Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΣΙΩΠΗΛΩΝ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΙΕΡΟΠΑΙΣ (1920-1945)

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΣΙΩΠΗΛΩΝ

 

           Χειμώνας 1941

Το τελευταίο φθινόπωρο ξεκίνησε
κι ήταν κάτι ακαθόριστο, σαν κόμπος στο λαρύγγι,
σα μιά θηλιά ήρθε στο λαιμό και δέθηκε.
Κι η κάθε κίνηση όλο πιότερο τη σφίγγει.

Της πείνας το φθινόπωρο που εκίνησε,
δίχως ρομαντισμό ήρθε να κουρσέψει,
κι όπως καβάλησε στο φορτηγό αυτοκίνητο,
μιά λεία από ανθρώπους πλούσια θα μαζέψει.

Τα ξένοιαστα παιδιά μαζεύει, που άφησαν
τα γελαστά απογεύματα και τα παιχνίδια,
τα παιδιά που γυρνούν στους δρόμους, ψάχνοντας
για φλούδες κι αποφάγια στα σκουπίδια.

Μαζεύει αυτούς που πάγωσε στα χείλια τους
το ανέκφραστο χαμόγελο, που τρέφει η απελπισία.
Μαζεύει τους νεκρούς... Γιατί όσοι σώπασαν,
αυτοί σκοτώνουν της ζωής τη σημασία.

Κι έτσι σε δρόμους σκοτεινούς, τραβούν και χάνονται
και μια θηλιά στο τέρμα τούς προσμένει,
και μια θηλιά για τον καθένα κρέμεται,
μα σφίγγεται και πνίγει όποιον σωπαίνει.

Μες στης σιωπής το πέλαγος το ακύμαντον
η απελπισία ενός λαού διαβαίνει.
Στο πέλαγο η φωνή του θάρρους σώπασε
κι όταν σωπαίνει ένας Λαός, πεθαίνει.

Από το βιβλίο: «Λευτέρης Ιερόπαις – Μια παρουσίαση από τον Γιώργο Μαρκόπουλο», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 22-23.

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΙΕΡΟΠΑΙΣ (1920-1945)

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

Εδώ οι χακί στολές κι αντίκρα οι πράσινες,
στο δάσος κάποιο ελάτι πού καιγόταν...
Θολό το φεγγαρίσιο φως... και υπόκωφο
το σκάψιμο απ’ το λάκκο π’ ανοιγόταν.

Κι έπειτα σκιές, προσεχτικές, που γλίστραγαν
στο χιόνι, μαυρισμένο τόπους-τόπους
κι έπειτα σκιές προσεχτικές κουβάλαγαν
τάχα σακιά γιομάτα, τάχα ανθρώπους.

Βαθιά σιωπή στα παγωμένα ακρόδασα
τις νυχτιάτικες ώρες κυβερνούσε
και πότε-πότε μια φωνή απ’ τα ακρόδασα
σαν ένας βόγκος μακρινός ξυπνούσε.

Κι αυτοί με τα σπασμένα πόδια σέρνονταν,
με τα σπασμένα χέρια, περπατούσαν
κι οι λαβωμένοι στην κοιλιά. Νερό! Νερό!
Ρούφαγαν μια γουλιά και ξεψυχούσαν.

Εδώ οι χακί στολές κι αντίκρα οι πράσινες

κι ανάμεσα η παιδιάτικη γαλήνη

των σιωπηλών μαρτύρων π’ αναπάυονταν

στην άκαρπη κι αιώνια αδελφοσύνη.

Από το βιβλίο: «Λευτέρης Ιερόπαις – Μια παρουσίαση από τον Γιώργο Μαρκόπουλο», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 40-41.

ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΙΕΡΟΠΑΙΣ (1920-1945)


ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΚΥΛΟ

Είναι ένας σκύλος ήσυχος, μικρούλης, που πηγαίνει
στα πόδια των ανθρώπων και ποτέ του δεν γαυγίζει
μήτε δαγκώνει και γι’ αυτό ποτέ του δε χορταίνει
το ποθητό και δίχως πέτσα κόκκαλο, που ελπίζει.

Είναι ένας σκύλος ήσυχος, μικρούλης και φτωχός,
που απ’ τη σκυλίσια του ψυχή, για λάθος του νομίζει,
το ότι είναι σκύλος και πιο πολύ ότι είν’ μικρός.
Γι’ αυτό σαν τον κλωτσάνε δεν δαγκώνει ούτε γαβγίζει.

Είναι ένας σκύλος με ψυχή βαθιά χριστιανική,
που δείχνει ταπεινόφρονα ότι δεν έχει πονέσει,
που με την πράξη του αποχτά ευτυχία μοναδική,
μες στον παράδεισο των σκύλων μια μικρούλα θέση.

Μονάχα από τα «γήινα» τα δεινά του, λείπει, ακόμα,
κάτι, που την αγάπη του εαυτού του θα ξυπνήσει·
του λείπει μια γερή κλωτσιά, κατάμουτρα στο στόμα,
να θυμηθεί τα δόντια του, να ορμήσει να ξεσκίσει.



Από το βιβλίο: «Λευτέρης Ιερόπαις. Μια παρουσίαση από τον Γιώργο Μαρκόπουλο», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ 21.