ΑΙΣΧΥΛΟΣ
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ (σττ. 551-582)
Ο ΚΗΡΥΚΑΣ ΟΜΙΛΕΙ ΣΤΟΝ
ΧΟΡΟ
ΚΗΡΥΚΑΣ: Ὅλ’ αὐτὰ ἐτέλειωσαν
καλά.
Ὅσο γιὰ κεῖνα, πού ’γιναν
στὰ τόσα χρόνια μέσα,
ἄλλα θὰ πεῖ ὁ κόσμος πὼς ἔγιναν
καλά
καὶ ἄλλα ὄχι, καὶ μᾶς ἐπόνεσαν.
Μὰ δίχως βάσανα ζωὴ
( ποιός ἄλλος; ) μόνο οἱ
θεοὶ ἔχουν — μόνο…
Ποῦ νὰ πιάσω νὰ σοῦ λέω
τί τραβούσαμε
καὶ τί ζωή εἴχαμε στὰ πλοῖα,
ποὺ δὲν ὑπῆρχε στρῶμα νὰ
πλαγιάσουμε
κι ὅλο ἂχ καὶ βὰχ στενάζαμε,
στενάζαμε —
κι οὔτε μιὰ μέρα δὲν μᾶς ἔλειψαν
οἱ βόγκοι.
Ἀλλὰ καὶ στὴ στεριὰ
καθόλου πιὸ καλὰ δὲν ἦταν.
Στὰ τείχη πλάι τῶν ἐχθρῶν
κοιμόμασταν.
Ἀπὸ τὸν οὐρανὸ κι ἀπ’ τοὺς
ἀγροὺς μᾶς μούσκευαν
δροσιὲς καὶ πάχνες… τὸ
ψύχος μᾶς περόνιαζε,
καὶ στὶς προβιές μας ποὺ
φορούσαμε ἀγρίευαν οἱ τρίχες.
Μὴν πῶ γιὰ τὸν χειμώνα ποὺ
πεθαίνει τὰ πουλιὰ
μὲ τὸ βαρὺ τὸ κρύο, μὲ τῆς
Ἴδης τοὺς χιονιάδες.
Μὴν πῶ καὶ γιὰ τὴν κάψα
στῶν μεσημεριῶν τὴν ὥρα
ποὺ ἡ θάλασσα ὅλη ἀκύμαντη
κοιμότανε
στῆς νηνεμίας τὴν ἀγκάλη —
μὴν πῶ… μήν…
Γιατί ὅμως νὰ
στενοχωριέμαι γιὰ ὅλα τοῦτα; Τέλειωσαν…
τέλειωσαν τὰ βάσανα·
τέλειωσαν, ἔληξαν, πᾶνε —
οὔτε πόνος πιὰ οὔτε θλίψη,
οὔτε… Καὶ τίποτα…
τίποτα δὲν μέλλει τώρα τοὺς
νεκρούς μας — ναί,
τί νὰν τοὺς μέλλει τάχα;:
νά ’ρθουν πίσω στὴ ζωή;!
Ὅσο τώρα γιὰ ὅσους ἀπομείναμε
ἀπ’ τῶν Ἀργείων τὸν στρατὸ
τὸ κέρδος πιὰ μετράει, καὶ
τὸ κέρδος νικάει τὸ κακό.
Καὶ γιατί νὰ μετρᾶμε
πρέπει τοὺς νεκρούς;
Κι οἱ ζωντανοὶ γιατί νὰ
πονᾶμε πρέπει γιὰ τὰ κακὰ ποὺ πέρασαν;
Τὶς συμφορὲς τὶς στέλνω
στὸ καλὸ νὰ πᾶνε… ναί, νὰ πᾶνε.
Καὶ φυσικὸ ἐγὼ τὸ βρίσκω —πέρα
γιὰ πέρα φυσικό—
νὰ καυχιέμαι μπροστὰ στὸ
φῶς τοῦ ἥλιου·
καὶ πάνω ἀπὸ τὴ γῆ κι ἀπὸ
τὴ θάλασσα
μὲ κομπασμὸ νὰ λέω καὶ νὰ
ξαναλέω:
«Τῶν Ἀργείων ὁ στόλος
ἐπῆγε τελικὰ στὴν Τροία
καὶ στῆς Ἑλλάδας τοὺς ναοὺς
τοῦτα δῶ τὰ λάφυρα οἱ γέροντες
οἱ πιὸ παλιοὶ
προσφορά, στολίδια
πάλλαμπρα, τὰ ἐκρέμασαν».
Μὲ τόσα καὶ τέτοια ποὺ ἀκούσατε
τὴν πόλη πρέπει καὶ τοὺς
στρατηγούς της νὰ δοξάζετε·
μὰ καὶ τοῦ Δία τὴ χάρη νὰ
τιμᾶτε πρέπει
πού τὰ ἔφτασε ὅλα αἴσια
καὶ καλὰ ὣς τὸ τέλος.
Ὅ,τι εἶχα νὰ πῶ τὸ εἶπα·
τὸ ἄκουσες.
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου