Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΠΥΡΓΩΝ

 

VÍTĔSLAV NEZVAL

 

Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΠΥΡΓΩΝ

 

Ὦ ἑκατόπυργη Πράγα

μὲ δάχτυλα ὅλων τῶν ἁγίων

μὲ δάχτυλα ἐπίορκα

μὲ δάχτυλα φωτιᾶς

μὲ δάχτυλα ὀργανοπαικτῶν

μὲ δάχτυλα ποὺ σὲ τυφλώνουν πάνω στοὺς ὤμους ξαπλωμένων γυναικῶν

μὲ δάχτυλα ποὺ σέρνονται ἔναστρα

πάνω στὸ ἀβάκιο τῆς νύχτας

μὲ δάχτυλα ἀπ᾽ ὅπου κυλάει τὸ βράδυ μὲ σταυρωμένα δάχτυλα

μὲ δάχτυλα νηπίων καὶ θηλαζόντων καὶ τῶν ἀκρίδων τῆς χλόης

μὲ δάχτυλα νεκροταφεῖα μαγιάτικα

μὲ δάχτυλα γυναικῶν ποὺ ζητιανεύουν καὶ μιᾶς ὀλόκληρης τάξης

μὲ δάχτυλα τῆς ἀχρονίας τοῦ φθινόπωρου

μὲ δάχτυλα τοῦ Χρατσανιοῦ καὶ τῶν ὑπέργηρων ἁρπιστριῶν

μὲ δάχτυλα ὁλόχρυσα

μὲ δάχτυλα ὅπου λαλοῦν ὁ κότσυφας καὶ ἡ καταιγίδα

μὲ δάχτυλα πολεμικῶν λιμένων καὶ μαθημάτων χοροῦ

μὲ δάχτυλα αἰγυπτιακῶν σαρκοφάγων

μὲ δάχτυλα σπαράγγια

μὲ δάχτυλα τοῦ πυρετοῦ σαράντα

καὶ τοῦ ξυλιασμένου δάσους

μὲ δάχτυλα ὅπου πάει καὶ κάθεται κάποια μέλισσα

μὲ δάχτυλα κορυδαλλοὺς

μὲ δάχτυλα ποὺ ἀδράχνουν φραγγέλιο στὴν ὀρχήστρα τῆς νύχτας

μὲ δάχτυλα κομπιναδόρου καὶ κεντημένου μαξιλαριοῦ

μὲ δάχτυλα παραμορφωμένα ἀπὸ τοὺς ρευματισμοὺς

μὲ δάχτυλα φράουλες

μὲ δάχτυλα ἀνεμόμυλους καὶ κουφοξυλιὲς

μὲ δάχτυλα κεφαλοπηγῆς καὶ δάχτυλα ἀπὸ μπαμποὺ

μὲ δάχτυλα φύλλων καστανιᾶς καὶ παλαιῶν μοναστηρίων

μὲ δάχτυλα κιμωλίες

μὲ δάχτυλα χριστουγεννιάτικου δέντρου

μὲ δάχτυλα μέντιουμ

μὲ δάχτυλα ἀπειλητικὰ

μὲ δάχτυλα ποὺ τ᾽ ἀκούμπησε κάποιο πουλὶ ἀκόμα πετούμενο

μὲ δάχτυλα τοῦ ἑσπερινοῦ καὶ τοῦ ἐρειπωμένου περιστερεώνα

μὲ δάχτυλα τῆς Ἱερᾶς ἐξετάσεως

μὲ δάχτυλα νοτισμένα ποὺ γεύονται τὴν πνοὴ τοῦ ἀνέμου

μὲ δάχτυλα κενοτάφια

μὲ δάχτυλα ροδόδενδρα

μὲ δάχτυλα γυναικῶν περιπεσουσῶν ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις

μὲ δάχτυλα καμένα τοῦ γινωμένου κριθαριοῦ

μὲ δάχτυλα τῶν κοραλλιῶν αὐγερινὰ

μὲ δάχτυλα ποὺ δείχνουνε ψηλὰ τὸν οὐρανὸ

μὲ δάχτυλα τσακισμένα τῆς βροχῆς καὶ τοῦ Ναοῦ τῶν Προσόδων στὰ χειρόκτια τοῦ λυκόφωτος

μὲ ἐμπνεύσεως δάχτυλα

μὲ τὰ δάχτυλα ποὺ γράφω ἐγὼ τώρα τοῦτο τὸ ποίημα

 

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Vítěszlav Nezval, «La donna al plurale», Einaudi, Milano 2002.

 

 

Ο ΑΡΑΓΚΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΖΒΑΛ

LOUIS ARAGON

PROSE DE NEZVAL

Parlé

O flamme obscure
Flamme fraîche –

Une dernière fois pour éclairer l'immobilité d'une image

Avez-vous jamais vu comment meurt un oiseau

Ce qui n'avait tantôt que le poids de l'âme

Mais les poètes de notre âge
Durent moins que paille brûlée
J'en ai tant vu tournons la page
Aussitôt venus qu'en allés
Semblant ici-bas en voyage

Avez-vous jamais vu comment meurt un oiseau

Une pierre soudain qui tombe dans la cage

Cela ne chantera plus n'ébouriffera plus

Son plumage
Cela meurt droit devenu plomb

Cela meurt on dirait un meuble tombé dans ma tête

Une marche manquée
Un mot pour l'autre

Un oiseau que c'est triste un oiseau qui meurt

Une phrase inachevée un vers qui ne trouvera plus d'écho

Tiens
Encore un poète mort dans le journal

La
Seine-et-Oise ne te verra pas te promener avec moi

dans la forêt aux rhododendrons
Je ne te croiserai plus par hasard dans les aérodromes
Vitezslav
Nezval

Tu avais les yeux couleur d'une lessive céleste
Et maintenant que te voilà blanc comme un alexandrine

sans rime
Tu es un carreau de
Delf t sur le linge du lit
Où l'on voit un pastoureau jouant de la flûte
Devant une petite haie

Ou qui sait un chevalier armé pour un tournoi
On va te regarder différemment désormais que tu as pour moi
Ce visage de roi de cœur de l'éternité

J'essayerai de parler de toi
Nezval

J'essayerai
Ma gorge racle des mots noirs

Épines noires dans la gorge

Le deuil
Prague le deuil baroque

Et le deuil tourmenté des draperies de pierre

J'essayerai qu'un cri s'élève de la pierre

La radio ce soir a parlé de
Nezval

Pour dire qu'il est mort c'est plus que pour
Rimbaud

Je vois
Prague et la lune dans
Prague

Les pas de lune dans
Prague où passa mon
Apollinaire

La pluie à
Prague dans ta
Prague aux doigts de pluie

Pianote aux vitres s'y essuie

Une musique y balbutie

J'essayerai qu'un cri de pierre sous la scie

Qu'un cric soulève la pierre des rimes
J'essayerai ma gorge le criquet l'escrime
De ma gorge

Dans le
Hradschin désert la lune est sans rivale
Elle peint sur le pont le deuil blanc des statues
La radio ce soir a parlé de
Nezval
Pour dire qu'il s'est tu

Strophe que la main ponctue ô strophe au-delà
De quoi commence le voile funèbre au-dessus du
Pont
Charles
Nuage qui passe par le vent emporté
J'éclaircirai ma gorge comme le ciel

Ainsi
Prague a perdu son âme et son poète
Lorsque j'irai tantôt je ne l'y verrai pas
Et son cœur s'est brisé comme un verre qu'on jette À la fin du repas

Lorca
Maïakovski
Desnos
Apollinaire
Leurs ombres longuement parfument nos matins
Le ciel roule toujours les feux imaginaires
De leurs astres éteints

Contre le chant majeur la balle que peut-elle
Sauf contre le chanteur que peuvent les fusils
La terre ne reprend que cette chair mortelle
Mais non la poésie

Ce siècle est au-delà du minuit de son âge
Ses poètes n'ont plus besoin d'être achevés
Ils ont usé leur vie au danger des images
Et croient avoir rêvé

Il se fit dans
Paris un silence de neige
Un réveil de novembre à neuf heures battant
Quand Éluard partit rejoindre le cortège
Nezval meurt au printemps

C'est de sa belle mort comme disent les hommes
Qu'il meurt
Nezval et tout par conséquent est bien
Il ne faut pas pleurer dans ce siècle où nous sommes
Cela ne sert à rien

Il meurt l'enfant terrible aux jours des primevères
Pâques éperdument auront sonné pour lui
Ses paupières fermées ses doigts se sont rouverts
Ses derniers vers ont lui

Dans le monde en gésine inhumain pathétique
Il tourne au firmament à jamais ses yeux bleus
Visage émerveillé des peintures gothiques
Soleil de quand il pleut

Il est entré vivant dans les deux du folk-lore
Y chantant sa mère et la paix pareillement
Il nous montre demain comme une bague d'or
Dans la main d'un amant

Nezval de qui le nom notre lèvre façonne
Nezval attends un peu j'arrive à tes côtés
Du jour qui fut si beau déjà le soir frissonne
Et d'autres vont chanter

ΒΙΤΙΕΣΛΑΣΦ ΝΕΖΒΑΛ ΚΑΙ ΒΙΤΙΕΣΛΑΒΑ ΚΑΠΡΑΛΟΒΑ!

 

VÍTĚZSLAV NEZVAL  / VÍTĚZSLAVA KAPRÁLOVÁ

SBOHEM A ŠÁTEČEK

Sbohem a kdybychom se nikdy nesetkali
bylo to překrásné a bylo toho dost
Sbohem a kdybychom si spolu schůzku dali
možná že nepřijdem že přijde jiný host

Bylo to překrásné žel všecko má svůj konec
Mlč umíráčku mlč ten smutek já už znám
Polibek kapesník siréna lodní zvonec
tři čtyři úsměvy a potom zůstat sám

Sbohem a kdybychom si neřekli už více
ať po nás zůstane maličká památka
vzdušná jak kapesník prostší než pohlednice
a trochu mámivá jak vůně pozlátka

A jestli viděl jsem co neviděli jiní
tím lépe vlaštovko jež hledáš rodný chlév
Ukázalas mi jih kde máš své hnízdo v skříni
Tvým osudem je let mým osudem je zpěv

Sbohem a bylo-li to všecko naposledy

tím hůře mé naděje nic vám už nezbude
Chcem-li se setkati nelučme se radš tedy
Sbohem a šáteček Vyplň se osude!

ΒΙΤΙΕΣΛΑΒ ΝΕΖΒΑΛ!

VÍTĚZSLAV NEZVAL

EDISON

I.                   

Nase zivoty jsou truchlive jak plac
Jednou k veceru sel z herny mlady hrac
venku snezilo nad monstrancemi baru
vzduch byl vlhky nebot chylilo se k jaru
avsak noc se chvela jako prerie
pod udery hvezdne artilerie
ktere naslouchali u politych stolu
pijaci nad sklenicemi alkoholu
polonahe zeny v sate z pavich per
melancholikove jako v podvecer

Bylo tu vsak neco tezkeho co drti
smutek stesk a uzkost z zivota i smrti

Vracel jsem se domu pres Most Legii
zpivaje si v duchu malou arii
pijak svetel nocnich barek na Vltave
z Hradcanskeho domu bilo dvanact prave
pulnoc smrti hvezda meho obzoru
v teto vlahe noci z konce unoru

Bylo tu vsak neco tezkeho co drti
smutek stesk a uzkost z zivota i smrti

Sklaneje se s mostu uvidel jsem stin
sebevrahuv stin jenz padal do hlubin
bylo tu vsak neco tezkeho co place
byl to stin a smutek hazardniho hrace
rekl jsem mu probuh pane co jste zac
odvetil mi smutnym hlasem nikdo hrac
bylo tu vsak neco smutneho co mlci
byl to stin jez jako sibenice trci
stin jenz padal s mostu; vykrikl jsem ach!
ne vy nejste hrac! ne vy jste sebevrah!

Sli jsme ruku v ruce oba zachraneni
sli jsme ruku v ruce v otevrenem sneni
za mesto kde pocinaly Kosire
z dalky mavaly nam nocni vejire
nad kiosky smutku tance alkoholu
sli jsme ruku v ruce nemluvice spolu
bylo tu vsak neco tezkeho co drti
smutek stesk uzkost z zivota i smrti
Odemkl jsem dvere rozzal svitiplyn
veda na nocleh svuj poulicni stin
rek jsem pane pro nas pro oba to staci
nebylo tu vsak uz stinu po mem hraci
ci to byl jen prizrak nebo sebeklam?
stal jsem nad svym kazdodennim luzkem sam

bylo tu vsak neco tezkeho co drti
smutek stesk a uzkost z zivota i smrti

Usedl jsem za stul nad kupy svych knih
pozoruje oknem padajici snih
pozoruje vlocky jak sve vence viji
se svou vecnou chimerickou nostalgii
pijak nezachytitelnych odstinu
pijak svetel potopenych do stinu
pijak zen jichz poslouchaji sny a hadi
pijak zen jez pochovavaji sve mladi
pijak krutych hazardnich a krasnych zen
pijak rozkose a zkrvavelych pen
pijak vseho kruteho co stve a drti
pijak hruz a smutku z zivota i smrti

Rekl jsem si zapomen uz na stiny
otviraje tyden stare noviny
kde jsem v pachu novinarske cerni tona
uzrel velkou podobiznu Edisona
byl tu jeho nejnovejsi vynalez
sedel v talaru jak stredoveky knez
bylo tu vsak neco krasneho co drti
odvaha a radost z zivota i smrti


II.
Nase zivoty jsou strme jako vrak
Jednou k veceru se vracel rychlovlak
mezi Kanadou a Michiganem
souteskami ktere neznam jejich jmenem
po plosine kracel maly pruvodci
s capkou nasazenou tesne do oci
bylo tu vsak neco krasneho co drti
odvaha a radost z zivota i smrti

Jeho otec krejci svec a drvostep
kupec s obilim mel chatrc pudu sklep
a vecnou nestalost jez k potulkam nas svadi
zemrel touhou po vlasti a smutkem mladi

Tatiku tys vedel co je vecny stesk
dnes je z tebe popel hvezda nebo blesk
tatiku tys vedel ze jsou vsude hrubci
mezi krejcimi i mezi drevorubci
ty jsi poznal co jsou potulky a hlad
chtel bych umrit jak ty take zdrav a mlad
avsak je tu cosi tezkeho co drti
smutek stesk a uzkost z zivota i smrti

Nevim kde a mas-li jaky nahrobek
ze tve krve zbyl tu maly pohrobek
hled uz slabikuje v Kanade tve knihy
hled uz tesi se jak pujde na dostihy
hled uz cita slavne zivotopisy
encyklopedii stare eposy
hled uz vyrostl hled cas tak rychle miji
hled uz nehra si cta knizky o chemii

Ja jsem byval take v detstvi hrdina
ja jsem cital take knihy Darwina
ja jsem si hral vaznej' nezli jini
s kyselinou solnou v male skolni skrini
s burelem a cpavkem s civkou rumkorfu
proc jsem chtel vsak byt tez hracem na harfu
proc jsem miloval vsak take kolovratky
proc jsem si vsak take hraval na pohadky
z nichz mi zbylo neco tezkeho co drti
smutek stesk a uzkost z zivota i smrti

Tomasi tys nebyl muzem metie
cet jsi "Analysu melancholie"
i tys poznal zalost smutek stesk a lasku
v knizkach v Detroit mezi statisici svazku
ty jsi snival tez o cestach po mori
ve sve primitivni laboratori
kterous pripjal k vozum nakladniho vlaku
v nemz jsi cechral kridla papirovych ptaku
Grand Trunk Herald! Velky Vestnik ve voze!
Sazis! Tisknes! Valka! Srazky! Eroze!
Volas prave vyslo! Kupte! Nove zpravy!
Pozar v Kanade a Maly kuryr z Javy

bylo tu vsak neco krasneho co drti
odvaha a radost z zivota i smrti

Jednou jsi se nahle vrhl pod kola
ani zive duse kolem dokola
a uz vleces chlapce mezi narazniky
zachranils mu zivot vezmi si me diky

Hle jsi v dilne na vyrobu obuvi
stroje chrli ohen jako vesuvy
co ses navzdychal pri kazde polobotce
vim tys zdedil neklid toulaveho otce

Toulas se jak nosic z dvorku do dvorku
jednou zklaman odjel jsi do New-Yorku
bloude v teto americke metropoli
byl jsi odhodlan vrhnout se na cokoli
snad hrals tehdy karty snad jsi take pil
snad tam nechals mnoho nejlepsich svych sil

bylo v tom vsak neco krasneho co drti
odvaha a radost z zivota i smrti


III.
 
Nase zivoty jsou bludne jako kruh
Jednou kracel po New-Yorku dobrodruh
bylo odpoledne s vlahym sluncem v maji
chodec zastavil se mlcky na Broadwayi
pred palacem West-Union Telegraf
kde to hucelo jak na rozvodne desce
byl to kamelot a velky vynalezce

Tisic vynalezcu udelalo krach
hvezdy nevysinuly se ze svych drah
pohledte jak tisic lidi klidne zije
ne to neni prace ani energie
je to dobrodruzstvi jako na mori
uzamykati se v laboratori
pohledte jak tisic lidi klidne zije
ne to neni prace to je alchymie
Mala nedele ach kolik jasnych zvonu
mala centrala slys zvonky telefonu

Vase usi poslouchaji milence
defraudanty hovorici o smence
kalifornske lupice a nocni vrahy
telefonni rozhovory z Velke Prahy

Svet si hraje s vasim usnim bubinkem
stavate se elektrickym praminkem
fonomotory a mechanicti ptaci
vzletaji az k hvezdam odkud se k vam vraci
jako k ptacnikovi z rohu predmesti
hlasajice vasi slavu z navesti
spavate pet hodin denne vam to staci
v tom se podobate hazardnimu hraci

Vzdycky znovu zit a miti manii
jedenkrat jste uzrel v Pensylvanii
noc a obloukovou lampu u Bakera
pocitil jste smutek tak jako ja zvecera
nad posledni strankou sveho romanu
jako akrobat jenz presel po lanu
jako matka ktera porodila dite
jako rybar ktery vytah plne site
jako milenec po sladke rozkosi
jako z bitev kracejici zbrojnosi
jako zeme v posledni den vinobrani
jako hvezda ktera hasne za svitani
jako clovek nahle ztrativsi svuj stin
jako Buh jenz stvoril ruzi noc a blin
jako Buh jenz touzi stvorit nova slova
jako Buh jenz musi tvorit vzdycky znova
hneta z sveho dechu nove kalichy
snaseje se s vodou oblak na lichy

bylo v tom vsak neco krasneho co drti
odvaha a radost z zivota a smrti

Vecer na zacatku rijna tentyz rok
sklicen odmeroval jste svuj vazny krok
po laboratori v slavnem Menloparku
uprostred sve korespondence a darku
toce prsty mlynek ze zvyku
uhnetl jste mane z vlaken uhliku
ptaka nasich noci s kterym dlouho bdime
metlu priser stinu jiz je zahanime
zhave poletuchy snivych promenad
andela nad stity narozi a vrat
ruze restaurantu kavaren a baru
vodotrysky noci ve tmach na bulvaru
ruzence nad mosty velkomestskych rek
aureolu poulicnich nevestek
vence nad kominy velkych parolodi
slzy ktere kanou s vysin nad poschodi
nad katafalk mesta ktere tlumi je
nad budovy chramu stare mumie
nad kavarny v nichz jsou plytke duse v dymu
nad zrcatka vin nad jejich vecnou zimu
nad katafalk mesta mdlobnych vyparu
nad mou dusi rozladenou kytaru
na niz jako zebrak svetel snu a lasky
vyhravam a placi promenuje masky
s vasni truvera ja princ a bludny kral
mesta orgii jez sluje Balmoral
jehoz slavnou branou vchazim vzdycky ve snu
cernym kordonem svych poddanych a veznu
knizat vrazd a hysterickych karmanol
drozek silenstvi a opentlenych kol
krecovitych vasni pri nichz zneji zvony
chimer vzletajicich z loznic nad balkony
pijak krutych hazardnich a krasnych zen
pijak rozkose a zkrvavelych pen
pijak vseho kruteho co stve a drti
pijak hruz a smutku z zivota i smrti


IV.

Nase zivoty se nikdy nevraci
umirame v troskach iluminaci
jako jepice a jako blesky hromu

uz se vznasi svetla mezi listim stromu
uz se chveje v snehu elektricky drat
uz se blizi doba svetlych promenad
uz se budou hledat duse pod rontgenem
jako ichtyosauri pod neogenem
uz se blizi k ranu zlata rafie
uz jsme svedky kinematografie
uz nam budou zahaneti vypinace
strasidelne sny hazardniho hrace
uz se nesou vykriky a tleskani
uz se Edison svym hostum uklani
Uz je zase duse smutna po slavnosti
uz jste v pracovne a uz tu neni hosti

kolik vynalezcu udelalo krach
hvezdy nevysinuly se z vecnych drah
pohledte jak tisic lidi klidne zije
ne to neni prace ani energie
je to dobrodruzstvi jako na mori
uzamykati se v laboratori
pohledte jak tisic lidi klidne zije
ne to neni prace to je poesie

Je to umysl a trochu nahoda
stat se presidentem sveho naroda
stat se basnikem jenz predhonil vas vsecky
stat se skrivankem jenz ukrad jadro z pecky
byti vzdycky stastnym hracem rulety
byt objevitelem sedme planety

Tisic jablek spadlo na nos zemekoule
a jen Newton doved tezit ze sve boule
tisic lidi melo epilepsii
a jen svaty Pavel uzrel hostii
tisic hluchych lidi bloudi beze jmena
a jen v jednom z nich jsme nasli Beethovena
tisic silencu jiz tahlo zamorim
a jen Nero doved zapaliti Rim
tisic vynalezu jde k nam za sezonu
jenom jeden z nich vsak byl ten Edisonuv

Uz zas nespat uz zas nemit zaruky
uz zas palit vse co prijde do ruky
zuhelnovat jutu opici srst hole
suche listi palem struny na viole
uz zas bloudit ve sve stare nevire
nad bambusem japonskeho vejire
beda pane beda je to vejir lasky
jejz jste jednou dostal od nezname masky
kdyz jste se s ni setkal v mladi na plese
kdo to byl ach pane rozpomente se
loucite se s jeji vuni na vejiri
uz zas palit vse ach beda uz se skviri
snad to byla jedna z vasich sudicek -
uz zas natahnout si na noc budicek
uz zas k retortam uz zas byt Kolumbusem
uz zas poradati honbu za bambusem
procestovat celou zemi do sire
za magickym drevem tveho vejire
jako muz jenz hledal ctyri zlate vlasy
jako potapec za perlou v stinu rasy
jako Kristus v tmach na via Apia
jako hledac stesti v mlhach opia
jako bludny zid na cestach za domovem
jako matka ktera bloudi za hrbitovem
cekajic na detsky hlasek ze zahrobi
jako malomocny ze sve choroby
jako poustevnik jenz hleda boha v tryzni
jako bohove svou smrt kdyz vekem zizni
jako slepy basnik vlastni pravou tvar
jako poutnik pohled na polarni zar
jako blazen na den posledniho soudu
jako dite na skrivanka hnetouc hroudu

Rozjeli se vam do Brazilie
do Japonska zeme krasnych magnolii
do Havany umrit tam na malarii
jako umiraji misionari
mel jste jiste pane usmev na tvari
pod bambusovnikem smrti na koniku
uz se za vas hlasi dvanact nahradniku
uz si priptravuji svoje tlumoky
Mac Gowan tam stravil skoro dva roky
dal se smerem k velke rece Amazonce
jejimz tokum neni zacatku a konce
bil se casto s dobrodruzstvim o zivot
na pereji jejich smrtonosnych vod
bil se na nuz s chamtivymi zlatokopy
prijel do New-Yorku zmizel beze stopy

Jak vas milovat vy cesty bez cile
vas vy noci tropu sluncem opile
vas vy svetla svetel vas vy noci hore
vas vy svetla utonula na dne more
vas kdoz umirali jste tak vesele
budou z vas ted bambusovi andele
ja vas vzpominam vsak kdo to jeste place
uz zas vyrabeti nove vypinace
uz zas hrouziti se na dno krivuli
uz zas roztaceti novou vrtuli
hledte starneme a cas tak rychle miji
uz zas hledat prvky k nove alchymii
hledte starnem je vam osmdesat let
hledte prapory jak o sokolsky slet
vase ruce blede jako bila krida
ne ach ne to neni jeste panychida

Jeste videt stale pred sebou svuj stin
jeste rozbirati slozky ziravin
jeste se zas kuze rukou znovu drobi
jeste najit pristroj k cestam do zahrobi
jeste zpivati a nemit nikdy klid
jeste magnetku na lidsky perisprit
jeste zapomenout na vsechno co drti
na smutek i uzkost z zivota i smrti


V.
 
Nase zivoty jsou tesive jak smich
jednou v noci sede nad kupou svych knih
uvidel jsem nahle v pachu novin tona
snih a velkou podobiznu Edisona
bylo to po pulnoci v pozdnim unoru
zastihl jsem sama s sebou v hovoru
jako bych se byval opil silnym vinem
hovoril jsem se svym nepritomnym stinem

Jako refren znel tu stale jeden ton
sel jsem po spickach az k dverim na balkon
prede mnou se chvelo more svetel v dali
pod nim lide ve svych luzkach davno spali
avsak noc se chvela jako prerie
pod udery hvezdne artilerie
naslouchal jsem mlcky odbijeni s vezi
pozoruje stiny v dalce na nabrezi
stiny sebevrahu pro nez neni lek
stiny starych poulicnich nevestek
stiny aut jez porazely stiny pesi
stiny chudaku jez bloudi bez pristresi
stiny hrbatych na rohu ulice
stiny plne rudych vredu prijice
stiny zabitych jez budou bloudit navzdy
kolem stinu svedomi a stinu vrazdy
zakuklene stiny v satech vojaku
stiny laskou premozenych pijaku
stiny svetcu kteri basniky se stali
stiny tech kdo vzdycky marne milovali
lkave stiny meteoru padlych zen
krehke stiny cizoloznych princezen

bylo tu vsak neco krasneho co drti
zapomneni na stesk zivota i smrti

Budte krasna budte smutna dobrou noc
zarivejsi meteoru jejichz moc
poznali jsme kdysi v parnych nocich svetel
reflektory stinu bavene jak metel
jez nas slehaly az k horke zavrati
na shledanou signaly jez nad trati
lakate mne do dalek jak dusne ruze
na shledanou hvezdy polibky me duse
otvirajici mi lazne v zahradach
temne balzamy a hrebickovy pach
jizdy na svetelnych kridlech avionu
na shledanou krute slasti Edisonu
zdroje studnic naft vy slavne rakety
slechticove zeme bez etikety
na shledanou hvezdy padajici s vezi
na hledanou stiny v dalce na nabrezi
stiny casu na nejz neni zadny lek
sladke stiny stiny snu a vzpominek
stiny modra nebe v ocich krasne zeny
stiny stinu hvezd v zrcadle vodni peny
stiny citu jez jsou dosud bez jmena
stiny prchave jak nocni ozvena
stiny blede opalisujici pleti
stiny dechu dosud nezrozenych deti
stiny matek modlicich se za syny
stiny preludu po mestech ciziny
stiny rozkosi jez rusi spanek vdove
stiny preludu a touhy po domove

Budte krasna budte kruta dobry den
krassi meteoru slz a prisah zen
lasko s niz jsme stali na vrcholku hory
sbirajice hnizda hvezd a meteory
na shledanou krassi snu a bludicek
uz zas natahnout si na noc budicek
pohled priteli co lidi klidne zije
ne to neni prace to je poezie

Uz zas trhat ve snach blede lilie
uz zas jiti do kavarny Slavie
uz zas srkat kazdodenni cernou kavu
uz zas miti stesk a nachylenou hlavu
uz zas nespat uz zas nemit zaruky
uz zas palit vse co prijde do ruky
uz zas slyset tony tlumeneho place
uz zas mit svuj stin stin hazardniho hrace

Nase zivoty jsou jako noc a den
na shledanou hvezdy ptaci usta zen
na shledanou smrti pod kvetoucim hlohem
na shledanou sbohem na shledanou sbohem
na shledanou dobrou noc a dobry den
dobrou noc
sladky sen 

1927

Ο ΝΕΖΒΑΛ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΚΟΜΠΣΟΝ

VÍTĚZSLAV NEZVAL

ΡΟΜΑΝ ΓΙΑΚΟΜΠΣΟΝ

Χωρίς τα ελλείμματα που τώρα σημειώνω ως νότες

μηδέν θε νά ’μουν πλήρες, τέλειο (ναι, τελείως, πλήρως)

μιας και στη σκάλα που ως παθητικός ανοίγομαι ήρως

και παίζω, δεν ηχούν πληκτροδακτυλισμοί ενεστώτες.

Πολύ πιο πάνω απ’ όποιους άλλους από σένα, Ρόμαν,

τα πιο κρυμμένα μού προσφέρονται έμβολα αμοιβαίως

και να που κακαρίζω ή και σφυρίζω carmina έως

να φτάσω εγώ ένας μουσικός να καταντήσω σόουμαν.

Ένας γκουρμέ αποδίδει φόρους στη νηστεία στοίβα –

δεν είναι ο ρόλος υποθετικός και δίχως έρμα:

χελώνα και αστραπή θα φτάσουνε μαζί στο τέρμα.

Ιδού λοιπόν η ποίηση συνολικώς, και εβίβα!

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Στη φωτογραφία: οι Karel Teige, Vítězslav Nezval και Roman Jakobson.

ΝΕΖΒΑΛ!

VÍTĚZSLAV NEZVAL (1900-1958)

ΠΟΥΚΑΜΙΣΑ

Πόσο με γοητεύουν τα ιδιαίτερα πλάσματα που δεν έχουνε όνομα

Η ιστορία τους είναι σαν το Γιβραλτάρ τόσο απλή

Είναι εξώγαμα της πραγματικότητας και του ανέμου που αλήτευε κάτω εκεί στην Αφρική

Λέγοντας συνέχεια και συνέχεια τα πατερημά του

Μια νύχτα αποπνιχτική τέλη Ιουνίου του 1935

Βρέθηκα έξω από τους Κήπους να περπατώ του Λουξεμβούργου

Είχανε απ’ ώρα ήδη σημάνει οι δώδεκα

Και οι δρόμοι είσαν εντελώς αδειανοί

Σαν τις εμπορικές αμαξοστοιχίες και έρημοι σαν την Τετάρτη των Τεφρών

Δεν σκεφτόμουν τίποτα

Και ούτε επιθυμούσα τίποτα

Δεν επιθυμούσα δε τίποτα και δεν με βίαζε απολύτως τίποτα και από πουθενά και τίποτα μα τίποτα δεν με ανησυχούσε καθόλου

Περπάταγα κανονικά σαν άνθρωπος που δεν διαθέτει μνήμη

Σαν άνθρωπος-κουτί

Περπάταγα σαν κι εκείνους τους γέρους που δεν έχουνε πια καμμία ανάγκη να πάνε για ύπνο

Δεν ξέρω τί έγινε εντελώς ξαφνικά και απροσδόκητα και μου το εθύμισε ο αναστεναγμός μου

Αλλά των Κήπων του Λουξεμβούργου τα δέντρα είχανε παντού γεμίσει άσπρες ταινίες

Κι εκοίταζα εκείνες τις χάρτινες μάζες

Μέσα απ’ το σιδερένιο κιγκλίδωμα

Ίσως μάλιστα μπορεί και να σιγανοτραγουδούσα

Κι αυτό είν’ όλο κι όλο

Των Παρισίων η πόλις πουλημένη σα σκλάβα

Εστριφογύριζε εδώ κι εκεί σαν νά ’ταν λεία και θήραμα της τρέλας

Ω Παρίσι με τις γέφυρές σου και με ό,τι τέλος πάντων σε δένει με τούτες

Πράγα Παρίσι Λένινγκραντ και όλες οι άλλες εσείς πόλεις ω που έχω περπατήσει

Τούτο βλέπω εδώ το κοπάδι των δεσμίων γυναικών

Που και πνιγμένο ακόμα διαλάμπει στον ανοιχτό επάνω ουρανό

Σαν τα βραχιόλια τους όπου περνοδιαβαίνει αργά-αργά το πλήθος

Ω πόλη των γεφυρών

Εγώ βλέπω μία πόλη μία και μοναδική

Να τη διασχίζει ο Σηκουάνας ο Νέβας και ο Μολδάβας

Κι εκεί νά ’ναι απλώς ένα ρυάκι όπου πάνε και πλένουνε οι ντόπιες τη μπουγάδα τους

Το ρυάκι ακριβώς εκείνο δίπλα στο οποίο διαβιώ και ζω εγώ

Παράθυρα

Από ’να τους μπαίνει στην κάμαρά μου μέσα εμένα τη δική μου το άγαλμα της Πλατείας του Πανθέου

Το δεύτερο βλέπει κατ’ ευθείαν στη Γέφυρα Καρόλου

Από μπροστά απ’ το τρίτο περνάει η Λεωφόρος Νιέφσκη

Αλλά εκεί υπάρχουν και άλλα παράθυρα

Πόσο μ’ αρέσουνε τα χωνάκια στα καταστήματα εδωδίμων και αποικιακών δε λέγεται

Το μυστικό που κρύβουν μού είναι ακόμη άγνωστο

Μου θυμίζουνε πάντως μι’ άδεια κάμαρα

Και στοίβες με πουκάμισα

Ένα πηγάδι που φυλάει το κοινό μνήμα γυναικών δίχως όνομα

Γνωρίζω το δάσος όπου κάτω από της πλατομαντηλίδας το φύλλο συντηρείται το στήθος κάποιας παιδίσκης

Ένας σταυρός από κασσίτερο με κάτασπρους τους βραχίονές του

Και ένα ντιβάνι με στρώμα που ζέχνει ιωδοφόρμιο

Και ποιά να είσαι αλήθεια εσύ που πάντα βλέπω ότι έχεις της ραπτομηχανής όλα τα γνωρίσματα;

Το βράδυ για το οποίο κάνω εδώ τώρα εγώ λόγο η Λεωφόρος Μονπαρνάς είταν ολόφτυστη εσύ

Καθόμουν λίγη ώρα πιο μπροστά στο Café du Dôme

Παρατηρούσα τον διάκοσμο κάποιου μεγάρου στο ύψος πές τού πέμπτου ορόφου

Και μου φαινότανε ότι χιόνιζε

Με το μυαλό μου συμμετείχα στην τελευταία νύχτα του αγίου Σιλβέστρου κατά το ημερολόγιο του δέκατου ένατου αιώνα

Κάτω από ένα δέντρο κατάφορτο τραγούδια είτανε σταματημένο ένα μόνιππο

Ανώφελα εγύρεψα να βρω τα ίχνη του σπιτιού όπου υπήρχε η ραπτομηχανή να πάρω απ’ τα μασούρια της ένα κομμάτι νήμα

Κι έπειτα συνέχισα κατευθυνόμενος προς τους Κήπους που λέγαμε πριν του Λουξεμβούργου

Τί ωραία των κηπουρών εκεί η συνήθεια να φυλάνε τους καρπούς πάνω στα δέντρα τυλίγοντάς τους με κάτι μικρά σακουλάκια

Έτσι όπως ακριβώς κι εσείς σκεπάζετε με τα πουκάμισά σας τα γυμνά σας στήθη

Τα όμορφα σαν σκάφη γυρισμένη του πλυσίματος ανάσκελα σ’ ένα σπίτι μέσα που ’χει πένθος

Τα όμορφα σαν βελόνα στον κορμό μιάς σημύδας όπου έχουνε χαράξει κάποια ημερομηνία

Τα όμορφα σαν τον κάλυκας μιάς παπαρούνας μαδημένης από κάποια τυχαία καμπάνα

Τα όμορφα σαν παπούτσι που σε μιά πλημμύρα παραπλέει ένα παράθυρο με μία λάμπα πετρελαίου

Τα όμορφα σαν σωρός ξύλα με μιά πεταλούδα πάνω-πάνω

Τα όμορφα σαν μήλο στο φούρνο του χιονιού

Τα όμορφα σαν την άκρη του κρεβατιού που χτυπήθηκε από ’να αστροπελέκι σφαιροειδές

Τα όμορφα σαν κουρελάκι βουλιαγμένο μες στις φλόγες

Τα όμορφα σαν κουλουράκι τα μεσάνυχτα στο πεζοδρόμιο

Τα όμορφα σαν μπουμπούκι στον τοίχο ενός μοναστηριού

Τα όμορφα σαν θησαυρός μέσα σε ανθογυάλι

Τα όμορφα σαν τραπεζάκι τρίποδο που γράφει κάτι σε μιά πύλη

Τα όμορφα σαν μικρή κορώνα στο πολύγωνο ενός στόχου

Τα όμορφα σαν τα ψαλίδια που κόβουν το φιτίλι της λαμπάδας

Τα όμορφα σαν δάκρυ στα μάτια

Τα όμορφα σαν τριχοειδές ελατήριο ωρολογίου στο αφτί ενός αλόγου

Τα όμορφα σαν διαμάντι στο όπλο ενός κοντοτιέρου

Τα όμορφα σαν το σημάδι των δοντιών στη σάρκα ενός μήλου

Τα όμορφα σαν τα δέντρα στους Κήπους εκεί του Λουξεμβούργου    τυλιγμένα με κάτι γάζες λινές κολλαρισμένες

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

***************************************

KOŠILE

V jedné z parných nocí na sklonku června 1935
Šel jsem kolem Luxemburské zahrady
Odbíjela dvanáctá hodina
A ulice byly prázdné
Jak vozy špeditérů a pusté jak Popeleční středa
Na nic jsem nemyslil
A nic jsem si nepřál
Nic jsem si nepřál nikam jsem nespěchal
a nic mě netížilo
Šel jsem jak člověk bez paměti
Člověk krabice
Šel jsem jak starci kteří už nepotřebují spánek

Nevím co mé to náhle upoutalo vzpomínám si
na svůj vlastní povzdech
Stromy v Luxemburské zahradě byly plny
bílých obvazů
Hleděl jsem na ty papírové náplasti
Přes železný plot
A možná že jsem si také zpíval
To je všecko
A Paříž prodaná do otroctví
Svíjela se jako šílená

Ó Paříži tvé mosty jimiž tě spoutali
Praha Paříž Leningrad a všecka ostatní města
jimiž jsem prošel
Vidím to stádo spoutaných žen
Utonulé září ještě pod širým nebem
Jak jejich braslety po kterých kráčí dav
Ó bráno mostů
Vidím jediné město
Jímž protéká Seina Něva a Vltava
Je tu také potůček v němž perou venkovanky prádlo
Potůček u kterého bydlím

Okna
Jedním mi vstupuje do pokoje socha z náměstí Pantheonu
Druhé hledí na Karlův most
Třetím se dívám na Něvský prospekt
Ale jsou ještě jiná okna

Jak jsem miloval kupecké kornouty
Jejichž tajemství dosud neznám
Připomínají mně prázdnou komoru
A hromady košil
Šachtu kde je společný hrob bezejmenných žen
Znám les kde pod širokým listem lopuchy
se skrývá dívčí ňadro
A plechový kříž s jejíma bílýma rukama
Pohovku ve které je jodoformem páchnoucí cupanina

Kdo jsi ty kterou vidím vždycky jako šicí stroj
Toho večera o němž mluvím podobal se ti
montparnasský bulvár
Seděl jsem před Café du Dôme
Díval jsem se na ornamenty jednoho domu
ve výši pátého poschodí
Zdálo se mi že sněží
Byl jsem v duchu účastníkem poslední
silvestrovské noci devatenáctého století
Pod stromem plným písní stál landaur
Marně jsem se snažil nalézt dům ve kterém je
šicí stroj z jehož člunku bych si byl přál niť
Pak jsem se dal na cestu směrem
k Luxemburské zahradě

Jak je krásný zvyk zahradníků chránit ovoce
na stromech v malých sáčcích
Jako vy přikrýváte nahá ňadra košilí
Krásná jak džber vody převržený
v smutečním domě
Krásná jak jehla v březové kůře na níž je vyryt
letopočet
Krásná jak makovice jíž se dotkl zvon
Krásná jak střevíc plující za povodně podél okna
s petrolejovou lampou
Krásná jak hranice dříví na niž usedl motýl
Krásná jak pečené jablko ve sněhu
Krásná jak pelest zasažená kulovým bleskem
Krásná jak mokrý hadr v plameni
Krásná jak pecen chleba o půlnoci na chodníku
Krásná jak knoflík na zdi kláštera
Krásná jak poklad v květináči
Krásná jak spiritistický stoleček jenž píše na vrata
Krásná jak věnec v střelnici
Krásná jak nůžky stříhající knot svíce
Krásná jak slza v oku
Krásná jak vlásečnice hodinek v uchu koně
Krásná jak diamant v pušce kondotiera
Krásná jak chrup vtisknutý do jablka
Krásná jak stromy v Luxemburské zahradě
    ovázané škrobeným plátnem



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Ramona Amodeo, κι εμείς μεταφράσαμε το ποίημα στα ελληνικά.

ΜΠΛΑΤΝΥ / ΝΕΖΒΑΛ

IVAN BLATNÝ 


ΝΕΖΒΑΛ

Ο Μαρσέλ Προύστ ζούσε τότε ακόμα

και οι ντανταϊστές κάναν συνέδρια

καλύτερα απ’ ό,τι ο υπουργός Κοπέτσκυ

Τι κάνει ο γιός του ο Ιβάν;

Συναντηθήκαμε στον Οίκο των Αντιπροσώπων 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

************************

NEZVAL

Tehdy ještě žil Marcel Proust
a dadaisté měli sjezdy

lepší než ministr Kopecký
Co dělá jeho syn Ivan?

Setkali jsme se v Reprezentačním domě

ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ

VITĚZSLAV NEZVAL (1900-1958)

ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ

Τα μάτια σου δύο πυροβολισμοί στα τυφλά

Δύο πυροβολισμοί στα τυφλά που όμως δεν αστόχησαν

Δύο πυροβολισμοί στα τυφλά πίσω απ’ του δρόμου τη γωνία

όπου περνούσα

Σαν τον φυλακισμένο που αναζητά με αγωνία την άκρη

του προαύλιου

Τα μάτια σου δύο τρομπέτες γιορτινές

Δύο κονταρομαχίες όχι εκ του συστάδην

Δύο καμπάνες

Δύο σφραγίδες σήμαντρα

Τα μάτια σου δυό ποτηράκια κώνειο

Τα μάτια σου δύο φίμωτρα με τη σιωπή για πάντα

Δυό καλαθάκια φτιαγμένα με βέργες λυγαριάς

Δυό δοκιμαστικοί σωλήνες

Δύο τροχίσκοι ωρολογίου από ορείχαλκο

Τα μάτια σου δυό καλέντουλες

Τα μάτια σου δύο πλούσιες ρίμες

Τα μάτια σου δυό μικροσκοπικά στρατιωτικά ταμπούρλα

Δύο πένθη σε κηδεία δύο σάλτα απ’ το παράθυρο στο δρόμο

Τα μάτια σου δύο νύχτες εντελώς στεγνές από όνειρα

Σαν ζυγός φαρμακείου

Σαν καραμπίνα δίκαννη

Σαν διπλό αντίο

Τα μάτια σου σαν δύο άνθη κακτοειδούς

Σαν της παλάντζας τη μοναδική χειρολαβή

Σαν μυθιστόρημα σε δύο μέρη

Σαν ρόδο τσακισμένο στα δύο

Σαν τον τροπικό του καρκίνου και σαν τον τροπικό του αιγόκερω

Σαν το δουκάτο το κίβδηλο δίπλα στο δουκάτο το γνήσιο

Σαν δύο ναι δύο χαλινάρια

Σαν τη θάλασσα και τη στεριά σαν δύο δίδυμα παιδιά σαν δειλός

αναστεναγμός διπλός στα χείλη σου

Τα χείλη σου είναι σαν παράσημο κόκκινο

Που όταν το βλέπει το καπέλο σηκώνεται όρθιο και βγάνει φτερά

Και όταν απομακρύνεσαι σε ακολουθεί κοιτάζοντάς σε εκ δεξιών

Να δει πόσοι ακριβώς ορκίζονται σ’ εσένα

Τα χείλη σου είναι γάζα τρυφερή βελούδινη

Που της αρέσει να γέρνει προς τη γλάστρα με τα καπνά

Η ηφαιστειακή έκρηξη ενός κρατήρα με ροδάνθη

Μύγα σε καύσωνες στο φουλ αναμμένους

Τα χείλη σου δύο ψαράκια όπου γυαλίζει το ένα το άλλο

Ένα τσακμάκι με την ίσκα του

Ένα καφεκούτι για διάφορα είδη

Τα χείλη σου σαν δύο τιμητικές κορδέλες

Τα χείλη σου είναι το καυτό κάρβουνο όπου ανάβουν οι αναμνήσεις μου

Είναι ένα τεράστιο σαρκοβόρο φυτό

Λοφίο αλέκτορος είναι

Τούρτα φρούτων το πρωί

Τα χείλη σου είναι μανιτάρι που αιμορραγεί

Είναι κυψέλη θερινή

Τα χείλη σου είναι μονόγραμμα μυστηριώδες

Τα χείλη σου είναι βαρκούλα βαμμένη κόκκινη

Τα χείλη σου είναι ζαχαριέρα

Αλλά και κάμπος που ’χει αγριοπαπαρούνες με στημένα πάνω τους

αγάλματα

Τα χείλη σου είναι κλωστήριο χρυσού

Ο βυθός της θάλασσας κρατήρας της σελήνης

Τα χείλη σου είναι μαργαριτοθήκη

Τελευταία επιθυμία ενσφράγιστη

Πύραυλος εξαπολυμένος

Ωρολογιακού μηχανισμού ελατήριο

Τα χείλη σου είναι έκλειψη σελήνης

Έκλειψη ηλίου

Έκλειψη αφροδίτης μα και γης στα χέρια σου

Τα χέρια σου είναι ψαλίδια που μου κόβουν τ’ όνειρο κομμάτια

Τα χέρια σου είναι αράχνες

Ενώ η πλάτη σου φρικιά σαν το παγόνι

Τα χέρια σου είναι κομμάτια παγερά

Τα χέρια σου είναι μπουμπουκάκια

Τα χέρια σου είναι σαν τις στάλες της βροχής

Πάνω σε στήθη που φτιάχνουν έναν μικρό μύλο στροβιλώδη

Τα στήθη σου είναι αντικατοπτρισμοί

Σαν μανιτάρι είναι καπνογόνο

Τα στήθη σου είναι σαν κυκλώνας που από κάτω του γεννιούνται

δύο φλόγες σαν ρουμπίνια

Τα στήθη σου είναι αληθώς σφηκοφωλιά

Μιά κλεψύδρα και δυό μικρές σιμιγδαλένιες αγελάδες

Και ένα πουλί που τουρτουρίζει

Τα στήθη σου είναι δύο πολύ μικροί λύχνοι λαδιού

Δύο όμηροι ούτως ειπείν από σεβρό

Μικρές ηλεκτροκίνητες αμαξοστοιχίες

Ανθόγαλα που βράζει και κοχλάζει

Τα στήθη σου είναι φίδια που ξεπαγώνουνε στον ήλιο

Δύο φελλοί στη μπούκα των υδάτων

Δύο μοναχικοί-μοναχικοί αμανίτες

Τα στήθη σου ορθωμένα σαν σκαντζόχοιρος

Τα στήθη σου που εκτοξεύονται όντας ήδη εν πτήσει

Τα στήθη σου είναι δύο καμέλιες στα χέρια της νύχτας

Δύο περιστέρια στα δάχτυλα κάποιου λωποδύτη

Δύο σιφόνια

Τα στήθη σου είναι καμπανάκι χριστουγέννων για δύο φωνές

Σαν οπάλιο

Σαν διπλό μαστιγίου πλατάγισμα

Σαν ολόφρεσκο κουνουπίδι

Σαν δύο κόμποι στο μαντήλι

Σαν ανατολή και δύση ηλίου σαν ανατολή και δύση αφροδίτης και διός

πάνω στην κοιλιά σου

Η κοιλιά σου είναι σάμπως σφαιροειδές αστροπελέκι

Που ξεκαψαλίστηκε απ’ το άρωμα κάτι καρπών απάνω σε

κλαράκι ακόμα

Η κοιλιά σου είναι λιανή σκαλίτσα από βούρλα καμωμένη

Τρικυμία και εν ταυτώ ο πιο θλιμμένος σκόπελος

Η κοιλιά σου είναι ζωάκι με λοφίο κούρκου

Γιγαντιαία είναι η κοιλιά σου αιματορουφήχτρα

Γλίστρημα αδέξιο πάνω στον πάγο

Η κοιλιά σου είναι τσουκνίδα υδρόβια

Φυλλαράκι ραπανιού ή φωτιάς γλωσσίδι

Η κοιλιά σου είναι ανεμόμυλος

Και η φτερωτή του που κομματιάζει τους πνιγμένους

Είναι μια φτερωτή τροχός που εξαρθρώνει ένα-ένα τα μέλη

Άσπρη ψείρα απ’ τα σαγόνια που αρθρώθηκαν ενόσω προσεύχονταν

Η κοιλιά σου είναι γύψος πλυμένος ξεβγαλμένος

Ψωμάκι ζυμωτό δίκρανο πυρπολημένο

Καγκουρό που ξεχειμώνιασε

Θολός καθρέφτης και υποθαλάσσια εσπέρα

Η κοιλιά σου σύννεφο πριν ξεσπάσει η καταιγίδα

Βούρκος πάνω στην κορφή μιάς νύχτας με φεγγάρι

Η κοιλιά σου οργάντζα βαπτισμένη σε σινική μελάνη μαύρη

Το φύλο σου είναι μι’ αξιοθαύμαστη απάτη

Βουρκόφλογα ή και αλιφασκιά

Το φύλο σου μοιάζει πίπιζα από ιτιά σκισμένη

Μοιάζει υπόλοιπο από σαπουνάκι ρεζεντά

Είναι σαν το στόμα νεροσκούληκου

Σαν μπιζελάκι ολοκαίνουργιο

Σαν υγρό ματάκι ερωτευμένο

Σαν λιμπελούλα

Σαν μιμόζα αισχυντηλή

Το φύλο σου σαν πυγολαμπίδα στην καρδιά ενός ρόδου εκατόφυλλου

Είσαι σαν το μεδούλι της κουφοξυλιάς

Σαν τις λευκές ίνες της ασβέστου που επυρακτώθηκαν

Σαν μείγμα από ζύμη μανόλιας και μαύρο αλεύρι σικάλεως

Σαν ροδαλό μαόνι που τό ’χει ροκανίσει το σαράκι

Οι γάμπες σου είναι το αντάμωμα δύο κεραυνών

Δύο μελαγχολιών

Δύο αργών καπνών

Οι γάμπες σου είναι σαν μικροί-μικροί γυρίνοι

Σαν εκρήξεις μαγνησίου

Σαν νύχτες του χειμώνα

Σαν μακρές εξισώσεις

Οι γάμπες σου σαν μεθυσμένοι τρύγοι

Σαν χορός στο λιμάνι

Οι γάμπες σου σαν πόλεμος

Η αγκαλιά σου είναι φλόγα οξυγονούχα

Πεταλούδας πέταγμα

Προπέλα πλοίου

Οι γοφοί σου είναι ιπποδρομία

Οι γοφοί σου είναι σωλήνες του Γκάισλερ

Οι γοφοί σου είναι η οκνηρία που εξανθρωπίστηκε και

απέκτησε πρόσωπο

Ο θόρυβος ενός αργαλειού ο ίσκιος κάποιας βιόλας

Το μέτωπό σου είναι σπινθήρας

Τα δόντια σου είναι πρέσα

Τ’ αφτιά σου είναι ερωτηματικά λατινικά και είναι σαστισμένα

            τά ’χουν χάσει

Ο λαιμός σου είναι καταρράχτης

Και είσαι σαν ημέρα που νυχτώνει νύχτα που ξημερώνει μέρα που

γεννάει συνεχώς αντικατοπτρισμούς

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

****************************************

PISEŇ PÍSNÍ

Tvé oči dva výstřely naslepo
Dva výstřely naslepo které se neminuly cíle
Dva výstřely naslepo za rohem ulice kudy jsem šel
Jak vězeň hledající konec dvora
Tvé oči dvě pouťové frkačky
Dva kolotoče v dáli
Dva zvony
Dvě pečetě
Tvé oči dva náprstky bolehlavu
Tvé oči dva roubíky aby se věčně mlčelo
Dva proutěné koše
Dvě zkumavky
Dvě kolečka mosazných hodin
Tvé oči dva blatouchy
Tvé oči dva štěpné rýmy
Tvé oči dva polní bubínky
Dva smutné pohřby dva skoky s okna
Tvé oči dvě noci beze sna
Jak lékárnické vážky
Jak dvojitá ručnice
Jak dvojí sbohem
Tvé oči jak dva květy kaktusu
Jak jediná činka
Jak dvojdílný román
Jak přetržená růže
Jak obratník raka s obratníkem kozoroha
Jak falešný dukát vedle pravého dukátu
Jako dvě brzdy
Jak moře a země jak blíženci jak dvojí nesmělý povzdech
Tvá ústa jsou rudý řád
Před nímž se smeká a stojí ve špalíru
Když se vzdaluješ doprovází tě vpravo hleď
Všech kdož ti vzdali přísahu
Tvá ústa jsou hebká sametka
Která se ráda naklání k tabákovníku
Výbuch kráteru sopky růží
Moucha slunečních úpalů
Tvá ústa dvě troucí se rybky
Křesadlo s hubkou
Mlýnek na koření
Tvá ústa dvě čestné stužky
Tvá ústa jsou řeřavé uhlí na němž pálím své vzpomínky
A veliká masožravá květina
Kohoutí hřeben
Ranní ovocný chlebíček
Tvá ústa jsou krvácející lanýž
A letní úl
Tvá ústa jsou záhadný monogram
Tvá ústa jsou rudě natřený člunek
Tvá ústa jsou cukřenka
Ale také pole vlčích máků v němž rozestavili sochy
Tvá ústa jsou zlatý kolovrat
Mořské dno kráter na Měsíci
Tvá ústa jsou schránka na perly
Zapečetěná poslední vůle
Hořící raketa
Víčko od hodinek
Tvá ústa jsou zatmění Měsíce
Zatmění Slunce
Zatmění Venuše a Země
Tvé ruce jsou nůžky jimiž přestřihuješ můj sen
Tvé ruce pavoučice
Zatím co tvá ramena se chvějí jako páv
Tvé ruce jsou ledové obklady
Tvé ruce jsou poupata
Tvé ruce jsou kapky deště
Na ňadrech která tvoří vír
Tvá ňadra jsou přeludy
Jak pýchavka dýmná
Tvá ňadra jsou jak cyklon pod nímž se skrývají dva rubínové plameny
Tvá ňadra jsou vosí hnízdo
Přesýpací hodiny dvě hromádky krupice
Zmrzlý pták
Tvá ňadra jsou dvě olejové lampičky
Dvě rukojmí svázaná do kozelce
Elektrické šipky
Vroucí smetana
Tvá ňadra jsou hadi vyhřívající se na výsluní
Dva korky na vodě
Dvě osamělé houby
Tvá ňadra vztyčená jak dikobraz
Tvá odlétající ňadra
Tvá ňadra jsou dvě kamelie v rukou noci
Dva holubi v prstech zloděje
Dvě pampelišky
Tvá ňadra jak dvojhlasná vánoční rolnička
Jak opál
Jak dvojí prásknutí bičem
Jak mladý květák
Jak dva uzly na šátku
Jak východ a západ Slunce jak východ a západ Venuše a Jupitera
Tvé břicho je kulový blesk
S vůní připálené kadeře
Tvé břicho je rákosový žebřík
Mořská bouře a nejsmutnější úskalí
Tvé břicho je havěť s hřebenem krocana
Ohromná pijavice
Smyk na náledí
Tvé břicho je vodní kopřiva
Křenový lupen anebo ohnivý jazyk
Tvé břicho je mlýn
Kolo na lámání údů
A také mlýnské kolo drtící utopence
Bílá veš s kusadly sepjatými k modlitbě
Tvé břicho je plavená křída
Hnětený chléb rozpálená vidlice
Klokan přezimování
Slepé zrcadlo a podmořský večer

Tvé břicho mrak před bouří

Rybník uprostřed měsíční noci

Tvé břicho z organtinu politého černým inkoustem

Tvé ženství je zázračný klam

Bahenní plamen nebo šalvěj

Tvé ženství je puklá vrbová píšťalka

Vlhké milující oko

Libelula

Citlivka

Tvé ženství je svatojánská muška v srdci stolistky

Jsi jako z bezové duše

Jak z bílých vláken asbestu rozpáleného v ohni

Jak ze směsi magnoliového těsta a tmavé žitné mouky

Jak z červotočiny růžového mahagonu

Tvé nohy jsou utkáním dvou blýskavic

Dvou zdlouhavých řek

Dvou spleenů

Tvé nohy jak vírníci

Jak výbuchy magnesia

Jak zimní noci

Jak dlouhé rovnice

Tvé nohy jak opilá vinobraní

Jak tanec přístavu

Tvé nohy jak válka

Tvůj klín je plamen pájky

Let motýla lodní šroub

Tvé boky jsou kavalkáda

Tvé boky jsou Geislerovy trubice

Tvé boky jsou sama lenost

Hluk vřetene stín violy

Tvé čelo je jiskra

Tvé zuby jsou lis

Tvé uši jsou zbloudilé otazníky

Tvůj krk je vodopád

Jsi jako den přecházející v noc noc přecházející v den den přecházející v přelud