ΣΤΟ ΓΙΑΛΟ ΓΛΑΔΙΟΛΕΣ

 

ÓSCAR HAHN

 

ΣΤΟ ΓΙΑΛΟ ΓΛΑΔΙΟΛΕΣ

 

Γλαδιόλες κόκκινες μὲ αἱμάτινα φτερὰ

ὡς γλῶσσες τῶν ἀγρῶν, ὡς φλόγες ποὺ εὐωδιάζουν·

σὰν νά ᾽ρχονται ἀπὸ κύματα γαλάζια μοιάζουν

οἱ ἀφροὶ οἱ χλομοὶ ὄντας γράμματα ἐρωτικά.

 

Σὲ νεφελῶν φτεροῦγες πάνω καὶ ψηλὰ

ἑσμὸς οἱ ἐπιστολὲς τὴ γύρη τους τινάζουν

ἐκεῖ ποὺ τὰ νερὰ γιὰ νύφες προϊδεάζουν

γλαδιόλες κόκκινες μὲ αἱμάτινα φτερά.

 

Γλυκὰ-γλυκὰ τὰ κύματα ὁ ἄνεμος λικνίζει·

ὁ μίσχος κάθε λουλουδιοῦ θὰ περιμένει

φιλιὰ ἁπαλά, ἤπια, φλοίσβου ἁπλοῦ ποὺ σελαγίζει·

 

καὶ σ᾽ ὅλα τὰ τερπνὰ ἄνθη, στὸ ἀδρανές τους αἷμα,

ὁ θάνατος μὲ τ᾽ ἁλμυρό του δέρμα μπαίνει —

ἀργά. Ἰδοὺ τ᾽ ἄνθη ἐδῶ, στοῦ θάνατου τὸ ρέμα.

 

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΟΣΚΑΡ ΑΝ

ÓSCAR HAHN

LA MEMORIA DE LOS ESPEJOS

En este espejo que cuelga
en el baño de mi dormitorio
ella se peinó una noche
y después se fue para siempre

Ahora me pregunto si su imagen
habrá quedado presa en el espejo
como la joven que se peina
en el cuadro de Renoir

Día a día la busco
por los rincones del azogue
pero lo único que encuentro
es el reflejo de la cama vacía

De esa noche sólo me quedan
dos cabellos suyos
enredados en mi cepillo
y la triste certeza
de que los espejos no tienen memoria

ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ ΓΕΝΝΗΣΗ

ÓSCAR HAHN

ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ ΓΕΝΝΗΣΗ

Μπήκα στο μπάνιο
σκεπασμένος με το πανωσέντονο

Έγραψα τ’ όνομά σου στον καθρέφτη
τον θολό από του ντους τους ατμούς

Βγήκα απ’ το μπάνιο
και είδα το άδειο κρεβάτι μας

Τρομερός τότε εφύσηξε άνεμος
και των χεριών μου οι γραμμές πετάξανε
και απ’ το κορμί μου τα χέρια
και το κορμί μου ολόκληρο ζεστό από σένα ακόμα

Τώρα είμαι το πλανόδιο σεντόνι
το νεογέννητο φάντασμα
που σε ψάχνει απ’ το ένα υπνοδωμάτιο στο άλλο

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΤΗ ΜΙΑ Η ΩΡΑ Η ΤΥΧΗ ΜΟΥ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΣΟΥ

ÓSCAR HAHN

ΣΤΗ ΜΙΑ Η ΩΡΑ Η ΤΥΧΗ ΜΟΥ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΣΟΥ

Έμεινα όλη νύχτα ορθός μπροστά απ’ την πόρτα σου

Περιμένοντας να βγουν έξω να με βρουν τα όνειρά σου

Στη μία η ώρα βγήκε μια κορνίζα για καθρέφτες

Στις δύο βγήκε μια κρεβατοκάμαρα γεμάτη νερά

Στις τρεις βγήκε ένα ξενοδοχείο πυρπολημένο,

Στις τέσσερις βγήκαμε εσύ κι εγώ κάνοντας έρωτα

Στις πέντε βγήκε ένας άντρας με πιστόλι

Στις έξι ακούστηκε ένας πυροβολισμός και ξύπνησες

Στις εφτά βγήκες εξαντλημένη από το σπίτι σου

Στις οχτώ συναντηθήκαμε στο Οτέλ Βαλδιβία

Στις εννιά γίναμε πολλοί μες στους καθρέφτες

Στις δέκα ξαπλώσαμε σ’ εκείνο εκεί το νεροκρέβατο

Στις έντεκα κάναμε έρωτα έως εξαντλήσεως

Η ώρα τώρα είναι δώδεκα το μεσημέρι

Κι έχω πια στην αγκαλιά μου όλων των εγκλημάτων μου το σώμα

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΟΣΚΑΡ ΑΝ

ÓSCAR HAHN

LA BOCA DEL INFIERNO

Y vi que los carniceros al tercer día,

al tercer día de la tercera noche,

comenzaban a florecer en los cementerios

como brumosos lirios o como líquenes.

Y vi que los carniceros al tercer día,

llenos de tordos que eran ellos mismos,

volaban persiguiéndose, persiguiéndose,

constelados de azufres fosforescentes.

Y vi que los carniceros al tercer día,

rojos como una sangre avergonzada,

jugaban con siete dados hechos de fuego,

pétreos como los dientes del silencio.

Y vi que los perdedores al tercer día,

se reencarnaban en toros, cerdos o carneros

y vegetaban como animales en la tierra

para ser carne de las carnicerías.

Y vi que los carniceros al tercer día,

se están matando entre ellos perpetuamente.

Tened cuidado, señores los carniceros,

con los terceros días de las terceras noches.