ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΟΥΓΟΥ ΦΩΣΚΟΛΟΥ, 2

MICHELE MONTARDO


ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΟΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΟΥΓΟΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ

Αδόξως όπου νά ’ν’ γκρεμίσματα θα γίνει
ετούτο το φτωχότατο, μα και ιερό σπιτάκι
που τό ’χει κάνει η πλέμπα η ποταπή κονάκι,
κι η παραμέληση τα χάλια του επιτείνει.

Σαβούρα σιχαμάτων χρόνια το μολύνει
και μπόχες μεθυσιών μπουκώνουν το αεράκι·
το Τζάντε, ανίκανο περιμαζεύει ράκη
απ’ την τιμή κι από τη δόξα που του δίνει.

Από τους Ιταλούς ζητά να πάρει με άψη
το λείψανο που κείτεται στα χώματά τους,
στη Santa Croce, και σαν άγιος προσκυνάται.

Να εμπόρειγε τουλάχιστον να τόνε θάψει!
Δεν πρέπει τ’ όνειδος π ο τ έ στους αθανάτους.
Της Ζάκυθος το μέγα τέκνο δ ε ν τιμάται.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΙΑ ΙΤΑΛΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΟΥΓΟΥ ΦΩΣΚΟΛΟΥ

MICHELE MONTARDO


SULLA CASA OVE NACQUE UGO FOSCOLO

Inonorata crollerà in brev’ora
Questa pur sacra e povera casetta,
Che per codarda incuria oggi negletta,
D’ ignobile una gente è la dimora.

Dove la feccia irriverente ognora
A cioncar vi frequenta e l’aer infetta.
Cosi Zacinto ad estimarla inetta
Sente l’orgoglio sol per cui s’onora.

Contro all’Italia i suoi diritti vanta
E ’l sacro cener vede con livore
Che venerato in Santa Croce or posa.

Oh, almen l’atterri! D’ignominia tanta
Fora men l’onta a Lei, maggior l’onore
A! Grande che la fea tanto famosa.


**********************


FRANCESCO DI MENTO


[O AVVENTURATO OSTELLO, CHE ACCOGLIESTI]

O avventurato ostello, che accogliesti
I primi palpiti del gran Cantore
Che su Zacinto tramandò fulgore,
Di santo sdegno questo core investi!

Carro alle Grazie, d’armonie celesti
I suoi Carmi suonaro, e alle dimore
Ove regna il silenzio e lo squallore
I pensieri elevò ritrosi e mesti.

Benchè ramingo ognor nel bel paese
Ove sorride il cielo e a gioia invita,
Di Zacinto l’ amor quell’alma accese.

Delle sue Sacre Sponde ebbe scolpita
Nella mente l’imago, e te non rese
Pietosa man al triste oblio schermita.


**********************


GIOVANNI ZACCASSIANO (1853-1908)


ALLA CASA DEL FOSCOLO

A che ti giova l’immortal ricchezza
Se pasce il sudiciume e la bruttezza?
Mentre la bella Italia un altro aderge
Al vate monumento, te cosperge
D’onta, che avesti la sorte di udire
Il primo ed innocente suo vagire.
A cui il divino eloquio risonava
Quando alla terra il suo Dio lo inviana.

E la casa allor soggiunse:

«Mentre crollanti piego a voi dinanzi
Di secchio vi saran luridi avanzi».



Τα ποιήματα μάς τα έστειλε ο φίλος Διονύσης Μουσμούτης και εμείς αναλάβαμε την υποχρέωση να τα μεταφράσουμε. Κάτι θα γίνει...