[ΛΑΦΥΡΟ ΒΡΕΦΟΣ]

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΙΣΑΝΟΓΛΟΥ

[ΛΑΦΥΡΟ ΒΡΕΦΟΣ]

Εξ αιτίας μιας σπάνιας ασθένειας των ματιών

βλέπω συνεχώς το ίδιο σκοτεινό λιβάδι

χιλιάδες μπλε ανθάκια ανθίζουν κάθε που

λίθινο κεφάλι σκύβει στο βαμμένο σιντριβάνι

έχω διαβάσει Όμηρο, Σαπφώ, Αλεξανδρινούς,

ποιητές του 20ου – κι όμως ο χρόνος τρέχει

σε δάχτυλα βρώμικα που δείχνουν τις άθλιες ευθείες,

πώς συγκλίνουν σ’ έναν θλιμμένο τοκετό

η ίδια εικόνα φανερώνεται ξανά, δεν με αφήνει

έρεβος λιβαδιού, η επιπόλαιη ερημιά

εκεί που η γυναίκα με καλεί λησμονημένε

τα εφτά της πέπλα σκεπάζουν την καρδιά

παραδίδομαι, ασφυκτιώ από εαυτό και με πονά

είναι σκοτάδι, κι η τέχνη άλαλη χάρη στην εξουσία

τέσσερις αιώνες πέρασαν, Σονέτο του Ουίλλιαμ 66 και κρατά

το μυστικό του γέρικου Φαντάσματος στα χέρια του ακόμα

μα γύρω απ’ το παγκάκι σέρνεται η φωνή μου

γύρω απ’ το παγκάκι τρομάζει η σκιά

τα βότσαλα κάτω απ’ την πλάτη είναι απαλά

μα αιώνια η εποχή μου,

θα βρω τη δύναμη να υπάρχω δίχως σώμα

μη με φοβάσαι,

είμαι απλώς ένας μετανάστης φυτεμένος στο χώμα

Από το βιβλίο: Γιώργος Αλισάνογλου, «Παιχνιδότοπος», Εκδόσεις Κίχλη, Αθήνα 2016, σσ. 85-86.

[ΠΑΙΧΝΙΔΟΤΟΠΟΣ]

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΙΣΑΝΟΓΛΟΥ

[ΠΑΙΧΝΙΔΟΤΟΠΟΣ]

Ἡ βροχὴ ἔφερε στάχτη
ἐπέστρεψε σὰν πέπλο
τὸ γκρίζο παρελθὸν
οἱ τάφοι χρόνια ἀνοιχτοὶ
ξεκοιλιασμένοι

μικρὴ ψυχὴ τερπνὴ περιπλανώμενη
ξένε καὶ συνοδοιπόρε τοῦ κορμιοῦ μου

νεκροί, κρατώντας τὴν ἀνάσα
ὅλο συμπόνια ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο
μοιράζονται προμήθειες
στὸ τελευταῖο σύνορο τοῦ χρόνου
ἀνταλλάσσουν νέα, ἐφημερίδες στὶς συγκεντρώσεις

οἱ ψυχές τους ἀναμαλλιασμένες στὸν ἀέρα
καρφωμένες σημαῖες στὰ διστακτικὰ κόκαλα
ἀνεμίζουν καθὼς βροντοῦν οἱ θύρες τοῦ παιχνιδότοπου

στὸ σιωπητήριο τὴ νύχτα
τὰ κόκαλα ἐπιστρέφουν πίσω στὶς σάρκες
οἱ προβολεῖς φωτίζουν τὰ ραμμένα κορμιὰ
τὰ κοράκια σκαρφαλώνουν στὰ
ἀστερωμένα μάρμαρα
οἱ νεκροὶ ἀγαπᾶνε τὰ ποιήματα
ντύνονται στρατιῶτες, ψάχνουν γιὰ γλώσσα
ἀνοίγουν τὶς ὀθόνες τοῦ οὐρανοῦ
συνωστίζονται στὸ χιονοκρύσταλλο

δύσκολα κυλᾶ ἡ κυκλοφορία
μέσα σὲ τόσους πολέμους

Από το βιβλίο: Γιώργος Αλισάνογλου, «Παιχνιδότοπος», Εκδόσεις Κίχλη, Αθήνα 2016, σσ. 29-30.

[ΘΡΑΥΣΜΑ-ΤΑ]

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΙΣΑΝΟΓΛΟΥ

[ΘΡΑΥΣΜΑ-ΤΑ]

Τὸ πρωὶ εἶμαι θραῦσμα μολυβένιο
μὲ ρίχνει ὁ στρατιώτης στὸ μάτι τοῦ ἀλόγου
καλπάζει ἡ γονιμότητα τῆς φωτιᾶς

Τὴ νύχτα εἶμαι πέταλο λευκοῦ ἀνθοῦ
μὲ ρίχνει ὁ στρατιώτης σὲ κείνη ποὺ ἀγαπᾶ
μαραινόμαστε κι αὐτὴ κι ἐγὼ

Δὲν μᾶς καταλαβαίνουν∙ εἴμαστε τὸ πηγαινέλα
τοῦ ἑαυτοῦ μας ποὺ δὲν ταιριάζει σ’ αὐτὰ τ’ αὐτιὰ

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ὁ πόλεμος εἰσχωρεῖ παντοῦ
μὲς στὰ κόκκινα τῶν μαλλιῶν σου φύκια π’ ἀνεμίζουν,
             τὸ ἔμβρυο εἶχες κρύψει

[μᾶς εἶχαν κόψει τὰ λαρύγγια
σὲ ἀντάλλαγμα τὰ ἀνάκτορα μιᾶς πόλης]

Από το βιβλίο: Γιώργος Αλισάνογλου, «Παιχνιδότοπος», Εκδόσεις Κίχλη, Αθήνα 2016, σ. 22.