Η ΦΥΓΗ ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ

 

AUGUSTO WINTER

 

Η ΦΥΓΗ ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ

 

Στῶν μυστηρίων πιὰ τὴ λίμνη βασιλεύει μι᾽ ἄκρα θλίψη:

οἱ κύκνοι μὲ τοὺς μαύρους τοὺς λαιμούς, τοὺς βελουδένιους τρόπους

καὶ τ᾽ ἄσπρα κι ὁλομέταξα φτερὰ ἔχουν τώρα ἐγκαταλείψει

τὸν τόπο τοῦτο τῶν ἀφρῶν, γιατὶ φοβοῦνταν τοὺς ἀνθρώπους.

 

Δὲν πάει καιρὸς ποὺ τὰ κοπάδια τους χαρούμενες νιφάδες

ἐμοιάζανε χιονιοῦ: τί τρυφερὰ λικνίζονταν, σὰν χιόνια,

στὶς ράχες τῶν κυμάτων, πάλλευκες, πανέμορφες βαρκάδες

γλυκῶν ὀνείρων ποὺ θυμίζουνε τὰ πιὸ καλά μας χρόνια!

 

Τῆς λίμνης καθαρὴ καὶ χαρωπὴ ἦταν νότα ποὺ σοῦ μένει·

ζωή, ψυχαγωγία ἐσκόρπαγαν μὲ πνεῦμα πάντα φίλο:

τὴ μιὰ μιὰ ὁμάδα τους θὲ νά ᾽βλεπες στὴν ὄχθη κουρνιασμένη,

τὴν ἄλλη πάλι ἐκεῖ, σὲ μιὰ γωνιά, ἕνα ζεῦγος ἐρωτύλο.

 

Στὴ λίμνη πόσο ὡραῖα ἤτανε, ὅταν ὅλοι παίζανε μὲ χάρη

χτυπώντας τὰ φτερά τους, μὲ τὸν ἥλιο ἐπάνω νὰ φλογίζει!

Καὶ τί ὄμορφα ποὺ ἦταν, ὅταν ἔχυνε τὸ διάφανο φεγγάρι

μαλάματα ἁπαλά, τοὺς κύκνους νὰ γλυκονανουρίζει!

 

Τὴ λίμνη ἀγάπαγαν πολύ, κι ἐκεῖ σὰν τοὺς ἀφέντες ζοῦσαν

οἱ κύκνοι οἱ εὐγενεῖς, μὲ τὰ βασιλικὰ φτερά· πλὴν ὅμως

σὰν ἔνιωσαν πὼς κυνηγοὶ ἀμείλικτα τοὺς κυνηγοῦσαν,

νὰ φύγουν εἶπαν καὶ νὰ πᾶνε ἐκεῖ ποὺ θὰν τοὺς βγάλει ὁ δρόμος.

 

Σιγὰ-σιγὰ ἔγινε καὶ ξεριζώθηκαν ἀπὸ τὰ μέρη

τῆς λίμνης Βούδι, λίμνης ποὺ μὲ τὶς μορφές τους τὴ στολίζαν·

νὰ βροῦνε πῆγαν ἄγριες λίμνες, μοναχές τους, καί —ποιός ξέρει;—

φωλιὲς νὰ στήσουν νέες, ὅπου πιὰ ἀσφαλεῖς θὰ σεργιανίζαν.

 

Ἀποξαρχῆς τότε ἔγινε ἡ δική τους μοίρα (μοίρα μαύρη)

διωγμοῦ ἀντικείμενο, τοὺς σκότωναν μὲ λύσσα καὶ κακία:

στῆς λίμνης τὰ πουλιὰ μαζεύονταν τὶς ἄκρες· τί θὰν τά ᾽βρει

δὲν ξέραν, κι ἔφευγαν ἀπὸ τῶν κυνηγῶν τὴν παρουσία.

 

Κατάκοποι, στὸ τέλος, οἱ καημένοι οἱ κύκνοι ἀπ᾽τὴ φυγή τους

συνάχτηκαν κάποιο θλιμμένο φθινοπωρινὸ βραδάκι

σ᾽ ἕναν ὀρμίσκο, γιὰ νὰ κοιμηθοῦν, νὰ σβήσει ἡ κούρασή τους,

τὰ βοῦρλα ἀκούγοντας νὰν τοὺς χαρίζουν ἕνα τραγουδάκι.

 

Κι ἐκεῖ συμφώνησαν ὅτι ἦταν φρόνιμο φτερὰ ν᾽ ἀνοίξουν

πρὸς μέρη ἄγνωστα στὸν εἰσβολέα· ἴσως ἔπρεπε νὰ πᾶνε

πολὺ μακριά, κάτω ἀπὸ ξένον οὐρανὸ νὰ καταλήξουν,

σὲ λίμνες ἄλλες γιὰ νὰ ζήσουν, ποὺ καλύτερα θὲ νά ᾽ναι.

 

Καὶ τὰ κοπάδια βόγκηξαν στὸν πόνο τοῦ πικροῦ φευγιοῦ τους:

πόσοι ἔρωτες καὶ πόσες θύμησες θὰ μένανε στὴν ἄκρη!

Δονήθηκε ὁ ἀέρας ἀπ᾽ τὸ φτεροκόπημα κι ἀπ᾽ τὰ φρού-φρού τους

τὰ σατινένια, κι ἔτρεξε τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ τὸ δάκρυ.

 

Στῶν μυστικῶν τὴ λίμνη τώρα βασιλεύει μι᾽ ἄκρα θλίψη:

δὲν βγήκανε νὰ παίξουν στὰ νερὰ οὔτε νὰ ἐρωτοτροπήσουν

οἱ κύκνοι σήμερα, οἱ εὐγενεῖς, οἱ πάλλευκοι. Καὶ πιὰ ἔχουν λείψει

οἱ νότες οἱ φαιδρές, τὰ ἐρημικὰ νερὰ νὰ κατοικήσουν.

 

Κι ἂν κάτι κύκνοι ἀπ᾽ τοὺς φευγάτους νοσταλγήσουν κατὰ τύχη

κεῖ πίσω νὰ γυρίσουν, νὰ χαροῦνε καὶ νὰ ξαναζήσουν

τῆς λίμνης τὰ καλά, μὲ τὰ ἤρεμα νερά της, θὰν τοὺς τύχει

θλιμμένη νὰ τὴ βροῦν — θὰ φύγουν καὶ δὲν θὰ ξαναγυρίσουν.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Στο νέο "Κοράλλι" δημοσιεύεται το μετάφρασμά μου "Η φυγή των Κύκνων" από το έργο του Αουγούστο Βιντέρ.

ΑΟΥΓΟΥΣΤΟ ΒΙΝΤΕΡ

 

AUGUSTO WINTER

 

LA FUGA DE LOS CISNES

 

Reina en el lago de los misterios tristeza suma:
los bellos cisnes de cuello negro terciopelo,
y de plumaje de seda blanca como la espuma,
se han ido lejos porque el hombre tiene recelo.

 

Aún no hace mucho que sus bandadas eran risueños
copos de nieve, que se mecían con suavidad
sobre las ondas, blancos y hermosos como los sueños
con que se puebla los amores de la bella edad.

 

Eran del lago la nota alegre, la nota clara,
que al panorama prestaba vida y animación;
ya fuera un grupo que en la ribera se acurrucara,
ya una pareja de enamorados en un rincón.

 

¡Cómo era bello cuando jugaban en la laguna
batiendo alas en los ardientes días de sol!
¡Cómo era hermoso cuando vertía la clara luna
sobre los cisnes adormecidos su resplandor!

 

El lago amaban donde vivían como señores
los nobles cisnes de regias alas; pero al sentir
cómo implacables los perseguían los cazadores,
buscaron tristes donde ignorados ir a vivir.

 

Y poco a poco se han alejado de los parajes
del Budi hermoso, que ellos servían a decorar,
yéndose en busca de solitarios lagos salvajes
donde sus nidos, sin sobresaltos, poder salvar.

 

Más, desde entonces fue su destino, destino aciago
ser el objeto de encarnizada persecución:
vióseles siempre de un lado a otro cruzar el lago,
huyendo tímidos de la presencia del cazador.

 

Y al fin, cansados los pobres cisnes de andar huyendo,
se reunieron en una triste tarde otoñal,
en la ensenada, donde solían dormirse oyendo
la cantinela de los suspiros del totoral.

 

Y allí acordaron, que era prudente tender el vuelo
hacia los sitios desconocidos del invasor;
yendo muy lejos, tal vez hallaran bajo otro cielo
lagos ocultos en un misterio más protector.

 

¡Y la bandada gimió de pena, sintiendo acaso
tantos amores, tantos recuerdos dejar en pos!
¡Batieron alas; vibró en el aire el frú-frú de raso
que parecía que era un sollozo de triste adiós!

 

Reina en el lago de los secretos tristeza suma,
porque hoy no vienen sobre sus linfas a retozar,
como otras veces, los nobles cisnes de blanca pluma
nota risueña que ya no alegra su soledad.

 

Si, por ventura, suelen algunos cisnes ausentes,
volver enfermos de la nostalgia, por contemplar
el lago amado de aguas tranquilas y transparentes,
lo hallan tan triste que, alzando el vuelo, no tornan más.