Η ΖΩΗ

 

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΛΙΖΕΤΤΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ: Η ΖΩΗ

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος.
Στίχοι: Θωμάς Γκόρπας.

ΠΛΑΝΑ

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ

ΠΛΑΝΑ

Στο πρώτο πλάνο υπάρχει μια ερημιά
γεμάτη χρώματα στολίδια ραντεβού και μίση
στο δεύτερο η αγάπη
στο τρίτο πάλι μια ερημιά και βουτηγμένη τώρα σε πηχτό σκοτάδι
στο τέταρτο πάλι η αγάπη τώρα τυφλή και μεθυσμένη
στο πέμπτο πάλι μια ερημιά μαύρη και στάζει αίμα
στο έκτο ούτε ερημιά ούτε αγάπη με ή χωρίς φως ή σκοτάδι
στο έκτο μεταμεσονύκτιος δρόμος καλοκαιρινός
και ένας άντρας βιαστικός καπνίζοντας τον διασχίζει
η νύχτα λάμπει σαν ημέρα και μονάχα το γλυκό αεράκι
δροσίζει τα καμένα φύλλα της καρδιάς του...

Από το βιβλίο: Θωμάς Γκόρπας, «Τα ποιήματα [1957-1983], Κέδρος, Αθήνα 2006, σελ. 231.

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΑΙ

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΑΙ

Το γάλα το άγριο γάλα! Τελευταία συχνά
μ’ επισκέπτονται παλιά αιμοστάζοντα αγριόσυκα
όνειρα σεξουαλικά ρεύσις κατάρρευσις των ιδεών
και των γούστων των παλιών μου φίλων...
Τα μεσημέρια παίζουν τάβλι με τις ώρες
παίζουν ξερή τα πενηντάρικα και τα τομάρια
τρώγονται χύνουνε χολή την πίνουνε οι έρημοι.
Εν συνεχεία επιστρέφουν στο καφέ-μπινέ
κι αράζουν περιμένοντας εκπλήξεις.
Εκπλήξεις βέβαια δεν έρχονται έρχεται
το σούρουπο και μέσα του ανεβαίνουν τη Σταδίου
καταλήγουνε σε κεντρικό εκκλησάκι
(όλα τά ’χει τελοσπάντων αυτή η Αθήνα
εξόν πράσινον και δημόσια ουρητήρια...)
κ’ ενταφιάζονται εντός του εσπερινού περιττόν
ο ένας θάβει τον άλλο με μάτια κλειστά
ανταλλάσσουν εντυπώσεις κ’ έτσι βελτιώνουν
τη φίρμα τους στη λαχαναγορά πού και πού
παριστάνουν και τον Κόντογλου πού Κόντογλου
είναι γελοίοι – αν το μάθουνε κι αυτό
πάει τετέλεσται...

Από το βιβλίο: Θωμάς Γκόρπας, «Τα ποιήματα [1957-1983], Κέδρος, Αθήνα 2006, σελ. 104.

ΓΕΦΥΡΑ

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ

ΓΕΦΥΡΑ

Κρατάω τα πόδια σου ψηλά

έως τις πηγές τ’ άσπρου καπνού

που κάνουν στο πουλί μου κατοχή.

Είναι σα να πεθαίνω

γιατί εδώ που τα λέμε

ένας άντρας νορμάλ δεν πεθαίνει

για μια γυναίκα – ονειρεύεται μονάχα πως πεθαίνει

στο περιβόλι της.

Κρατάω τα πόδια σου ψηλά

σε κρατάω μακριά από την  ποταπότητα των σ’ αγαπώ!

Από το βιβλίο: Θωμάς Γκόρπας, «Τα ποιήματα [1957-1983], Κέδρος, Αθήνα 2006, σελ. 201.

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ

Εγώ αγαπώ τον Κάλβο εσύ το Σολωμό

μας χωρίζει μια αλλαγή βλέμματος

ή άβυσσος;

Από το βιβλίο: Θωμάς Γκόρπας, «Τα ποιήματα [1957-1983], Κέδρος, Αθήνα 2006, σελ. 137.

ΘΑ ΣΕ ΛΕΩ ΚΑΤΣΙΚΙ!

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ


ΑΓΡΙΟΤΗΣ ΕΡΩΤΟΣ

Κοίτα το κατσίκι πώς ανεβαίνει
κοίτα το κατσίκι πώς κατεβαίνει!
Θα σε λέω κατσίκι!
Δεν ξέρω καμιά τάδε
ν’ ανεβοκατεβαίνει στο κεφάλι μου
καθώς το αίμα μου στο κάτω κεφάλι μου!
Τέτοιες ώρες εγώ τ’ απάνω κεφάλι μου
το στέλνω να κάνει τουρισμό!
Είναι να κρυβόμαστε;
Είσαι κατσίκι ελληνικό
         κ’ εγώ
            ελ-
             ληνικό κατσάβραχο!



Από το βιβλίο: Θωμάς Γκόρπας, «Τα ποιήματα [1957-1983], Κέδρος, Αθήνα 2006, σελ. 79.

ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ (1935-2003)



ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ


Μνήμη Γιώργη Ζάρκου


Νεολαίε με το χαρτί του γυμνασίου
Εσύ που στο σχολείο σήκωνες το χέρι για να πεις
Όχι το μάθημα μα την αλήθεια
Σήκωνε πάντα αυτό το χέρι που το γέννησε
Της δικαιοσύνης ο καημός κ’ η σιγουριά του αύριο.

Νεολαίε με το χαρτί του γυμνas;iου
Τα χέρια σου ανεβοκατεβαίνουν
Πάνω σε τραπέζια καφενείων
Καταχνιασμένων από την τσιγαρίλα
Και τις ανάσες πεινασμένων
Τα χέρια σου ανεβοκατεβαίνουν
Πάνω σε μεγάλες πόρτες
Που dε θ’ ανοίξουν ποτέ από μέσα.

Νεολαίε με το χαρτί του γυμνασίου
Είσαι η φωτιά που ετοιμάζει η απελπισία
Και θα κάψει τις σημαίες των αρχόντων.
Και αν το ψωμί κ’ η γνώση ανταλλάσσονται
Με τ’ άλλο χαρτί που εσύ δεν έχεις
Μην αρνηθείς γι’ αυτό το ρόλο που σου ανάθεσε ο καιρός.
Οι μέρες μας κυλούν σαν χειμωνιάτικα ποτάμια
Στους δρόμους φέγγουν φαναράκια μίσους
Στους δρόμους αλαφιάζονται οι μικρές παρέες
Καθώς απ’ τις γωνιές οι μισθοφόροι
Με στιλέτα ξεμπουκάρουν και παγίδες.
Όμως τα δαγκωμένα λόγια ακολουθούν τραγούδια.

ΧΕΙΛΗ

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ (1935-2003)


ΚΑΝΟΝΑΣ

Των γυναικών τα χείλη είναι για κατανάλωση
τα χείλη του μέλλοντός μου είναι σιδερένια
τα χείλη της κολάσεως τελειώνουν σε πρωιά
και τα πρωιά σε κολασμένα χείλη -χείλη γερμάς
και κερασένια χείλη- πάνω χείλη κάτω χείλη
και οι πάντες προθυμοποιούνται να σε ξεκουράσουν
όταν είναι ξεκούραστοι -δέντρα που υποχρεώνεσαι να τ' ανεβείς
τι πίθηκος τι καβαλάρης τι εραστής το ίδιο κάνει...
Εξαιρείται ο λαϊκός τραγουδιστής
κι αυτός
μόνο σαν τραγουδάει...