WISŁAWA SZYMBORSKA
Η ΚΑΜΗΛΑ
Μὴ μιλᾶς στὴν καμήλα γιὰ ἀνάγκη
καὶ γιὰ θέληση.
Κοίτα τὰ μεγάλα της χείλη
πόσο σφιγμένα εἶναι
γιὰ νὰ δώσει ἕνα μεγάλο
φιλί,
τὶς ἐπικίνδυνες
βλεφαρίδες της κοίτα —
βλεφαρίδες γεννημένης κοκέτας.
Ἡ
καμήλα εἶναι ζῶο ποὺ νιώθει
εὐγνωμοσύνη
ἀκόμα καὶ γιὰ τὰ ἐλάχιστα τῶν ἐλαχίστων.
Γιὰ
τὸν ἑαυτό της κρατάει
ἁπλῶς
τὴν κρυμμένη πηγὴ μέσα στὶς χλόες,
τὸ
μυτερότερο ἀγκάθι,
τὸ
πιὸ γλυκό κοτσάνι.
Ὅταν
ἀκούστηκε φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ,
ὅταν
ἐμίλησε ὁ Θεὸς
ἀπὸ
τὴν καιόμενη βάτο,
ἡ
καμήλα ἦταν τὸ μόνο ζῶο
ποὺ
ἀποκρίθηκε.
Ὡς
ἄλλος ἀμμόλοφος πάνω σὲ ξυλοπόδαρα
πάει
μιὰ δῶ μιὰ κεῖ τρέχοντας στὸ μάκρος τοῦ ὁρίζοντα
κυνηγώντας
αἷμα
τὶς
μυστικὲς καρπουζόκρυπτες
ποὺ
πετάγονται ὡς ἀνάποδο μάννα
μέσ’
ἀπ’ τὴν ἄμμο.
Δὲν
ἀντέχει νὰ βλέπει ψεύτικους θεούς
μπροστά
της:
οὔτε
τὸν ἔμπορο
ποὺ
τῆς δένει τὴν καμπούρα σφιχτὰ
μ’
ἕνα σκοινί,
οὔτε
τὸν τουρίστα.
Ἔχει
σαφὴ αἴσθηση τῆς θέσης της στὸν κόσμο:
μετὰ
τὸ νερὸ καὶ τὸ καρπούζι,
τὸν
καύσωνα καὶ τὸ φῶς,
τὴ
σιωπὴ καὶ τὴν ἐπιστήμη
η
καμήλα εἶναι ἡ τελευταία μεγάλη ἐλπίδα.
Μετάφραση:
Γιῶργος Κεντρωτής.
