ΛΙΜΝΗ ΜΠΙΒΑ

 

GUY CABANEL

 

ΛΙΜΝΗ ΜΠΙΒΑ

 

Αταραξία των νερών και της σελήνης,

ένα κόκκινο σημείο, δύο τόνοι

στο σχεδόν παρείσακτο λευκό οβάλ –

γράφει ο Μουρασάκι.

 

Αντικρίζει τα κύματα της νύχτας,

που μεταχειρίζονται βάναυσα δύο πυρσούς,

ένας φανοστάτης αδηφάγος λείος

που κρατιέται για να μην αρχίσει να μαρμαίρει.

Αχ! το αίμα σφύζει πάλλεται,

θεός στο σκεπασμένο κύπελλο,

αχ! επάνω σ’ ένα λιανό κλαράκι

το πουλί βαστιέται ακόμα – βαστιέται!

 

Το μελάνι μιας κόμης μακριάς

απλωμένης στο μπροκάρ –

φιογκάκι από λευκό νεφρίτη

θα τήνε δέσει άραγε αύριο;

 

Αύριο όλο γκρίζα σύννεφα

και θα έχουν κυνηγήσει βουνά και ποτάμια,

και μόνο ένα χαμόδεντρο θε νά ’ναι εκεί

με τη φλόγα του σβησμένη στα φύλλα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΟΙ ΣΟΒΑΡΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

 

GUY CABANEL

 

ΟΙ ΣΟΒΑΡΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

 

Μια πόρτα βροντάει, το ταξίδι.

Δείτε το αγέραστο λιμάνι στη λίμνη.

 

Το πρωί μες στο μάτι πάει και κολλάει

στις πληγές της ημέρας, οπότε

ας λεηλατήσουμε τούτο το φως όσων όψεων

γελάνε μέσα στο νερό.

 

Οι κόρες της Αιγύπτου έχουν χείλη στυγνά,

από κρασιά και καταιγίδες, από κάτι χελιδόνια.

 

Η λευκή νύχτα των όπλων,

με καλπασμό καλυμμένον από ψύλλους,

βρίσκεται πλάι στις φλεγόμενες όχθες· ο λύκος,

η κουκουβάγια, αργά στη λάσπη, ψόφια ζώα,

είναι το άνθος της μηλιάς ή κάποια θλίψη· είναι

το κρίνο στο πεζοδρόμιο, κάτω από τον επενδύτη

η νύχτα, σαν το πετσί χοντρή...

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΕ ΜΙΑ ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΚΑΛΛΟΝΗ

 

GUY CABANEL

 

ΣΕ ΜΙΑ ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΚΑΛΛΟΝΗ

 

Τα σύννεφα

δονούνται ιππαστί,

λαιμοί λυπηροί,

άχρωμοι, νιαουρίζουν.

 

Εκεί πάνω δαγκωμένος

ο άνεμος επισείει

τη μουλιασμένη οργή του,

τον κατερειπωμένο του μορφασμό.

 

Η βασιλική νύχτα

δίχως να πει λέξη και δίχως

κάμπιες κατσαρώνει

τη φωτιά που την παρακινεί.

 

Είναι μια μουσική παράπλευρη

και τραγουδισμένη στων δασών τα ύδατα,

ατμός ξαπλωμένος

με τα χείλη του σπασμένα.

 

Ένα άλμα

κυπρίνου ανθίζει

και του ταξιδιώτη μαγεύει

το σπίτι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΟΙ ΒΟΣΤΡΥΧΟΙ

 

GUY CABANEL

 

ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΟΙ ΒΟΣΤΡΥΧΟΙ

 

Οι μύγες στεγνώνουν τη θάλασσα, τα πουλιά

  έχουν τις κραυγές του αιδοίου γρήγορα νεκρές.

Φτύνουν ψείρες προσβλητικές, διαστρέφουν το αίμα,

  βάλλουν, εγκλήματα, χιονόνερο.

 

Κορυφογραμμές στο νερό, κίτρινες στο πηγάδι,

   απόλαυση αραβική.

Ω το θειάφι στο χέρι, στην πτυχή της κοιλιάς,

  της στασιμότητας αγαλλίαση.

Γιατί το χάδι σου, που να πάρει;

 

Στα πόδια του κολοσσού, ράκη σε τούτη την τρύπα,

  είναι το μάτι στασιαστής.

Οι σταγόνες που πέφτουν ιδρώτας απ’ τον ήλιο

  δίνουν και τη χλομάδα του στην ύπαιθρο.

Μαλακός βασάλτης σαν κολυμβητής,

  διάδημα στον ώμο, είναι φωτιά.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΤΡΕΛΟ ΠΕΡΑΣΜΑ

 

GUY CABANEL

 

ΤΟ ΤΡΕΛΟ ΠΕΡΑΣΜΑ

 

Εντελώς ματαίως μια κάτοικος της πόλης, περιτοιχισμένη στη ζέστη ενός μωβ σταχιού επάνω στο δέρμα που με πόθο το εισπνέει και με πόθο το εκπνέει, τολμηρή μες σε γκρίζο διάκοσμο, φυτική και τυλιγμένη στη δαντέλα, κυματίζει, κυματίζει δε σαν άλλο έγκλημα χαμογελαστό.

 

Μακρύ πλέγμα χαραγμένο ψιλοβελονιά στην πλάτη την ανυψωμένη από ποικίλα τενάγη, ω, ένα πάρα πολύ μακρύ λεπτό της ώρας, όπου έρχονται και σεργιανούν οι θαμπάδες και οι αδιαφάνειες που ποτέ δεν ξεπλένουν ούτε δέντρο ούτε τα φτερά της μύτης.

 

Η λεπίδα ταράζει τη σάρκα, σπάει το βλέμμα· στο τέλμα το αγριογούρουνο ουδόλως κοιμάται, γι’ αυτό ας μη δένουμε αίμα με μέλι.

 

Το απολιθωμένο πτώμα, απιθωμένο μες στη νύχτα της ξεφλουδισμένης κερωμένης οξιάς, το κοιτάς να τρεκλίζει, ενώ η αναρρίχηση είναι ήχος, η δε αράχνη βασιλεύει στα ενδότερα.

 

Στους πρόποδες του συνημμένου ήλιου ο πορθμέας αγάλλεται με γέλια τουαρεγκίσια και μπατάρει, ο χώρος ορμάει ολόρθος κι αλυχτάει σε κάποιο φασκόμηλο.

 

Στο πέρασμα είναι η σωτηρία που μας απογοητεύει, δίχως έγνοια δίχως οίκτο, ενόσω η θάλασσα καίει ελικοειδώς πως στην ανεμώνη, ώσπερ αιγιαλός παραδομένος στα κορφοβούνια.

 

Στα χέρια του φεγγαριού της φυλής των Κομάντσι βρίσκονται το φθινόπωρο και ο αγώνας: κάτω απ’ το τετράγωνο μάτι που κουβαλάει βαριά ειρήνη ή κάτω απ’ το σοφό σπαθί στην ακρούλα των πάγων, στων ακρωρειών το κάτω-κάτω μέρος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ο ΧΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΟΝΓΚ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ

GUY CABANEL (1927)

[Ο ΧΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΟΝΓΚ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ]

Ο χτύπος του γκονγκ της γέννησης
επάνω στο χαλικόστρωτο του αγνώστου –
τί είναι τούτο το πεσμένο δέντρο;

Αγαπημένη των γιαλών που κατσαρώνονταν
μες στα νερά των χαμηλών κυπαρισσιών.

Λαιμός σμιλεμένος με της σπάθης το γέλιο!
Τα μάτια σου νήσοι υδάτων,
τα βήματά σου φερέφωνα,
μια νύχτα με γωνίες ολόφωτες.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.