ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΗΤΑΝ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΚΑΙ ΠΕΦΤΑΝΕ ΤΑ ΦΥΛΛΑ

 

ALBERTO BAEZA FLORES

 

ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΗΤΑΝ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΚΑΙ ΠΕΦΤΑΝΕ ΤΑ ΦΥΛΛΑ

 

Στο Παρίσι ήταν φθινόπωρο και πέφτανε τα φύλλα

με μια μαλαματένια ελαφρότητα θαύματος.

Ήσουν η πολυαγαπημένη και ήσουν η εντελώς χαμένη,

η ταξιδιώτισσα του απείρου που ξεγελάει το καλοκαίρι.

Στο Παρίσι ήταν φθινόπωρο και πέφτανε τα φύλλα.

Ποτέ ξανά δεν θα περπάταγαν τα βήματά μας τόσο πλάι-πλάι.

Έδωσες στη ζωή μου απίθανες χώρες,

αόριστα περιπλανώμενα όνειρα με τις σαν πουλιών ουρές τους.

Στο Παρίσι ήταν φθινόπωρο και πέφτανε τα φύλλα

σ’ ένα όνειρο κρυφό για ό,τι αγαπήσαμε.

Χαμογελούσες, πότε-πότε, σαν να μην ήταν να φύγεις

κι έδωσες στον μελαγχολικό έρωτά μου το χλομό χρυσάφι του.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ

 

ALBERTO BAEZA FLORES

 

ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ

 

Του ονείρου η  φωνή σχεδόν δεν με συντροφεύει πια.

Το κρασί από ρύζι μεθάει σαν τον άνεμο.

Ο αγριότερος πόλεμος γίνεται μέσα μας.

Ο πόνος πάντοτε σβήνει της νοσταλγίας τα όρια.

Τί μας μένει απ’ όλα όσα έχουμε ζήσει;

Εκείνο ίσως το αόρατο αστέρι

που αποκοιμήθηκε στα χέρια μας

και ήταν το κλειδί –το τελικό– του Παραδείσου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΜΥΣΤΙΚΗ ΦΛΟΓΑ

 

ALBERTO BAEZA FLORES

 

ΜΥΣΤΙΚΗ ΦΛΟΓΑ

 

Ρόδων σιωπή σού αρωμάτιζε την κόμη,

η σκιά της απουσίας κινούσε τους ροδώνες,

και φλογερό χαμόγελο έκαιγε την ψυχή.

Τα νησιά άλλαζαν τις νύχτες όνειρα,

ο έρωτας εδώριζε τα όνοματά του στα πράγματα.

Η λήθη έμοιαζε ελαφρώς μαθητεία θανάτου.

Απουσίες και πόλεις συνέχιζαν

να με ενώνουν με το όνειρο,

το κύμα γύριζε και μου ξανάλεγε όλο για τα παιδικά σου χρόνια,

ο χρόνος όμως είχε απότομα γκριζίσει

και το μόνο δυνατό ήταν ν’ ακούς μιαν αόρατη βροχή

στης καρδιάς την έσχατη στοά να πέφτει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.