ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΣ (1947-2206)

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΚΑΜΑΡΗΣ

Αφήστε με

να ειπώ τι είναι ποίηση
αφήστε με

να απαντήσω τί είναι ποίηση
κύριοι
ένα καντήλι που καίει αίμα
το αίμα μου
καθώς εκείνο σπαρταράει
από την έλλειψη οξυγόνου
κι οι άλλοι πνίγονται από τον μαύρο αγέρα
εγώ είμαι το φυτίλι που αλλάζει κάθε νύχτα
όταν ο πυρετός το καίει και το μαυρίζει
όταν η πίεση του ουρανού
κάτω απ’ τον άλλο ουρανό το απειλεί
όταν ο ουρανός με θέλει άγγελο
και δεν μπορώ να είμαι
όταν ο ουρανός με θέλει καθώς πρέπει νεκρό
και δεν μπορώ να είμαι –
όχι όπως οι άλλοι νεκροί
που διώχνουν το πρόσωπο και δεν το θέλουν
ή δεν το μπορούν.

Αφήστε με

να πω τί είναι ποίηση
κύριοι
προτού με δέσει στη γραβάτα του ο χρόνος
προτού οι άλλοι με πεινάσουν
και γυρίζω στους δρόμους ζητιανεύοντας

εγώ επιστρέφω μόνος στην πατρίδα
πεινώ από μέσα
διψώ από μέσα
λίγο ψωμί
λίγο νερό του άλλου κόσμου
εδώ

μέσα στον ξένο πυρετό
και την λησμονιά

του πλήθους.

Από το βιβλίο: Στέφανος Μπεκατώρος, «Πατριδογνωσία, 1968-1998», Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004, σελ. 43-44.

ΤΟ ΔΑΚΡΥ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΣ (1947-2206)

ΤΟ ΔΑΚΡΥ

Όπως τα δάκρυ έτσι έρχεται το ποίημα
μέσα από τις βαθιές χαραγματιές
του σώματός μου. Βγαίνει απ’ το σώμα μου
στο χώμα πέφτει κάποτε – κόκκινο ρόδο
και γίνεται χίλια κομμάτια κόκκινα
στον ουρανό πετάει κάποτε – το κόκκινο μαντίλι
που έφυγε από τα χέρια του παιδιού
στα χέρια πέφτει κάποτε – κόκκινος θρόμβος
γεμίζοντας ένα λευκό χαρτί.

Ό,τι κι αν γίνει
θα επιστρέψει κάποτε το ποίημα
ό,τι κι αν γίνει
θα σε γυρέψει κάποτε το ποίημα
ήσυχο κλάμα του νερού στην πηγή
φύλλωμα δέντρου όπως ξεψυχάει το απόγευμα
βιβλίο που φαγώθηκε απ’ τη σκόνη
και την υγρασία κι έμεινε
στη μοναξιά καιρό.

Όπως το δάκρυ κι όπως το αναφυλλητό –
φτάνει μια μέρα που όλα γύρω γέρνουν κλείνει
ο κορμός χάνεται σβήνει ο ουρανός και μόνο
μένουν τα λόγια πάνω στο χαρτί κι η μουσική
πριν απ’ τα λόγια πριν απ' το χώμα πριν
απ’ τον ουρανό
      κι όμως
μετά το ποίημα· έτσι –
όπως το δάκρυ κι όπως το αναφυλλητό.

Από το βιβλίο: Στέφανος Μπεκατώρος, «Πατριδογνωσία, 1968-1998», Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004, σελ. 79.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1990 ΠΕΘΑΝΕ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΣ

ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΡΩΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ ΟΜΙΛΕΙ ΣΤΟ ΦΘΑΡΤΟ

Μεσάνυχτα με θανατηφόρο πανσέληνο.

Σκόνη ασφυξία σκοτοδίνη καπνός κοιμούνται

στα λευκά σκεπάσματα και η καρδιά ξαναβρίσκει λίγο

την αναπνοή της εδώ σ’ ένα υπόγειο δύο μέτρα κάτω
από το πεζοδρόμιο και τα πόδια των περαστικών

Δημητρίου Σούτσου τριάντα έξι

πλάι στο μεγάλο γήπεδο απ’ όπου αντηχούν ιαχές

φιλάθλων που έχουν πεθάνει.

Τέτοιαν ώρα άγρυπνος πάντα ο Νίκος Καρούζος

συχνά τις νύχτες εραστής του περιπάτου πλούσιος

φτωχός πολύτιμο σκουπίδι αυτού του κόσμου

ποιητής υμνωδός της ματαιότητας ήπιε οινόπνευμα

από νωρίς και είπε στον Ζουγανέλη

μη γίνεις εξουσιακός Γιάννη σαν εκείνους

τους ελεήμονες των εφημερίδων τους ατάλαντους

δήθεν λαϊκούς με τα χρυσοφόρα στιχάκια.

Διώξε την ανασφάλεια τη λησμονιά τον θάνατο

από καλοπέραση και σταθερό εισόδημα.

Καλύτερα να ζεις να πεθαίνεις με πείνα με ύπαρξη.

Δέξου ολοπρόθυμα την άνωση των ονείρων

μέσα στη νύχτα που σε σηκώνει στον ουρανό

τη ζεστή μας πατρίδα.

Πες όχι στα φέρετρα της ημέρας.

Δέξου τον μεγάλο τον ολόκληρο θάνατο.

Αρκεί το βάρος αυτό που σηκώνεις την εξουσία

ου άλλου σώματος

εσύ

σκουληκάκι που πέφτει στο χώμα να γίνει

καρπός.

Από το βιβλίο: Στέφανος Μπεκατώρος, «Πατριδογνωσία, 1968-1998», Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004, σελ. 225.

ΣΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΗΣ ΚΥΜΗΣ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΣ (1947-2206)

ΣΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΗΣ ΚΥΜΗΣ

Στον ίδιο δρόμο
στο ίδιο τοπίο
από σκοτεινή αιτία επιστρέφεις
ανηφορίζοντας αργά τον χρόνο.
Τρίζουν τα χαλίκια της μνήμης.
Ο άνεμος γέρνει στοργικά επάνω σου
τα φύλλα
την ώρα ετούτη που νυχτώνει.
Στα σπλάχνα σου κυλάει δροσερό δάκρυ
και ζεστή χλόη ξεφυτρώνει τώρα
με τον χτύπο της καρδιάς.
Πρασινίζεις.
Παρηγοριά περνάει στο αίμα σου.

Από το βιβλίο: Στέφανος Μπεκατώρος, «Πατριδογνωσία, 1968-1998», Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004, σελ. 164.

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΣ (1947-2206)

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

    κι ο άξιος εύκολα μένει στ’ όνειρο

    κι ο άξιος με γυμνό σώμα πολεμά το επίγειο κράτος

            Ν.Δ. ΚΑΡΟΥΖΟΣ

Σήμερα στάχτη ο ουρανός.

Σύννεφα καπνοί του πολέμου

κι εσύ σ’ αυτή την κάμαρη

της κρύας μοναξιάς

έρχεσαι

για ν’ ανοίξεις το παράθυρο

σ’ αυτό τον τόπο που ξεριζώνεται

από τον άνεμο της αδικίας.

Πώς ν’ αντέξεις. Αιώνων βροχή

ακατάπαυτη από μοχθηρία

γδέρνει τα κόκαλα του άξιου

μα εκείνος επάνω κοιτάζοντας μένει

ακόμη ορθός.

Πώς ν’ αντέξεις. Στάχτη ο τόπος

παγωμένος ουρανός που διώχνει

τα παιδιά του θυμωμένη θάλασσα

εκβράζει στην αμμουδιά

κουρέλια σκουπίδια σκοινιά σάπιους

καρπούς αδύναμα σανίδια.

Δεν έχουν τέλος οι καημοί

και τα πάθια μας κυρ Αλέξανδρε.

Από το βιβλίο: Στέφανος Μπεκατώρος, «Πατριδογνωσία, 1968-1998», Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004, σελ. 128.

ΖΩΝΤΑΝΟΣ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΣ (1947-2206)

ΖΩΝΤΑΝΟΣ

Μαζεύει το κορμί του, γίνεται κρέας σκληρό.
Κατεβαίνει στο υπόγειο κλείνει την καταπαχτή
σωπαίνει. Δε θέλει ν’ ακούσει τις φωνές. Μέσα

Στην υποψία λιώνει αυτός μέσα στη στέρηση.
Έξω περνούν τα τεντωμένα πανιά. Δυνατές
κραυγές χτυπιούνται στα μεγάφωνα
και στους δρόμους τρίζουν τα βήματα

Στην άσφαλτο.
      Αυτός εκεί

στην κάμαρη χτυπιέται με τα έπιπλα
ζωντανός μονάχα για τον εαυτό του.

Από το βιβλίο: Στέφανος Μπεκατώρος, «Πατριδογνωσία, 1968-1998», Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004, σελ. 95.

ΑΛΛΟΥ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΣ (1946-2006)


Μ’ ΕΝΑ ΦΟΡΕΙΟ ΑΠΟ ΦΩΣ

Αυτός ο θόρυβος
τί είναι
λίμνη
γέφυρα που την περνάς
τιμωρία
ή σάπιο ρούχο
μαρτύριο που σε γδέρνει
μήπως
αυτός ο θόρυβος
είναι μια ιαχή που σε σηκώνει
αργά αργά
μέσα στον χρόνο
μ’ ένα φορείο από φως
και σε πηγαίνει
αλλού
πλέοντας μέσα στην ησυχία
και σε χιλιάδες χρώματα.



Από το βιβλίο: Στέφανος Μπεκατώρος, «Πατριδογνωσία, 1968-1998», Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004, σελ. 230.