ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΑΘΗΚΟΝ

 

CÉSAR DÁVILA ANDRADE

 

ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΑΘΗΚΟΝ

 

Διαρκεί όσο διαρκεί και η ζωή το ποιητικό καθήκον,

η δε ζωή βρίσκεται δυστυχώς

σε κατάσταση απελπισίας, προσπαθώντας ν’ ακούσει

στο μεγάλο φυτικό σταμνί

ένα μόριο μαρμάρου, τουλάχιστον,

να τραγουδάει μόνο του σαν να έλαμπε

κεντημένο στον πιο μαυρειδερό ουρανό.

 

Διασχίζαμε δρόμους φίσκα στ’ αλάτι που έφτανε

ίσαμε τα γείσα των στεγών, τα δε γένια μας

έπεφταν σαν νά ’τανε γραμμένα απλώς

με μολυβοκόντυλο.

Η Ποίηση όμως, σαν άλλο βελανίδι ακόμα ζεστό,

ανάσαινε μέσ’ από κάποιας άρπας τη θήκη.

 

Κάτι μέρες αθλιότητας, ωστόσο,

του βιολιού το δοξάρι ήταν ικανό να σκοτώσει κατσίκα

πάνω στο περιθώριο ακριβώς κάποιου πλανήτη ή πύργου.

Όλα ήσαν σκληρά, αποτρόπαια,

το αυτό και η Ποίηση, των αρχαίων πόνων ο αρχαιότατος,

αυτός που έψαχνε θεούς στα λιθάρια ανάμεσα.

Άλλος ήταν

εκείνος ο τρομερός αγγειοκινητικός ήλιος

στα πλευρά του Αγίου Σεβαστιανού.

Κανείς δεν θα μπορέσει να σε κοιτάξει όπως τότε

χωρίς να τού ’ρθει βέλος

και να του μπηχτεί στα μάτια.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ

 

CÉSAR DÁVILA ANDRADE

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ

 

Οι συναντήσεις μας δεν έχουν κόσμο.

Γίνονται

από σκέψη σε σκέψη

στους αιθέρες

ή στη ζωντάνια των τάφων,

με χίλια έντομα στο κάθε εκατοστό τους.

Οι συναντήσεις μας τρέφονται

με μικροοργανισμούς

και με μόρια χαλκού.

Μπορούμε να περιμένουμε και χίλια χρόνια, μπορεί και περισσότερο.

Οι συναντήσεις μας πραγματοποιούνται στις λάσπες

ή ανάμεσα σε ήχους από σιδερικά και ασπρόρουχα

που προηγούνται

των μεγάλων μεταναστεύσεων.

Οι συναντήσεις μας εμάς γίνονται

στο στιγμιαίο ον

που βόσκει και πεθαίνει

–σαν βοσκός μαζί και ζωντανό–

ανάμεσα σε αυλάκια και αιώνες παράλληλους.

Οι συναντήσεις μας εμάς

ούτε αριθμό έχουν

ούτε και σημείο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΤΟΠΟ

 

CÉSAR DÁVILA ANDRADE

 

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΤΟΠΟ

 

Να μου πεις θέλω· οπωσδήποτε πρέπει

να μου πεις,

να μου δείξεις. Κι εγώ θ’ ακολουθήσω το δάχτυλό σου, ή

την πέτρα που θα πετάξεις

κάνοντας ν’ αστράψει του αγκώνα σου η γωνία.

 

Εκεί, πίσω από τα καμίνια που καίνε τον ασβέστη,

ή και πιο πέρα ακόμα,

πίσω από τους λάκκους όπου

θημωνιάζονται του Ουρανού οι αλχημικές κορόνες

και ο αέρας σκούζει σαν πιπερόριζα

πρέπει να βρίσκεται Εκείνο.

 

Πρέπει να μου δείξεις τον τόπο

πριν ακόμα πήξει τούτ’ η μέρα.

 

Κι Εκείνο πρέπει να έχει την ηχώ

τυλιγμένη στον εαυτό της,

σαν κουκούτσι σε ροδάκινο.

 

Πρέπει να μου δείξεις, εσύ,

που αναπαύεσαι πιο πέρα από την Πίστη

και από τα Μαθηματικά.

Θα μπορέσω κι εγώ να το παρακολουθήσω μες στο βουητό που περνάει

και σταματάει

ξαφνικά κι απότομα

στου χαρτιού μέσα τ’  αφτί;

 

Μπορεί και να βρίσκεται σ’ εκείνο το κατασκότεινο μέρος

κάτω απ’ τα κρεβάτια

όπου συρρέουν

όλα τα παπούτσια τούτου του κόσμου;

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΕΣΑΡ ΔΑΒΙΛΑ ΑΝΔΡΑΔΕ

 

CÉSAR DÁVILA ANDRADE

 

EN QUÉ LUGAR

 

Quiero que me digas; de cualquier
modo debes decirme,
indicarme. Seguiré tu dedo, o
la piedra que lances
haciendo llamear, en ángulo, tu codo.

 

Allá, detrás de los hornos de quemar cal,
o más allá aún,
tras las zanjas en donde
se acumulan las coronas alquímicas de Urano
y el aire chilla, como jengibre,
debe de estar Aquello.

 

Tienes que indicarme el lugar
antes de que este día se coagule.

 

Aquello debe tener el eco
envuelto en sí mismo,
como una piedra dentro de un durazno.

 

Tienes que indicarme, tú,
que reposas más allá de la Fe
y de la Matemática.

¿Podré seguirlo en el ruido que pasa
y se detiene
súbitamente
en la oreja de papel?

 

¿Está, acaso, en ese sitio de tinieblas,
bajo las camas,
en donde se reúnen
todos los zapatos de este mundo?