ΜΙΛΑΕΙ Η ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ ΣΤΟΝ ΚΗΡΥΚΑ

 

ΑΙΣΧΥΛΟΣ, ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ (σττ. 587-614)

 

ΜΙΛΑΕΙ Η ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ ΣΤΟΝ ΚΗΡΥΚΑ

 

Χαρᾶς κραυγὴ μεγάλη

πρὶν ἀπὸ λίγο ἔβγαλα,

ὅταν στὴ νύχτα μέσα ἔφτασε

τὸ πρῶτο μήνυμα τῆς φλόγας —

γιὰ τοῦ Ἰλίου μᾶς εἶπε τὴν ἅλωση,

γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Τροίας.

Κάποιος τότε περιγελώντας με μοῦ εἶπε:

«Στῶν πυρσῶν τὰ σημάδια πιστεύεις;

Τί θαρρεῖς; Ἡ Τροία πὼς ἁλώθηκε;

Στὴ φύση εἶναι τῆς γυναίκας ὁ νοῦς της νὰ πετάει».

Ἐγώ, αρὰ τὰ λόγια αὐτὰ

θυσίες νὰ προσφέρουν οἰ γυναῖκες πρόσταξα,

ὅπως τῶν γυναικῶν ὁρίζει ὁ νόμος.

Φωνὲς χαρούμενες στὴν πόλη ὅλη ἀκούγονταν·

κι ἄλλοι ἀπὸ δῶ κι ἄλλοι ἀπὸ κεῖ,

στὰ ἱερὰ καὶ στοὺς ναούς,

ὑμνοῦσαν τοὺς θεούς μας

καὶ χαμηλὴ κρατούσανε τὴ λαίμαργη τὴ φλόγα τῆς φωτιᾶς

ποὺ εὐώδιαζε, τὶς προσφορὲς σὰν ἔκαιγε.

Τὰ παραπέρα τώρα καὶ τοὺς ὅποιους λόγους

ἐσὺ μὴ μοῦ τὰ πεῖς·

ἀπὸ τὸν βασιλιὰ τὸν ἴδιο θὰν τὰ μάθω ὅλα.

Γι’ αὐτὸ καὶ τρέχω γρήγορα

ὑποδοχὴ νὰ τοῦ ἑτοιμάσω —

τὴν πιὸ καλὴ ὑποδοχὴ τοῦ σεβαστοῦ μου ἄντρα καὶ συζύγου,

ποὺ πίσω στὴν πατρίδα του γυρίζει. Ἡ γυναίκα

γλυκύτερο ἄλλο φῶς δὲν βλέπει,

παρὰ ὅταν στὸν ἄντρα της διάπλατα

τὴν πόρτα τοῦ οἴκου τους ἀνοίγει, γιὰ νὰ μπεῖ

ἀπ’ τὸν θεὸ στὴ μάχη καὶ στὸν πόλεμο σωσμένος.

Αὐτὰ νὰ πεῖς στὸν ἄντρα μου —

καὶ γρήγορα νὰ ’ρθεῖ ἐδῶ μὲ τὸ καλό,

στὴν πόλη μας νὰ ’ρθεῖ καὶ στοὺς πολίτες ποὺ τὸν ἀγαπᾶνε.

Καὶ στὸ παλάτι μας σὰν φτάσει,

πιστὴ θὰ βρεῖ τὴ σύζυγό του,

ὅπως τὴν εἶχε ἀφήσει,

πιστὴ σὰν τὸ καλό, τὸ πιὸ πιστὸ σκυλί,

πιστὴ σ’ αὐτόν, καὶ στοὺς ἐχθρούς του ἐχθρική —

καὶ σ’ ὅλα τ’ ἄλλα ἴδια πάντα καὶ ἀπαρασάλευτη.

Τοὺς σφραγισμένους θησαυροὺς τοῦ παλατιοῦ

ἄθικτους τοὺς ἔχω ὅλ’ αὐτὰ τὰ δέκα χρόνια.

Τὴν ἡδονὴ ἀπὸ ἄλλον ἄντρα δὲν τὴν ἔζησα,

οὔτε καὶ τὸν τυχὸν κακό του λόγο —

δὲν ξέρω τέτοια ἐγώ, δὲν τὰ γνωρίζω.

Τὰ λόγια μου ἔχουν κομπασμό, τὸ ξέρω, μὰ εἶναι λόγια ἀληθινά·

καμιὰ ντροπὴ δὲν φέρνουν στὴ γυναίκα ποὺ τὰ λέει,

γιατὶ εἶμ’ ἐγὼ ἀπὸ καλὴ γενιὰ γυναίκα.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.