ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

 

ALFONSO GATTO

 

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

 

Μια μέρα θα χτυπήσουν κάθε σπιτιού την πόρτα,

κι όποιος ζει είναι ήδη ένοχος που έχει

την μυστική ζωή του. Πέφτει το σκοτάδι

της νύχτας, εμείς μένουμε πίσω από το τζάμι

και περιμένουμε πότε θα φτάσει το αχανές παράλογο

της ησυχίας. Στα μονίμως παγωμένα

στη θέση τους πράγματα βρίσκεται

το νέο απολιθωμένο βλέμμα: η έρημη γωνιά

διασώζει τον φυγά ή, για χάρη της διαφυγής του,

τού δείχνει το δισάκι του. Με μάταιο μοιάζει

παραλήρημα η πίστη αυτή στα πράγματα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Η ΑΚΤΟΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΑΜΑΛΦΙ

 

ALFONSO GATTO

 

Η ΑΚΤΟΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΑΜΑΛΦΙ

 

Ο δρόμος που ανεβοκατεβαίνει

απ’ το Βιέτρι στο Καποντόρσο,

μετά στο Μινόρι και πιο μετά στο Αμάλφι

κι έπειτα στη θάλασσα της Κόνκας και του Φουρόρε,

είναι δρόμος ορεινός: εκεί του δίνεται

το φως που τραβώντας τον από ράχη σε ράχη

με τ’ ασφαλτοστρωμένα κομμάτια του τού βρίσκει λουλούδια

στο έρημο λιθόστρωτο, του βρίσκει αφάνες.

Ο ίσκιος περνάει για να βαθύνει κι άλλο τα ρείθρα

των βροχόνερων στα πλάγια, τα κύματα των φιδόστρατων

ίσαμε τα σπίτια επάνω, στις κορφές: ένα παράθυρο

με τζάμια ορθρινά ανοίγει στην ανατολή

για να δεχτεί από τώρα την αύρα την εσπερινή.

Γαλήνια ευωδιά, ο ύπνος το απομεσήμερο

που έχει ξαπλώσει ανάσκελα είναι ήδη ο έρωτας,

ένας σπασμός ανάμεσα στις πέργκολες σε αυλές με σκαλοπάτια

και στις περαστικές φωνές,

ο καπνός όλων εκείνων που ζουν με το τίποτά τους

και βλέπουν επί τέλους άσπρη μέρα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΛΦΟΝΣΟ ΓΚΑΤΤΟ

ALFONSO GATTO

PAROLE

«Ti perderò come si perde un giorno
chiaro di festa: – io lo dicevo all’ombra
ch’eri nel vano della stanza – attesa,
la mia memoria ti cercò negli anni
floridi un nome, una sembianza: pure,
dileguerai, e sarà sempre oblio
di noi nel mondo.» –

                                  Tu guardavi il giorno
svanito nel crepuscolo, parlavo
della pace infinita che sui fiumi
stende la sera alla campagna.

Η ΚΑΜΑΡΑ

ALFONSO GATTO

Η ΚΑΜΑΡΑ

Τούτη η κάμαρά μου με την αφελή της πίστη,

για να κατοικηθεί με ίδια πίστη

νεώτερη από μένα, πιστεύει –μόνο αυτή πιστεύει–

στη νέα μου ιστορία, εσύ δεν θέλεις

να πιστέψεις, λες προσωρινά είναι όλα.

Αν μ’ αφήσεις τον θάνατο ή την ελπίδα

ν’ αλλάξω πλανώμενος, δεν ξέρεις καν

ούτε αντέχεις να πιστέψεις εσύ πως είσαι

η προσκεκλημένη παρουσία.

Η κάμαρά μου έχει το κενό που της αφήνεις.

Δεν της λείπει η καρέκλα, η θέση σου της λείπει.

Δεν της λείπει το πικάπ, η φωνή σου

της λείπει και η σιωπή τού να σ’ έχει παντού ολόγυρα.

Λείπουν τα μάτια σου –

πιο πολύ απ’ τον καθρέφτη τα μάτια σου λείπουνε

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΔΩ, ΣΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ ΜΕ ΗΛΙΟ

ALFONSO GATTO

ΕΔΩ, ΣΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ ΜΕ ΗΛΙΟ

Εδώ, στο παγκάκι με ήλιο,

με την όψη και τα μάτια κλειστά μες στις παλάμες,

σ’ ακούω που έρχεσαι, φτάνεις. Θα μπορούσε,

καθώς περπατάς για να ρθείς, να σου είχε

στο βήμα σου μπει ένα χαλίκι, ο ήλιος

όποιου περνά διστακτικά ή κάθεται ξέγνοιαστος.

Σε όλων την κόμη φτάνει κάποτε τ’ όνομα

της αύρας που ντύνει την πρώτη αγάπη,

μια μέρα που εκράτησε μια ζωή ολόκληρη.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗ ΛΙΜΝΗ

ALFONSO GATTO

ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗ ΛΙΜΝΗ

Εκείνη η καψαλισμένη οσμή που έρχεται

και φέρνει το βράδυ απ’ τα βουνά στων λιμνών τις όχθες,

και το φεγγάρι ψηλά-ψηλά στα σύννεφα όντας

και αθώο ν’ αρμενίζει μες στη νύχτα

και να ονειρεύεται ακόμα πώς κινεί ο αέρας

πάνω στην όψη τους τούς ίσκιους, ξαναγυρνούν και χάνονται.

Μι’ αυγή γαλάζια σαν καπνός ανηφορίζει απ’ αυτό το τίποτα

που λύνει τις μαύρες του βαρκούλες και η άσπρη

λίμνη των νεκρών το βλέμμα της στυλώνει στην αιωνιότητα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.