ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1992

 

1992, ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ

Στα Φράτσια Κυθήρων, στη 14η Αγροτοκτηνοτροφική Έκθεση

Στο μεγάλης διαρκείας φιλμ εμφανίζεται ο πατέρας μου, Μίμης Κεντρωτής, να μιλάει και να ψέλνει (από το 03.15 έως και το 30.18).

Το φιλμ εδώ

ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ

 

ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ...

... με περικοπές από τις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου κσι άλλων Αποστόλων, από το 1938 στο εκκλησάκι του Αγίου Στεφάνου στα Φράτσια Κυθήρων. Ευχαριστίες στον Γιάννη Ναρέντη που μού έστειλε τη φωτογραφία.

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΑΝΤΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ

 

ΑΝΤΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ

Ο πατέρας μου, που έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα το 2012, ήταν μανιώδης λύτης σταυρολέξων. Στα Κύθηρα, στο ακατοίκητο (και μη κατοικήσιμο) εδώ και χρόνια σπίτι, βρήκα ένα τεύχος του "Τεστ".

 

 

  

 

ΟΠΟΙΟΣ ΨΑΧΝΕΙ ΒΡΙΣΚΕΙ

 

ΟΠΟΙΟΣ ΨΑΧΝΕΙ ΒΡΙΣΚΕΙ

Μίνι μετακόμιση σήμερα. Ανάμεσα στα πολλά βιβλία που βρήκα ήταν και κάποια του πατέρα μου και του παπού μου του παπα-Γιώργη Κεντρωτή.

 

31/5

 

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΜΟΝΟ

Η 31/5 είναι δύσκολη μέρα για μένα. Το 2012 απεβίωσε ο πατέρας μου, το 2015 έφυγε ο επιστήθιος φίλος μου ο Αρμάος. Μίμης ο ένας, Δημήτρης ο άλλος. Τί άλλο κοινό θυμάμαι από τους δύο: τη γνωριμία τους στο δικηγορικό μου γραφείο το 1993! Επί 3 ώρες συνομιλούσαν επί παντός του "φιλολογικώς" επιστητού! Αρχαία και Νέα Ελληνικά, Λατινικά, Ιστορία και Λογοτεχνία.

Να είμαστε καλά να τους θυμόμαστε!

 

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΓΚΡΟΥΝΤΙΧ

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΓΚΡΟΥΝΤΙΧ

(21 Απριλίου, επετειακό)

Εκπληκτικό ραδιόφωνο. Ακούγαμε ποδόσφαιρο και ειδήσεις. Έπιανε πολλούς ξένους σταθμούς. Μου άρεσε να ακούω αναμεταδόσεις ποδοσφαιρικών αγώνων από την Ιταλία - έτσι αγάπησα από μικρό παιδί τα ιταλικά (χωρίς να καταλαβαίνω τίποτε άλλο πάρεξ τα ονόματα των ομάδων και των ποδοσφαιριστών).

Από την αποφράδα ημέρα της 21ης Απριλίου 1967 έως και τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 1974 κάθε βράδυ στις 21.40 πιάναμε Ντώυτσε Βέλε "από την Κολωνία", ν' ακούσουμε τα νέα! Το ραδιόφωνο αυτό μού θυμίζει ποδόσφαιρο και χούντα.

Οι γονείς μου ήσαν δεξιοί μεν (και "βασιλικοί"), αλλά διακηρυγμένα αντιχουντικοί. Στον πατέρα μου, που ήταν δημόσιος υπάλληλος, είχαν γίνει κατ' επανάληψη "συστάσεις", γιατί άκουγε (στη διαπασών) "παράνομους" ραδιοφωνικούς σταθμούς (δηλαδή ανελλιπώς Ντώυτσε Βέλε και ενίοτε Λονδίνο) και συναναστρεφόταν "αντεθνικά" στοιχεία.

Ένα τέτοιο "αντεθνικό" στοιχείο ήταν ο Γιάννης Μιχαλέτος, γυμνασιάρχης του 6ταξίου Γυμνασίου Μολάων Λακωνίας. Διανοούμενος ολκής, αλλά "αναρχοκομμουνιστής", γι' αυτό και είχε σταλθεί στους Μολάους. Ο πατέρας μου ήταν μαθητής του Μιχαλέτου στη δεκαετία του 30, όταν ό Μιχαλέτος είχε διοριστεί καθηγητής στα Κύθηρα και δίδασκε στους γυμνασιόπαιδες "Φάουστ" σε μετάφραση Χατζόπουλου και το "Τραγούδι της αδελφής μου" του Ρίτσου. Ξαναβρέθηκαν το 1964 στους Μολάους, και έκαναν παρέα, όπως κάνει παρέα ο δάσκαλος με τον μαθητή.

Στη διάρκεια της Χούντας ο πατέρας μου πήγε δύο φορές μάρτυρας υπερασπίσεως του Μιχαλέτου σε κάτι στημένες άθλιες δίκες. Θυμάμαι τον Μιχαλέτο στις 21 Απριλίου 1968 να υποχρεώνεται να εκφωνήσει λόγο υπέρ της "Εθνοσωτηρίου Επαναστάσεως". Ομίλησε περί Θουκυδίδου και Ελευθερίας στο Πνευματικό Κέντρο των Μολάων. (Δέκα χρονών παιδί, μου είχε κάνει εντύπωση το όνομα Θουκυδίδης.) Κλείνοντας την ομιλία του αναφώνησε "Ζήτω ο Βασιλεύς!", ο οποίος βεβαίως δεν υπήρχε ήδη από τις 13 Δεκεμβρίου 1967. Θυμάμαι ότι στο άκουσμα αυτό είχαν χειροκροτήσει τέσσερα άτομα μόνο, τρεις δεξιοί, καραμανλικοί, και ένας παπανδρεϊκός, ανάμεσά τους και ο πατέρας μου. Στις 21 Απριλίου 1970 ο πατέρας μου δεν παρέστη σε ανάλογη ομιλία και ερωτηθείς σχετικά είπε ότι δεν το έκρινε σκόπιμο.

Τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς μετετέθη υπηρεσιακώς στη Νεμέα Κορινθίας. Εκεί βρήκαμε κόσμο πολύ από τη Θεσσαλονίκη, τη Δράμα, την Ξάνθη, το Διδυμότειχο. Και εκεί έγιναν συστάσεις να μην ακούει "παράνομους" σταθμούς και τα λοιπά. Διότι το Γκρούντιχ έκανε καλά τη δουλειά του και ενοχλούσε τα αφτιά των Ασφαλιτών. Στη Νεμέα, παρά ταύτα, περάσαμε υπέροχα. Θεωρώ και τη Νεμέα πατρίδα μου.

Είναι λίγο "άναρχο" το κείμενο. Αλλά το έγραψα έτσι όπως μου ήρθε, και το αφήνω αδιόρθωτο, όπως είναι, κι ας έχει και τίποτα λαθάκια.

31.5.2012

31.5.2012

Όταν ήμουν μαθητής στην Δ, Ε και ΣΤ τάξη του Γυμνασίου (1973-1976), κάθε βράδυ "έκανα" μαζί με τον πατέρα μου (περίπου επί τρίωρο) από ένα κείμενο του Δημοσθένη, του Θουκυδίδη, του Πλάτωνα και του Ιουλίου Καίσαρα. Με αυτή τη σειρά. Αναγνωρίσεις γραμματικοσυντακτικών φαινομένων, δυσκολίες, κατά λέξη μετάφραση - τέτοια. Και παρ' όλο που θα έδινα στη Νομική, όπου ο Καίσαρας δεν ήταν στην εξεταζόμενη ύλη, εμείς τον επισκεπτόμασταν κάθε βράδυ ανελλιπώς "για να μάθω Λατινικά". Και μετά το "μάθημα" συζητούσαμε τα του Ολυμπιακού.
Σαν σήμερα το 2012 απεβίωσε ο Μίμης Κεντρωτής.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΑ... (1)

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΑ... (1)

Σαν αύριο έφυγε το 2012 από τη ζωή ο πατέρας μου.
Στη μνήμη του θα θυμηθώ κάτι αστείο.
Ο πατέρας μου ήταν Ολυμπιακός. Στον Πειραιά μεγάλωσε, άλλωστε. Εγώ έγινα Ολυμπιακός. Ο κατά τέσσερα χρόνιαμικρότερος αδελφός μου Κυριάκος έγινε... ναι, σωστά το μαντέψατε, Παναθηναϊκός. Ο πατέρας μου προσπαθούσε να κρατήσει -αν είναι δυνατόν- ισορροπίες! Οικτρή αποτυχία. Εκεί που προσπαθούσε να παραστήσει τον αντικειμενικό, εκεί γινότανε ο χαμός. Τέλος πάντων κάποια στιγμή έπαψε να παίζει "θέατρο", αφού έβλεπε ότι δεν έπειθε κανέναν με το να κάνει "κριτική" στον Τριαντάφυλλο ή στον Αναστόπουλο. Θυμάμαι και την ημερομηνία: 10 Απριλίου 1985, τότε που η Λίβερπουλ νίκησε τον ΠΑΟ με 4-0. Φανατικός οπαδός της Λίβερπουλ όντας, νομίμως πανηγύρισε τη νίκη της εκείνη. Κι επειδή είχε κι ο αδερφός μου μεγαλώσει πια (23 ετών!) δεν υπήρχε θέμα: ομολόγησε ότι όσο υποστήριζε τη Λίβερπουλ άλλο τόσο υποστήριζε και τον Ολυμπιακό. Προς άρσιν παρεξηγήσεων ο "μικρός" είχε μυριστεί τη φτιάξη από τα δέκα του.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΝΘΥΜΗΣΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΝΘΥΜΗΣΗ

Η 21η Απριλίου 1967 μάς βρήκε οικογενειακώς στους Μολάους Λακωνίας να περιμένουμε να μας φέρουν ένα ψυγείο Rheem – αμερικάνικο, δίπορτο. Μας το έφεραν και έζησε μέχρι το 2000! Η συγκεκριμένη ημέρα μας έφερε και χαφιέδες να παρακολουθούν μέρα-νύχτα τον πατέρα μου, δημόσιο υπάλληλο, δεξιό, φιλοβασιλικό και διακηρυγμένο αντιχουντικό! Στο «δημοψήφισμα» του 1968, όντας μέλος της Εφορευτικής Επιτροπής, είχε ψηφίσει ανοικτά ΟΧΙ. Κι επειδή έναν χρόνο αργότερα πήγε στο δικαστήριο μάρτυρας υπερασπίσεως ενός διαπρεπούς εκπαιδευτικού –«σεσημασμένου» κομμουνιστή– που τον είχε καθηγητή στο Γυμνάσιο Κυθήρων το 1935 και που μαζί με τον δικηγόρο Κώστα Ροζάκη τον έκανε παρέα στην Πλατεία, φάγαμε ένα φύσημα και φτάσαμε όχι στο Σουφλί ή στο Διδυμότειχο, αλλά στη Νεμέα Κορινθίας… κοντά δηλαδή, μιας και η οικογένειά μας ήταν «εθνικόφρων» (αλλά «παρασυρμένη» από συναισθηματισμούς αδυνατούσε να παρακολουθήσει τα βήματα της «εθνοσωτηρίου Επαναστάσεως» και είχε πέσει θύμα των «ερυθρών μιασμάτων»). Μια χαρά περάσαμε στη Νεμέα. Γνωρίσαμε και γίναμε φίλοι με εξαιρετικούς ανθρώπους. Είχαμε κι εκεί, βέβαια, χαφιεδοπαρακολούθηση, και δη συστηματική. Πάντως τόσο στους Μολάους όσο και στη Νεμέα φροντίζαμε για τη διασκέδαση των σκληρά εργαζομένων χαφιέδων. Από ένα πολύ δυνατό ραδιόφωνο Grundig, που είχαμε, τους βάζαμε κάθε βράδυ να μαθαίνουν τα νέα από τη Deutsche Welle, και να ακούνε τραγούδια του Θεοδωράκη και του Ξαρχάκου ( : «Το παλληκάρι έχει καημό», «Κάν’τε υπομονή» κ.τ.λ.) μαζί με το «Πότε θα κάνει ξαστεριά». Σε κάποια ομιλία του Στυλιανού Παττακού, που έγινε τον Σεπτέμβριο του 1973 στην Κόρινθο, ο πατέρας μου αρνήθηκε να ανεβεί στο ναυλωμένο λεωφορείο της χουντικής κλάκας. Αυτό, βέβαια, παραπήγαινε. Μας είχανε, λοιπόν, για μετάθεση, για ξεσπίτωμα πάλι. Δεν έγινε ωστόσο. Τους πρόλαβε ο Ιωαννίδης και –παραδόξως– το «θέμα» ξεχάστηκε. Η μεταπολίτευση μας βρήκε στη Νεμέα. Ο πατέρας μου στις εκλογές που έγιναν, στις μεν 17.9.1974 ψήφισε «Νέα Δημοκρατία» και προσωπικά τον Κωνσταντίνο Παπακωνσταντίνου, στις δε 8.12.1974 «Ναι», δηλαδή υπέρ της επανόδου του Κωνσταντίνου. Αυτά τα ολίγα. Εννοείται ότι δεν έσπευσε να διεκδικήσει από κανέναν και από πουθενά κανένα «αντιχουντικό», «αντιστασιακό» ή παρόμοιο παράσημο.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Ο πατέρας μου Μίμης, που δεν είναι πια στη ζωή, ήταν αντιχουντικός. Θυμάμαι ότι δεν υπήρξε ούτε μία βραδιά επί εφτά χρόνια που να μην ακούσουμε στο σπίτι «Λονδίνο» και «Ντώυτσε Βέλλε». Είχαμε ένα πολύ καλό ραδιόφωνο «Γκρούντιχ» και από εκεί «πιάναμε» τους ξένους σταθμούς, για να ακούσουμε το «ελληνικό δελτίο» και «να μάθουμε την αλήθεια». Στην πλατεία των Μολάων Λακωνίας, όπου συζητούσε με τον φίλο του, τον δικηγόρο Κωνσταντίνο Ροζάκη, είχα δει κι εγώ ουκ ολίγες φορές από πίσω τους να τους κρυφακούνε οι χαφιέδες. Άλλαζαν αυτοί θέση στο καφενείο του Κότσαλη, άλλαζαν θέση και οι χαφιέδες. Πήγαιναν αυτοί μετά στο καφενείο του Διακόπουλου, πήγαιναν εκεί και οι χαφιέδες. Σε δικαστήρια είχε εμφανισθεί ως μάρτυρας υπερασπίσεως θεωρουμένων «κακών αριστερών» και με τη μαρτυρία του είχε συμβάλει στην αθώωσή τους. Ο πατέρας μου ήταν δεξιός και φιλομοναρχικός, αλλά δημοκρατικός πολίτης. Παρά τις συστάσεις, που του είχαν επανειλημμένως κάνει, είχε πει ότι τους χουντικούς (έτσι τους είχε χαρακτηρίσει από την πρώτη φορά) δεν τους είχε καλέσει κανείς «να σώσουν την Ελλάδα» και ότι είναι «ολετήρες της πατρίδος». Αγόραζε και διάβαζε δημοσίως τη «Βραδυνή», πράγμα αδιανόητο για δημόσιο υπάλληλο. Η Χούντα τον έστειλε με μετάθεση στη Νεμέα Κορινθίας – αν ήταν αριστερός, θα είχαμε ξαποσταλθεί στο Σουφλί ή στο Διδυμότειχο. Κι εκεί τα ίδια, αλλά σε μικρότερο βαθμό: μόνο συστάσεις. Σε μία ομιλία του Παττακού στην Κόρινθο αρνήθηκε να πάει. Μικροπράγματα, θα πει κανείς. Και ως «μικροπράγματα» τα γράφω εδώ κι εγώ, απλώς για να είναι γραμμένα. Εξ άλλου από την επαύριο της Μεταπολίτευσης δεν ξανακούσαμε στο σπίτι «Λονδίνο» και «Ντώυτσε Βέλλε». Και ούτε ασχολήθηκε ο πατέρας μου άλλο πια με την πολιτική.

Στη φωτογραφία είναι ο πρώτος από αριστερά.