ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

 

FAYAD JAMÍS

ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Τοῦ ψεύδους ἡ καταστροφή: τὸ ψάρι τοῦτο ποὺ ἔχουνε τὰ μάτια καὶ οἱ ἀστερωμένες κόμες. Ἡ καταστροφὴ τῶν μεθυσμένων μὲ ἡμίφως μαδεριῶν, ὅπου ζοῦμε μιὰν ὥρα θανάτου κι ἔρχεται καὶ μᾶς τσιμπάει, νὰ ξυπνήσουμε καὶ νὰ κοιταχτοῦμε, ἕνα μεγάλο περιστέρι μὲ πόδια ροδόχρωμα καὶ αἷμα κρυστάλλινο. Ἀναπνεῦστε, ἀναπνεῦστε! Κι ἕνας κόσμος μὲ φύλλα καινούργια, ἡ ροδομηλιὰ καὶ τὸ ἐχέμυθο πετροκέρασο, σκεπάζουν ἀπροόπτως ἐτοῦτα τὰ μυχιότατα αὐλάκια ὅπου νομίσαμε ὅτι εἴδαμε τὴ λαβωματιὰ στὴ ράχη κάποιας λέξης ὑπερβατικῆς, τὰ χείλη ποὺ θὰ μᾶς κατασπαράξουν ἴσαμε τὰ πιὸ ἀρχαῖα λείψανά μας.

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

ΤΗ ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΑΝΟΙΞΑ ΠΥΛΗ

 

FAYAD JAMÍS

 

ΤΗ ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΑΝΟΙΞΑ ΠΥΛΗ

 

Τη σιδερένια άνοιξα πύλη,

την άκουσα να τρίζει, σκόνταψα σ’ ένα κούτσουρο

και είδα ένα παράθυρο νά ’χει φως, το χάραμα όμως

καταβρόχθιζε τα φύλλα και εσύ δεν ήσουν εκεί να μου πεις

ότι τσακίστηκε και σκούριασε ο κόσμος. Μπήκα,

ανέβηκα αμίλητος τις σκάλες, άνοιξα μι’ άλλη πόρτα,

έβγαλα το σακάκι μου, κάθισα, σκέφτηκα  πως τρέχει ο ιδρώτας μου,

άρχισα να χτυπάω την καημένη μου τη μηχανή ομιλίας,

ροχαλητού και άω εγώ), έβγαλα τη γραβάτα, το πουκάμισό μου,

έβαλα τη νέα ψυχή που μου έφτιαξες σήμερα το απόγευμα,

συνέχισα να πληκτρολογώ και να βρίζω, να σ’ αγαπώ και να δαγκώνω

τις γροθιές μου. Και ξαφνικά μού ήρθαν άλλες φωνές:

τραγουδούσαν κάτι πράγματα απίθανα και όμορφα, βάζαν φωτιά

στο πρωί, θυμούνταν φιλιά που είχαν σαπίσει στο ποτάμι,

χείλη που τα κατέστρεψε η απουσία. Και εγώ δεν ήθελα να πω

τίποτ’ άλλο: δεν θέλω να μιλήσω, μάλλον στο τρίξιμο

της πύλης να έσπασα σκληρά τον αέρα του ονείρου σου.

Τι σημασία έχει να μπεις ή να φύγεις ή να μη γεννήσεις ή να μη γεννηθείς.

Βγάζω τα παπούτσια μου

και τα πετάω όπου τύχει, με αγάπη, στο κεφάλι του κόσμου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

 

FAYAD JAMÍS

 

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

 

Σε πόλεις και σε δέντρα, πάνω απ’ την ομίχλη,

γύρω από τα πιεσμένα γράμματα των εφημερίδων,

ανάμεσα από παράξενους ανθρώπους, φωτεινούς σηματοδότες και καταναλωτικά αγαθά,

κουβαλάω τα μάτια σου σαν δύο λεκέδες ποτισμένους μελάνι,

σαν δύο ανεπανόρθωτα καψίματα από πούρο στο πουκάμισό μου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.