ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΤΟΒΕΝ ΣΗΜΕΡΑ

 το μετάφρασμα αφιερώνεται στον Θεόδωρο Α. Πέππα

ALBERTO LUIS PONZO

ΛΟΥΝΤΒΙΧ ΦΑΝ ΜΠΕΤΟΒΕΝ

Μουσική
σαν φύλλο ατάραχο

που όλη νύχτα σεργιανάει

μέχρι να πέσει
στο φρέσκο χώμα

Η φωνή που προσμένει
πότε θ’ αφήσει στην ακοή

τη μνήμη της
απ’ την μοναξιά την παμπάλαιη

(Τα βάσανα του κόσμου
ραγίζουν τα χέρια του)

Μουσική μία και μόνη
να δίνει ζωή
και να γεμίζει το δοχείο
του πόθου

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΥΝΗΘΙΖΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΜΟΣ

ALBERTO LUIS PONZO

ΣΥΝΗΘΙΖΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΜΟΣ

Βγαίνω από τα χέρια.
Νύχια είναι τα λόγια μου
πάνω στο χώμα, δάχτυλα
αδέξια, κατάκοπα.

Από εκεί
νιώθω ό, τι συμβαίνει
και επιμένω να κοιτάζω,
να σκάβω στα κρυφά τον ορίζοντα,
ν’ αρχίζω να πιστεύω σε ό,τι λέω.

Από τα χέρια μιλάω
και τρέφω το δέρμα,
μαθαίνω τη φλούδα του,
ανασαίνω και λέω μέσα μου:
με τα λόγια θέλω την ύπαρξη,
περιγράφω την ελπίδα μου, κραυγάζω
ή αποκηρύσσω ό,τι όνομα μου επιβάλλουν
και σιγά-σιγά
από τούτο ’δώ  το διπλανό και κινούμενο κατώφλι
συνηθίζω να είμαι άνεμος,
της μνήμης μι’ απόφαση θολή, έωλη.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΟΝΟΜΑΤΑ

ALBERTO LUIS PONZO

ΟΝΟΜΑΤΑ

Η μέρα γλιστράει σε σπασμένες στέγες
τα φυτά ξεχνάνε τη γενέθλια βία τους

Ονόματα που μεγαλώνουν
Ονόματα που τα κατάπιε η καταβόθρα

Είμαι ζωντανός σε ό, τι γεννιέται
σε ό,τι δημιουργώ
έξω από εμένα
μέσα σε όλα

στη φήμη που το σκάει από την πρωταρχή

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΛΒΕΡΤΟ ΛΟΥΙΣ ΠΟΝΣΟ!

ALBERTO LUIS PONZO

ME ACOSTUMBRO A SER VIENTO

Desde las manos salgo.

Mis palabras son uñas

sobre la tierra, dedos

torpes y fatigados.

Desde ellas

siento lo que sucede

y me sostengo para mirar,

cavar secretamente el horizonte,

empezar a creer en lo que digo.

Desde las manos hablo

y alimento la piel,

aprendo en su corteza,

tomo el aire y me digo;

con las palabras voy a la existencia,

describo mi esperanza, grito

o reniego del nombre que me imponen

y lentamente

desde este umbral cercano y movedizo

me acostumbro a ser viento,

ligera decisión de la memoria.