ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

DOLCE

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ

DOLCE

Ο γαλάζιος καπνός της εξάτμισης

αιωρείται ακόμη και όταν το αυτό-

κίνητο έχει στρίψει πλέον τη γωνία,

μεταβάλλει την τοπογραφία του δρόμου,

την καθημερινή προοπτική όσων μένουν

για πάντα εδώ, θαμώνες αδιάφοροι

της τρέχουσας ζωής όπως κι εγώ,

που ξέρουν πολύ καλά από κατακτήσεις

κι απώλειες και πως από στιγμή σε στιγμή

κι από ώρα σε ώρα αλλάζουν χρώμα τα μάτια

σαν τα δικά σου που έγιναν γαλανά

αυτομάτως, μόλις με αποχαιρέτησες.

Από το βιβλίο: Σωτήρης Παστάκας, «Σώμα δια τριβής. Επιλεγμένα ποιήματα 1981-2018, Εκδόσεις Ρώμη, Θεσσαλονίκη  2018, σελ. 24.

ΑΠΟΛΙΣ, Α

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ

ΑΠΟΛΙΣ, Α

Άρτι αφιχθείς στα ΚΤΕΛ της Λιοσίων
τον Ελευθέριο, λέω, τον Πούλιο
απ’ ένα στενό να πατάει πόδι επί της Πατησίων
είδα.
Ανέμισε η καρδούλα μου:
υπερήφανα λουσμένη
η λευκή γενειάδα
να καλύπτει ολόκληρο το στήθος.
Παίζοντας λοιπόν,
με το Πι και το Λάμδα
παρ’ ότι η λεπίδα έμπαινε βαθιά στα σπλάχνα
πέριξ της Ομονοίας
ανέκραξα περιχαρής: «Υπάρχει ελπίς!
Παστάκα κατέβα απ’ το ταξί
και πήδα».
Ένα τσούρμο απόλιδες
να μ’ ακολουθούν κατά βήμα
εμένα που με έπαιρναν κάποτε
στο κατόπι επίδοξοι ποιητές
γαμπροί και μισθοφόροι,
να μην αντιλαμβάνεται κανείς
τι φώναζα περιχαρής,
ο ένας πάνω στον άλλο
να επαιτούμε τον έπαινο του Δήμου
άπατρεις κι απόλιδες
πρόσφυγες και παππούδες.
Εγκαταλειμμένα αυτοκίνητα
στη μέση του δρόμου, οι πόρτες
ανοιχτές. Ανοιχτές οι πόρτες
των νεκρών φίλων. Ανοικτά
καταστήματα λεηλατημένα.
Ξεχαρβαλωμένες πόρτες.
Διαμερίσματα άδεια.
Άδειασε η πόλη από φίλους.
Αμύρωτα τα κορμιά τους περισσεύουν
στην αγάπη μου.
Ποιος θα πλύνει τα πόδια τους
αναρωτιέμαι. Τι απέγιναν;
Απέσπασαν την εύφημο μνεία;
Τον έπαινο του Δήμου;
Τις περγαμηνές;
Την πλαστική λεκάνη
για το ποδόλουτρο;
Έπιασα την Ασκληπιού

Αμνησίκακος.

Από το βιβλίο: Σωτήρης Παστάκας, «Σώμα δια τριβής. Επιλεγμένα ποιήματα 1981-2018, Εκδόσεις Ρώμη, Θεσσαλονίκη  2018, σελ. 163 επ.

ΠΟΙΗΜΑ ΑΡΙΘΜΟΣ ΜΗΔΕΝ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ

ΠΟΙΗΜΑ ΑΡΙΘΜΟΣ ΜΗΔΕΝ

Βρήκα, μάζεψα κάμποσα υλικά, τώρα.
Έμαθα, μάλιστα, να δουλεύω με μεράκι:
αργά και μεθοδικά. Πριν αρχίσω όμως
την ταξινόμηση, επικαλούμαι τη λήθη
να αλλοιώσει τα περιθώρια των λέξεων.
Να επιβάλλει τις δικές της μετατοπίσεις,
στροφές και στίχοι να παρεξηγηθούν
από το ξεγέλασμα της μνήμης.

Γράφω πάνω στα γραμμένα.

Από το βιβλίο: Σωτήρης Παστάκας, «Σώμα δια τριβής. Επιλεγμένα ποιήματα 1981-2018, Εκδόσεις Ρώμη, Θεσσαλονίκη  2018.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΟΥΡΑΝΟΣ

UMBERTO SABA

ΟΥΡΑΝΟΣ

Η ευγενική, η υπέροχη Λίνα
ανοίγει διάπλατα το παράθυρο ώστε να βλέπω
τον απέραντο ουρανό.

Ήσυχος εδώ σε ανάπαυση, όταν σκέφτομαι
πως μάταια έδωσα, πως το τέλος πλησιάζει,
ακόμη πιο πολύ μ’ αρέσει αυτός ο ουρανός,
αυτά τα χελιδόνια, αυτά τα σύννεφα.
Άλλο δεν ζητώ.
Να καπνίζω
την πίπα μου σιωπηλά σαν ένας γέρος
θαλασσόλυκος.

Μετάφραση: Σωτήρης Παστάκας.

ΜΙΑ ΠΡΟΠΟΣΗ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ

ΜΙΑ ΠΡΟΠΟΣΗ

Αν αγνοεί ο Μπόρχες την ύπαρξη

Της Λάρισας – πόλη που γνωρίζουν

Πολύ καλά Σινόπουλος, Σερένι κι Εγγονόπουλος,

Είναι γιατί έχει κι η λογοτεχνία

Το δικό της γεωγραφικό άτλαντα,

Τις δικές της συντεταγμένες,

Με τα πολύχρωμα κρατίδια των –ισμών

Και τα αδιάβλητα σύνορά τους,

Καθώς η κάθε φωνή εκπέμπει

Από το αυστηρώς καθορισμένο στίγμα  της

Και δεν επιδέχεται παρενοχλήσεις –

Φυλακή και γοητεία της ποίησης

Μέσα από μεσημβρινούς και παραλλήλους.

Από το βιβλίο: Σωτήρης Παστάκας, «Το αθόρυβο γεγονός», Πλανόδιον, Αθήνα 2001, Β΄ έκδοση, σελ. 24.