ΡΥΘΜΟΥΣ, ΜΥΣΤΗΡΙΑ...

ΝΑΘΑΝΑΗΛ Ι. ΔΟΜΕΝΕΓΙΝΗΣ (1865 – 1935)


ΖΑΚΥΝΘΟΣ

Γλυκό νησί μυριανθοστολισμένο,
απλώνεσαι ελαφρά στη θάλασσά σου,
σαν όνειρο χρυσό κι αγαπημένο,
γεμάτο μάγια μες στην ευμορφιά σου.

Έν’ άστρο θά ’χε πέσει ευλογημένο
στα καθαρά πρωτόπλαστα νερά σου,
από τα μέρη τ’ ουρανού χαμένο,
κι εφάνηκαν τα ξημερώματά σου.

Κι από ψηλά σε νιώσαν τ’ αγγελούδια
και πέταξαν και στήσαν τη φωλιά τους
στου κάμπου σου τ’ αμάραντα λουλούδια.

Εκεί παρθένες Μούσες ανταμώνουν
κι αιθέρια ψάλλουν άσματα σιμά τους,
ρυθμούς, μυστήρια, αχτίδες τους ενώνουν.



Από το βιβλίο: Ναθαναήλ Ι. Δομενεγίνης, «Σονέττα», πρόλογος Γρηγορίου Ξενοπούλου, Αθήναι, Εκδότης: Ιωάννης Δ. Κολλάρος, Βιβλιοπωλείον της «Εστίας», 1920, σελ. 45.

ΚΕΛΑΗΔΟΥΣΑΝ

ΝΑΘΑΝΑΗΛ Ι. ΔΟΜΕΝΕΓΙΝΗΣ (1865 – 1935)


ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Τα ρόδινά σου εφίλησα τα χείλη,
χρυσής αγάπης ξέφρενο μεθύσι,
πόθου πληγές, τριαντάφυλλα του Απρίλη,
όλη η ζωή που κλειέται μες στη φύση,

μες στα φιλιά που πλήθια μάγια, φίλη,
μες στην ψυχή μας είχανε σκορπίσει,
το ολόθερμα που εδώκαμε το δείλι,
αφού είχαμε τον κόσμο λησμονήσει.

Τρεχούμενα νερά σαν το κρυστάλλι
μαζί με τα φιλιά μας κελαηδούσαν
κι εσκόρπιζαν τ’ απόκοσμά τους κάλλη

στους κύκνους που μ’ έν’ άσμα ξεψυχούσαν.
Λίγες ζωές που ξέρτε ν’ αγαπάτε,
τέτοιες στιγμές αιώνια τραγουδάτε.



Από το βιβλίο: Ναθαναήλ Ι. Δομενεγίνης, «Σονέττα», πρόλογος Γρηγορίου Ξενοπούλου, Αθήναι, Εκδότης: Ιωάννης Δ. Κολλάρος, Βιβλιοπωλείον της «Εστίας», 1920, σελ. 32.

ΕΚ ΤΩΝ ΤΟΥ ΔΑΝΤΟΥ

DANTE ALIGHERI


[ΣΑΝ Η ΚΥΡΑ ΜΟΥ ΧΑΙΡΕΤΑ ΣΕΜΝΗ, ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ]

Σαν η κυρά μου χαιρετά σεμνή, χαριτωμένη
με της τιμής χαρίσματα περίσσια στολισμένη,
ποίος ημπορεί το βλέμμα του επάνω της να ρίψει
χωρίς με φόβο στην ψυχή το λογισμό να κρύψει;

Κι όταν απ' όλους θαυμαστή, απ' όλους παινεμένη
με τη στολή της αρετής εντροπαλή διαβαίνει,
θαρρείς πως εκατέβηκε αφ' τ' ουρανού τα μέρη
να δείξει πώς θαυματουργεί του Άπλαστου το χέρι.

Εκστατικό επάνω της το μάτι λησμονιέται
και στέρνει φως μες στην ψυχή οπού ποτέ δε σβιέται.
Κανείς ας μην το παινεθεί ζωή πως δοκιμάζει,
αν δεν ευτύχησε ποτέ Εκείνη να θαυμάζει.

Πνοή γλυκιά ερωτική χαϊδεύει τη μορφή της
σα θείο πνεύμα τ' ουρανόύ σαν νά 'τανε η ψυχή της
και μες στα φύλλα της καρδιάς σιγά σαν γλυκοπνέει
-στενάζετε, στενάζετε- αδιάκοπα τους λέει.


Μετάφραση: Ναθαναήλ Δομενεγίνης.

Αι Μούσαι, έτος Β΄, φυλλ. ΛΑ΄, 1 Δεκεμβρίου 1893, σελ. 55.

ΟΨΙΓΕΝΕΙΣ ΜΙΜΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΤΡΑΡΧΗ ΣΤΑ ΕΠΤΑΝΗΣΑ

ΝΑΘΑΝΑΗΛ Ι. ΔΟΜΕΝΕΓΙΝΗΣ (1865-1935)


ΜΙΚΡΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Στη μοναξιά που ανοίγεται η καρδιά μου
και Συ σαν άστρο αυγής λαμπρό προβαίνεις,
μ’ αγγελικούς ρυθμούς τον έρωτά μου
σού ψάλλω και θαρρώ πως μ’ ανασταίνεις.

Μ’ αν εις τ’ αλήθεια Συ φανείς μπροστά μου,
το νου, τη σκέψη, την καρδιά μου δένεις,
δε βρίσκω λόγια, χάνω τη μιλιά μου
δεν ξέρω τι ζητώ και Συ διαβαίνεις.

Περνούσε με σιωπή ο καιρός και μόνο
εθάρρεψα μ’ ένα άτεχνο τραγούδι
για Σε να πω ποιόν υποφέρω πόνο.

Αγάπης είν’ αγνό, μικρό λουλούδι…
μη το πετάξεις, κι αν θα το μυρίσεις,
ίσως με τ’ άρωμά του θ’ αγαπήσεις.



ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΟΥ…

Στο μάγο αγγελικό γλυκό σου μάτι,
που αχτιδοκαθρεφτίζεται η ψυχή σου,
στον κόσμο σου το μέσα, βλέπω κάτι
που μάταια ζητούσα. Στη μορφή σου

που τη χαϊδοφυσά πνοή, γεμάτη
από την καλοσύνη τη δική σου,
αγάπη νιώθω τ’ ουρανού δροσάτη
που ζει στην αιθερόπλαστη ζωή σου.

Κι όταν περνάς σεμνή, χαριτωμένη,
το πέρασμά σου μ’ ένα φως αφήνει,
την ώρα που είσαι απ’ όλους παινεμένη,

στα βάθη της ψυχής κρυφή γαλήνη
που κάθε πόνο και λαχτάρα πνίγει.
Αγάπης ουρανός λες πως ανοίγει.



Τα δύο σονέττα, που δημοσιεύθηκαν το 1920 σε έκδοση της "ΕΣΤΙΑΣ" και με πρόλογο του Γρηγορίου Ξενοπούλου, αναρτώνται χάριν του φίλου του "Αλωνακιού της Ποίησης" Παναγιώτη Σακελλαρίου. Και η φωτογραφία της Yamila Diaz χάριν μεν αυτού ποστάρεται, δεν απαγορεύεται ωστόσο η απόλαυσή της από όλους τους μπλογκεπισκέπτες. Στο μπλογκ αυτό δεν ευνοούνται εγωισμοί...