ΠΑΝΕ ΑΠΟ ΜΕ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗ ΘΛΙΜΜΕΝΗ

DANTE

ΠΑΝΕ ΑΠΟ ΜΕ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗ ΘΛΙΜΜΕΝΗ

Πάνε από με στη χώρα τη θλιμμένη
Πάνε από με στην άσωστην οδύνη
Πάνε από με, μέσ’ στου χαμού τα γένη.
Του Πλάστη μου οδηγός η Δικαιοσύνη·
Μ’ έχει πλασμένη η θεϊκή εξουσία,
Η πρώτη αγάπη κι η τρανή σοφία.
Πλάσμα από με κανένα πριν δεν είδα
Εκτός αιώνιο· κι εγώ αιώνια στέκω.
Ξεχάστε όσοι περνάτε, κάθ’ ελπίδα.

Από την «Κόλαση», Άσμα ΙΙΙ.

Μετάφραση: Θεόδωρος Μακρής.

Από το βιβλίο: Θεοδώρου Σ. Μακρή, "Ποικίλες φωνές", Κέρκυρα 1990, σελ. 39.

*********

PER ME SI VA NE LA CITTÀ DOLENTE

Per me si va ne la città dolente,
per me si va ne l'etterno dolore,
per me si va tra la perduta gente.
Giustizia mosse il mio alto fattore:
fecemi la divina podestate,
la somma sapïenza e 'l primo amor
Dinanzi a me non fuor cose create
se non etterne, e io etterno duro.
Lasciate ogne speranza, voi ch'intrate.

ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΤΕΜΗΣ (= ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΑΚΡΗΣ;)


ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Ι

Θύμησες με πλανάνε και με σέρνουν
Στο πάνερμό μας τώρα περιγιάλι·
Το βρέχει η ίδια θάλασσα και πάλι
Και στη φωλιά μας τα ίδια ρείκια γέρνουν.

Όμως γητειά νεκρή μονάχα φέρνουν,
Το κύμα τώρα χύνει αύραν άλλη,
Η θάλασσα γλαυκά δεν έχει κάλλη
Και τ’ όνειρου τα φύλλα ανέμοι παίρνουν.

Και μόνος εγώ εδώ κάτι προσμένω
Και πλανεμένα μάτια γύρω απλώνω
Ζητώντας κάποιον ίσκιο αγαπημένο.

Φωνές ακούω γλυκές στου νου τα βάθη
Που με ξανακαλούν σ’ αρχαίο τόνο,
Μα ωιμέ η ερμιά απαντά «τ’ ονειρο εχάθη».



ΙΙ

Ακόμα λαχταρώ στ’ ανάβλεμμά σου
Που σφαχτερό στη θύμηση ξυπνάει,
Μα κάτι μέσα μου ρείπιο κυλάει
Σύντας ζητάω του κάκου τη ματιά σου.

Όμως με σέρνει τ’ όνειρο σιμά σου
Κι αν στη φτωχή καρδιά τον πόνο στάει
Τη διαβατάρικη χαρά γεννάει
Πως μού ’φερεν ανάερα την ισκιά σου.

Κι έτσι πάντα τροφή στον πόνο δίνει,
Τη θύμηση να μην μπορώ να σβήσω
Στιγμή του νου καμμιά να μην αφήνει.

Κι έτσι θα ζω σ’ ολόδακρο καρτέρι
Μην ίσως καμμιά μέρα κι αντικρύσω
Τ’ όνειρο αληθινή να μού σε φέρει.



Δημοσιεύθηκε στον «Νουμά», Τόμ. 4, Αρ. 198, 14 του Μάη 1906, σελ. 11.

Η ΧΡΥΣΩΡΙΑ ΑΝΑΤΟΛΗ

ANNIBAL CARO (1507-1566)


ΧΑΡΑΥΓΕΣ

Γλυκιά χυνόταν γαλήνη στα καθάρια τα νερά
Κι αλαφρόπνοο έν’ αγέρι πέταγε με θρο στα φύλλα,
Ο αυγερινός στα ύψη χρυσοφέγγαε λαμπερά
Κι αχοπέταγμα ύμνου αγάπης σε στεριά και κύμα εκύλα.

Δροσοστάλαχτη η αυγούλα έσβυε τ’ άστρα στη σειρά
Και γνεφιών εξεδιαλούσε γύρω και βουνών μαυρίλα
Μες σ’ αντιφεγγιές χρωμάτων· κι εχυνόταν με χαρά
Στον αστραφτερό της δρόμο τ’ ουρανού η χρυσή καντήλα.

Ξάφνω μπρος μου άλλη χαράζει ροδοφώτιστη αυγή
Και προβαίν’ ήλιος καινούργιος φωτεινός και φλογοβόλος
Που η ολόπυρή του, καίει την καρδιά μου, αναλαμπή·

Στρέφω πίσω: βλέπω τώρα σκεπασμένη και θαμπή
–Συμπαθήστε με άγια φώτα, τ’ ουρανού που κλεί ο θόλος–
Κείνη π’ ανεχόρταστα είδα, τη χρυσώρια ανατολή.



Μετάφραση: Νάξιππος (= Θεόδωρος Μακρής;).
Δημοσιεύθηκε στον «Νουμά», τόμ. 3, αρ. 158, (7 του Τρυγητή 1905), σελ. 10.

ΜΕΣ ΣΤΑ ΠΛΑΤΙΑ Τ' ΑΠΕΙΡΟΥ

ΝΑΞΙΠΠΟΣ (= ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΑΚΡΗΣ;)


ΑΣΤΕΡΙ – ΟΝΕΙΡΟ

Γύρω μου ελάμπαν τ’ άστρα τ’ ουρανού
Κι εφλίφλιζε απαλό το κύμα πλάι
Γοργό σαν το φτεράκιασμα του νου
Έν’ άστρο αεροπέταξε και πάει. –

Ησκιάστραψαν τ’ απόσκια του βουνού
Στο χρυσοσταλαγμένο του το πάει
Και μες στα πλάτια τ’ άπειρου, ενού
Ονείρου μου η πνοή το προβοδάει.

Κι εσμίχθηκαν κι εχάθηκαν τα δυό,
Μα ο ουρανός σαν πρώτ’ αστροντυμένος
Αντιφεγγάει στο πέλαο το στρωτό.

Μόνο που κάπου εχύθη σκοτεινιά,
Και κάποιος αχός πρόβαλε σβησμένος,
Κι ακούστη ένα παράπονο βαθιά.


Κέρκυρα



Δημοσιεύθηκε στον «Νουμά», τ. 3, αρ. 159 (14 του Τρυγητή 1905), σελ. 10.