ΠΥΡΕΤΟΣ

ΤΖΩΡΤΖΗΣ ΠΑΝΟΣ

ΠΥΡΕΤΟΣ

Γλώσσες φωτιάς

έζωσαν

το σπίτι

Άγριες μάγισσες

με φρικιαστικά χαμόγελα

Το ρολόι του θανάτου

«Μητέρα», είπα,

«μην φας το μήλο,

σύντομα θα πεθάνουμε»

Ουρλιαχτά

εφιαλτικά πρόσωπα

χλωμά

Η κατάρα του ξυλοκόπου

Το δάσος

μια ύποπτη ηρεμία

κίτρινη

και ανεξήγητη

Ψηλά

το φεγγάρι

άλλαζε όψη

έβγαιναν μαύρα δόντια∙

«θα μας κατασπαράξει»

έκανα,

«θα μας κατασπαράξει»

ΤΟ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ ΚΟΥΤΣΟΥΡΟ

ΤΖΩΡΤΖΗΣ ΠΑΝΟΣ

ΤΟ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ ΚΟΥΤΣΟΥΡΟ

Ένα κομμάτι ξύλο

με αισθήματα

Σα κεφαλάκι μωρού

με πράσινη χαίτη

Όταν μπαίνει στη φωτιά

γίνεται έξαλλο

με πυρά μαλλιά

τσιρίζει και

αφρίζει

Ο ήλιος ουρανός

την δύση

το βόρειο σέλας

Η μαγεία της στάχτης

όταν ξεψυχάει

ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ

ΤΖΩΡΤΖΗΣ ΠΑΝΟΣ

ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ

Ω Σίβυλλα τρισκατάρατη,

τυφλοί είν’ οι νεκροί σου,

μέλι φθονερό η ψυχή σου,

καθώς η απολλώνια φωτιά καίει την καρδιά

με ουράνια μελωδία

ανάγλυφης λύρας φτερωτής.

Τ’ άστρα δείξαν το δρόμο

οι σειρήνες των δασών

μάθαν να ξεγελούν τους περαστικούς διαβάτες

μειλίχιο το ψιθύρισμα,

δηλητήριο στη σκέψη.

Ένα παιχνίδι έσυρε χορό ψυχοπομπό,

η αυλαία του δράματος δυο ερώτων

πέφτει με τρόπο τραγικό,

τα φίδια πνίξαν την αλήθεια

και η απληστία έζωσε

με γλώσσες πύρινες

τον έρωτα και τα κορμιά.

Τα φωτεινά άρματα, φτερωτά

σε ολύμπια αναγέννηση προστάζουν∙

κι οι δαφνοστεφανωμένοι νέοι, γυμνοί

παρθένες νύμφες κυνηγούν

σ’ αιώνια παλάτια.

ΚΑΛΥΨΩ

ΤΖΩΡΤΖΗΣ ΠΑΝΟΣ

ΚΑΛΥΨΩ

Η εύμορφη και ξωτική θεά Καλυψώ

πείθει τον Οδυσσέα να μείνει μαζί της:

«Κοίτα τα πλεούμενα, Οδυσσέα, κοίτα τα πλεούμενα!...

Φεύγουν μακριά, τα καταπίνει ο ορίζοντας της θάλασσας…

Πού να παν, άραγε;

Στην Ιθάκη μήπως, θνητέ κι ατρόμητε εραστή μου;

Εσύ είσαι όμως εδώ, πολυμήχανε ήρωά μου.

Τί τον θες πια τον γυρισμό, οι Μοίρες καλά τα φρόντισαν

   για σένα.

Θρυμματίστηκε η οργή του Ποσειδώνος - εδώ είν’ το

   νησί σου.

Έλα να πιούμε νέκταρ, να φάμε αμβροσία και να

   πλαγιάσουμε μαζί

σε χρυσοποίκιλτα σεντόνια από την Αίγυπτο.

Τί την θες την Αθηνά – εδώ είν’ το σπίτι σου.

Μες στο Ιερό Δάσος εδώ θα κυνηγάς, θ’ ακούς το τραγούδι

   των Νυμφών

και θα παίζουμε σαν παιδιά, κάτω από την σκέπη των δέντρων

   και τα κρυφά χαμόγελα.

Θ’ ανάβουμε φωτιά στην ασημένια ακτή και τ’ άστρα

οι προβολείς, θα μας ιστορούν το μακρινό ταξίδι τους, ενώ

θα στολίζεις το θεϊκό στεφάνι μου με τον πύρινο φαλλό σου.

Γεράματα δεν θα μας βρουν.

Ζωή γεμάτη ηδονή και θάλασσα – όπως τα μάτια μου.

Κοίτα τα μάτια μου, Οδυσσέα, κοίτα τα μάτια μου∙

είναι το μέλλον!...»

ΑΤΙΤΛΟ

ΤΖΩΡΤΖΗΣ ΠΑΝΟΣ

ΑΤΙΤΛΟ

Ναοί αγάλματα

Μπράτσα γυναικών

Ώμοι αψίδες και

Μπρούτζινα στήθη του Απείρου.

Πού ’ναι οι χρυσομαλλούσες κοπελιές, οι κόρες της Περσεφόνης;

Οι Παρθένες που τραγουδούν για ένα σκοπό το Φθινόπωρο;

Ο Ήλιος χύνει το μέλανα ζωμό

Οι αχτίνες παχιές, σαν ιστοί αράχνης, μαύρες

Το Φεγγάρι ξέχασε τα όργια τ’ Αυγούστου.

Τ’ αγάλματα σκοτείνιασαν

Τα μέλη έπεσαν, έσπασαν

Κρότοι σ’ όλο το Σύμπαν, θανατηφόροι.

Ω, θεοί

Πού ’ναι οι χρυσομαλλούσες κοπελιές, οι κόρες της Περσεφόνης;

Οι Παρθένες που τραγουδούν για ένα σκοπό το Φθινόπωρο…