμε. Κι ἂν δὲν μᾶς ἀναγνωρίζει,

ν’ἀνθίσει πρέπει. Ἂς τοῦ φρεσκάρουμε τὴ μνήμη!

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.