ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ ΣΤΟ ΤΟΠΙΟ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

 

EMETERIO GUTIÉRREZ ALBELO

 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ ΣΤΟ ΤΟΠΙΟ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

 

Θεμέλιος φθόγγος του είναι η ξηρασία. Καφετιές πεδιάδες, που θυμίζουν Ουναμούνο και είναι ό,τι πρέπει για να πατινάρουν διάφοροι βασανισμένοι κίτρινοι πυρετοί. (Πότε-πότε κάτι βουνά σπάνε την οριζόντια γραμμή, καθώς πετάγονται με βία μέσ’ απ’ το έδαφος – βουνά στρογγυλά ή μυτερά, γεμάτα και βουερά, σαν τεράστιοι δήμιοι της πεδιάδας.) Τόποι αγριωποί, ρεύματα ηφαιστειακά, βαθιά φαράγγια, ερημότοποι... Ναι, υπάρχουν πεδία σαν έρημοι, όπου η μόνη βλάστηση αντιπροσωπεύεται από των κακτοειδών τούς καμπυλωτούς σωλήνες. (Και δη με τόσο στιβαρή δομή, που μας φέρνει στον νου τον εικαστικό υπαινιγμό του γερμανικού μεταεξπρεσιονισμού.)

 

(Τα κακτοειδή, που λέγονται στα μέρη μας καρδόνες, εμφανίζονται εδώ κι εκεί σαν να πολλαπλασιάζονται ασταμάτητα σχηματίζοντας, μάλιστα, σε μερικά σημεία αληθινά δάση, και μοιάζουν σαν τερατώδης μεσαυλή που φωτίζεται με αναγεννησιακούς λαμπτήρες.)

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΚΑΜΠΑΝΑΡΙΟ

 

EMETERIO GUTIÉRREZ ALBELO

 

ΚΑΜΠΑΝΑΡΙΟ

 

Καμπαναριό·

κι εμένα στην καρδιά μου

είναι κάποιος και χτυπάει:

παπαρούνες, βιολέτες,

το αγιόκλημα, τα γεράνια.

Δεν φτάνει, αλήθεια, ίσαμ’ εσάς

η φουσκωμένη καρδιά μου;

Όλα ντυμένα τώρα στα γέλια

και χοροπηδάνε

–σαν μικρά παιδάκια κάνουνε! –

απ’ την ώρα που διάβηκα εγώ το χωράφι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

 

EMETERIO GUTIÉRREZ ALBELO

 

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

 

        Στον Πέδρο Γαρθία Καβρέρα

 

Ένα παλιό βιβλίο με φύλλα ξερά

άνοιξε απότομα μόνο του

ακορντεόν θλιμμένο·

και από μέσα του ξεπήδησαν τούτοι οι στίχοι,

αυτοί οι στίχοι των χρόνων εκείνων... τους θυμάσαι;

Η μαθήτριά μου στη φυσιολογία

μου λέει —ω, πόσο αδύνατη είμαι!—,

με φωνή πουλιού·

και προσθέτει:

— σχεδόν θα μπορούσα

να πω όλα τα οστά

από τούτο το γραπτό με τα ορνιθοσκαλίσματα.

 

Ω, άσε την αγγαρεία αυτή σε μένα.

Άσε με να τα ελέγξω,

ένα-ένα,

εγώ με τα χείλη μου.

 

Σαν δυο σαλιγκάρια, αργά-αργά, δίπλα στο γλυκό κτίριο

από τα θεμέλια ίσαμε τη στέγη επάνω

(ένα παλιό βιβλίο με φύλλα ξερά

άνοιξε απότομα μόνο του,

ακορντεόν θλιμμένο).

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.