ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΓΗΡΑΤΕΙΩΝ

ΣΑΠΦΩ

 

[ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΓΗΡΑΤΕΙΩΝ]

 

Ἐσεῖς, κορίτσια, πρέπει —μὴν τὸ ἀμελεῖτε—

τὰ ὄμορφα νὰ χαίρεστε τὰ δῶρα τῶν ἰοστεφῶν Μουσῶν,

μὰ καὶ τοὺς ἤχους ποὺ ἀπὸ τῆς λύρας πέτονται τὰ νεῦρα

καὶ σᾶς καλοῦν γλυκὰ-γλυκὰ νὰ τραγουδᾶτε. Ἐμένα

τὰ γηρατειὰ ἦρθαν καὶ μοῦ ἐχάλασαν τὸ δέρμα τὸ ἁπαλό,

τὴ μαύρη μου τὴν κόμη κάτασπρη τὴν κάμαν τώρα·

καθημερνὰ βαραίνει ἡ ψυχή μου, λυγᾶν τὰ γόνατά μου,

δὲν μὲ βαστοῦν τὰ πόδια μου, τὰ πρὶν ἐλαφροπάτητα,

ποὺ σὰν μικρὰ ἐλαφάκια ἀνέμελα πηδοῦσαν στὸ χορό.

Συχνὰ-πυκνὰ στενάζω καὶ θρηνῶ γιὰ ὅλα τοῦτα — μὰ

σὰν τί νὰ κάνω, ἀφοῦ γερνάει ὁ ἄνθρωπος, γερνᾶ, γερνᾶ…

Πῶς γίνεται τὸ γῆρας ν’ ἀποτρέψεις; Κι ἂν λέει ὁ μύθος

πὼς ἡ ροδόχερη Αὐγὴ τὸν Τιθωνό, ποὺ ἀγάπησε μ’ ἔρωτα μεγάλο,

στὰ πέρατα τοῦ κόσμου τὸν πῆρε καὶ τὸν πῆγε

ὄμορφο καὶ νέο πάντα καὶ δικό της νὰ τὸν ἔχει,

τὸ ξέρουμε: ἀπ’ τὰ λευκὰ γεράματα ὁ Τιθωνὸς δὲν γλύτωσε,

κι ἂς εἶχε πλάι του ἀθάνατη θεὰ ὁμόκλινή του.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.