ΚΑΚΟΤΥΧΙΑ...

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ


ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΚΑΚΟΤΥΧΙΑ...

Υπάρχει μια κακοτυχία -τίποτα δεν γίνεται όπως πρέπει
Γερνούν μαραγκιασμένοι πρόωρα οι άνθρωποι
Μιζέρια άθλιας μοναξιάς
Ωστόσο
Αν δεις την μέρα όπως εξαπλώνεται υπάρχει
Θηλυκό συμπέρασμα ένα
Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά;
Υπάρχει μια δικαιοσύνη που θα ρθει από το μέλλον
Επιμένω
Ξιφομαχώ για να διώξω τους δράκους μου
Κάτι έχει αποσιωπηθεί
Μέσα σ’ αυτήν την διάρκεια της εξουσίας
Που αφελληνίζει τον τόπο και τον κάνει ολοένα πιο γυμνό
Δες τους!
Αστεία πολιτευόμενοι - χωρίς
Οράματα ούτε ήθος
Έρπουν
Χαμογελώντας - δεν τους ενοχλεί
Που είναι οι του τίποτα βασιλιάδες!
Δικάστε!

ΑΝΤΗΧΗΣΗ ΨΥΧΗΣ

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ


ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Τα ωραία ποιήματα, είπε
είναι μεγάλα μυστικά σπήλαια που ποτέ ολοκληρωτικά δεν αποκαλύπτονται·
είναι γεμάτα σταλακτίτες ιδεών και σταλαγμίτες αισθημάτων
φωτισμένα μόνο στο μέρος τους που δεν έχει εξέχουσα σημασία.

Γίνεται κάτοικος μέσα τους ένας άνθρωπος που απλά δεν φοβάται
την τρομερή ομορφιά.

Με μια αντήχηση ψυχής, με ένα απόκοσμο
φως που σ’ άλλον κόσμο παραπέμπει
να γίνει ευανάγνωστη η εικόνα η πέρα απ’ την ζωή..

ΚΟΚΚΙΝΟΛΑΙΜΗΣ

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ


ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ



Η μέρα αράδιασε τα ψωριασμένα γατιά της γύρω από τους τόπους των σκουπιδιών

ψάχνοντας τρόπο

μιας άλλης επαιτείας να επιβιώσουν.



Δύο αλλοδαποί νομίζανε ότι ίδια θρησκεύουμε

και ανεβήκανε την σκάλα του ορόφου μουρμουρίζοντας

κάτι ακαταλαβίστικα λόγια.



Ένας κοκκινολαίμης γλύκαινε την μέρα με την σπάταλη φωνή του.

Μικρός θεός των ταπεινών!.



Οι νεραντζιές μιλούσαν πάλι με τα πικρά τους παιδιά.

Το φως τρυπούσε την καρδιά τους και τα γυαλιστερά

καταπράσινα φύλλα.



Γράφανε από απόσταση του τοξοβόλου τις ριπές τους βιαστικά τα χελιδόνια.



Καθώς ένας ήλιος ανέβαινε αξίζοντας

πιο πολύ κι από ποίημα!



17.5.2008

ΤΑ ΓΑΛΑΝΑ, ΛΥΤΡΩΤΙΚΑ ΝΕΡΑ

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ


ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΩΝ ΑΙΓΑΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ

Ανατολικά των Αιγαίων υδάτων,
υπάρχει ακόμα μια μούσα που ονομάζει
«σελάνα» το λαμπρό φεγγάρι,
αυξάνοντας την σημασία του.

Και στων ποιητών τον έρωτα μαγεμένο είναι αυτό
που στέκεται ακόμα εκεί, με σύμβολα
των δυνατών επιρροών που αγγίζουν
την γη, όπως την τύχη των ανθρώπων.

Στ' ανοιχτά μπαλκόνια με τις όμορφες
αναρριχητικές τριανταφυλλιές που σκαρφαλώνουν
έως της κόρης της ερωτευμένης την αγρύπνια
ακόμη το ασήμι του τσιρίζει,
ιερό και πράο.

Και έχει μέσα του την θλίψη
εκείνη της αρχαίας ποιήτριας
που πλέκει τον ερωτικό υμέναιο,
πριν από την κατάνυξη φωτιάς

που καίει, καίει, καίει σαν το πάθος

αφήνοντας να φαίνεται που λαχταρά η θεά
ν' αγγίξει πέφτοντας τα γαλανά, λυτρωτικά νερά!

6.9.2007