ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΕ ΣΤΑΣΗ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ

ΝΙΚΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ

ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΕ ΣΤΑΣΗ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ

Τί περιμένεις γυναίκα άγνωστη

κάτω από το τσίγκινο υπόστεγο;

Το λεωφορείο δεν θα ’ρθει.

Ο Έρωτας δεν θα ’ρθει.

Εκείνος δεν θα ’ρθει.

Μέσα από τις ρυτίδες σου

μπορώ να διακρίνω τη ζωή

που χάνεται

― αυτή την ασπρόμαυρη τηλεόραση

με τον ένα μόνο σταθμό

τις συχνές διακοπές, τα παράσιτα.

Στενά δωμάτια, πολλά παιδιά

υγρασία στα κόκαλα και στην καρδιά

δύσκολα χρόνια

δύσκολα χρόνια

δύσκολα χρόνια.

Δεν είσαι εσύ η γυναίκα

που θαύμασα τις προάλλες στο ELLE,

δεν σε είδα στην τελευταία ταινία

του Αντονιόνι ή του Τρυφφώ

δεν άκουσα να σε υμνούν

μεγάλοι ποιητές και ζωγράφοι.

Περνάς κάθε μέρα ανάμεσά μας

ανώνυμη, σχεδόν αόρατη

περιμένοντας πάντα κάτι

που δεν θα ’ρθει ποτέ,

γράφοντας κατά διαστήματα

κραυγές απογνώσεως

με το έμμηνο αίμα σου στον αέρα,

με φόντο τον, εξαίσια γαλάζιο,

αττικό ουρανό.

Από το βιβλίο: Νίκος Λάζαρης, «Η ένταση είναι διαρκής – ποιήματα 1975-2002», Τυπωθήτω, Αθήνα 2007, σελ. 110.

ΟΡΘΙΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΟΘΟΝΗ

ΝΙΚΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ

ΟΡΘΙΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΟΘΟΝΗ

Δεν είμαστε εμείς μες στην εικόνα,

δεν είναι το άνθος μας αυτό,

η βροχή, η αγωνία μας

το σώμα μας δεν είναι, το στόμα,

τ’ αγαπημένα μέλη, τα μαλλιά,

οι πράξεις μας μετέωρες

σαν εξαπτέρυγα, σε κάποια,

μουσκεμένη αυγήۛ·

όρθιο το προάστιο, υγρό τώρα

μας αποχαιρετά,

καληνύχτα μακρινή, ανώνυμη πλατεία,

καληνύχτα πάρκο, οίστρε του έρωτα,

ήθος μιας άλλης μοναξιάς, καληνύχτα,

δεν είμαστε εμείς μες στην εικόνα

όχι δεν είμαστε.

Από το βιβλίο: Νίκος Λάζαρης, «Η ένταση είναι διαρκής – ποιήματα 1975-2002», Τυπωθήτω, Αθήνα 2007, σελ. 122.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΝΙΚΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Όπως ένα υπόγειο που με την πρώτη βροχή

πλημμυρίζει νερά,

όπως το τσαλακωμένο πουκάμισο

ενός μοναχικού άντρα που τραυλίζει

μπροστά στην ομορφιά,

όπως το φως του γραφείου τελετών,

όπως το εσώρουχο γερασμένης γυναίκας

που το πήρε ο άνεμος από την ταράτσα

και το κρέμασε στα κλαδιά της αμυγδαλιάς,

όπως οι προτομές που αλλάζουν αθόρυβα

θέση στο πάρκο,

όπως το πλοίο των ψυχών σκοτεινό

διασχίζοντας τα νερά,

όπως τ’  αόρατα χέρια

που ανεβάζουν τις Ακροπόλεις στον ουρανό,

όπως οι μορφές αυτών των ανθρώπων

ακίνητες και παγωμένες

στο παράθυρο ενός –φανταστικού– οχήματος

που έχει χάσει τον προορισμό του από καιρό.

Από το βιβλίο: Νίκος Λάζαρης, «Η ένταση είναι διαρκής – ποιήματα 1975-2002», Τυπωθήτω, Αθήνα 2007, σελ. 104.

ΜΗΤΡΙΚΟ ΣΩΜΑ

ΝΙΚΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ

ΜΗΤΡΙΚΟ ΣΩΜΑ

Πίστεψες πως ήταν η βροχή

αλλά ήταν τα βήματα των πουλιών

στη σιδερένια καταπακτή της ταράτσας.

Πίστεψες πως ήταν ο άντρας σου

πίσω απ’ την πόρτα,

αλλά ήταν ο βήχας του που ακούστηκε

από τον άλλο κόσμο.

Πίστεψες πως ήταν επίπληξη θεϊκή,

αλλά ήταν η φωνή του εκφωνητή

στη τηλεόραση.

Τώρα βυθισμένη στην πολυθρόνα σου,

64 χρόνων, σαν από θαύμα, σταδιακά

μεταμορφώνεσαι:

γίνεσαι πάλι νήπιο, γίνεσαι παιδούλα,

κόρη που δίνει αίγλη στο χορό,

γυναίκα ετοιμόγεννη στην Κατοχή,

(με την κοιλιά στο στόμα να περιμένεις

τον αγνοούμενο άντρα σου) ,

μάνα φυλακισμένη

μες στο χρόνο

στην κουζίνα

στη συνήθεια.

Και ούτε που ακούς της εγγονής

γλυκόηχο το κλάμα

ούτε του τηλεφώνου το κουδούνισμα

― τον ακριβό χαιρετισμό

καθώς ανάλαφρη πετάς και χάνεσαι

με τα φτερά του νυφικού σου

στο σκοτάδι.

Από το βιβλίο: Νίκος Λάζαρης, «Η ένταση είναι διαρκής – ποιήματα 1975-2002», Τυπωθήτω, Αθήνα 2007, σελ. 99.