Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΜΠΕΝΖΑΜΕΝ ΠΕΡΕ

 

JORGE CÁCERES

 

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΜΠΕΝΖΑΜΕΝ ΠΕΡΕ

 

Στο χωράφι οι αγελάδες με τα τεφρά τους χρώματα

Με αφτιά που στρέφονται κατά τον νότιο άνεμο

Με μάτια που δεν λάμπουν τις νύχτες του χειμώνα

Στον αέρα η σαλάτα και ο καπνός του τσιγάρου

Και στην κρεμάστρα ένα γιλέκο που άλλαξε χέρια

Και στη θέση του ψωμιού είναι του μετανιωμένου τα δάκρυα

Και του αλετριού το πέρασμα

Και το σφύριγμα του τρένου που φτάνει με καθυστέρηση

Και τ’ άσπρόρουχα που κρέμονται κάτω από το χιόνι

Και το παράθυρο απ’ όπου βγαίνει έν’ αστέρι όμοιο σβούρα

Και η πυρκαγιά των δασών μισοσβησμένη

Και η μπλε μύγα που ’χει πνιγεί στο τσάι

Και η θανατική ποινή σε ισόβια

Και το Βόρειο Σέλας σαν πέταγμα πουλιού

Και το περίστροφο χωρίς το κοκοράκι του

Και η φιάλη της σαμπάνιας στο τραπέζι του φτωχού.

 

Υπάρχουν κάτι λευκές κηλίδες στου σπιτιού τα παραθύρια

Και τα έπιπλα είναι στραμμένα προς την έρημο

Γιατί χαιρετιούνται το καπέλο και η σούπα

Και για μια στιγμή στο φουαγιέ ο αφαλός εξαφανίζεται.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΚÁΣΕΡΕΣ

 

BRAULIO ARENAS

 

ΚÁΣΕΡΕΣ

 

Δεν καταφεύγω στα παράθυρα

δεν ξεμυτίζω από τις πανοπλίες

δεν κρέμονται καρποί στα δέντρα

δεν κόβω στα δύο τη νύχτα

δεν περιμένω την καλή συμβουλή

δεν καταφεύγω στα παράθυρα

δεν γέρνω προς τους κεραυνούς

δεν ξεμυτίζω από τις πανοπλίες

δεν κρυφοκοιτάζω τον Ιανουάριο

δεν αποφασίζω ν’ ανοίξω την πόρτα

απ’ όταν έφυγε ταξίδι ο Χόρχε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΑΠΟΛΕΣΘΕΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

 

JORGE CÁCERES

 

ΑΠΟΛΕΣΘΕΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

 

Στον Μιγκέλ Σίλβα

 

Το θαλάσσιο κλίμα στον Χορό των Αγνώστων

Κάτω απ’ τη φωτιά του χιονιού οι φλόγες της μανόλιας

Και τ’ άστρα της θάλασσας στον βυθό τ’ ουρανού

 Όταν τα σύννεφα παν και κολλούν στον καθρέφτη του

Ο ήλιος γυρίζει πάνω από ’να πρίσμα θερινό

Ο μέγας ήλιος της ακτής ανασαίνει στο λαιμό σου

Στο ύφασμα τον συλλογίζομαι να βρίσκει του χεριού σου

Που διαλύεται μες στο μυστήριο του κήπου

Όταν θα έχουν φτάσει πια και οι τελευταίες ντάλιες

Στην κορνίζα του παραθύρου στο χαμένο δάσος

Τα ζαρκάδια κρύβουν μεγάλα κρυστάλλινα αγγεία

Φτιαγμένα με βραχόπετρες.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

Η ΜΑΥΡΗ ΜΟΙΡΑ

 

JORGE CÁCERES

 

Η ΜΑΥΡΗ ΜΟΙΡΑ

 

Πολεμούσανε στα πόδια μου το καλό και το κακό

Μικρός λαμπτήρας της μαύρης μέρας

Που υγραίνει την κατάμεστη με κορυδαλλούς όψη της

Γέμιζα τα μαλλιά μου με φτερά αόρατα

Όταν η γυναίκα της τρίτης ημέρας διέσχισε την 62η οδό

Κι έφυγε ξαφνικά

Οι τρίχες στο στήθος της γίναν αόρατες

Προκειμένου να καλύπτει τη γεύση των χειλιών το στόμα

 

Τον ήλιο που μου μιλάει δεν τον ήξερα ύστερα

Αυτός ο ήλιος των τεφρών αλάτων έπαψε πια να κλώθει

Ο ήλιος που κουβαλάς είναι ό,τι αγνοώ

Ζητιάνα όλο χαμόγελα

Αυτά τα γρανιτένια χέρια

Που χάιδευαν αργά πολύ αργά

Ό,τι  άφησα εγώ στο πέρασμά μου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΑ ΚΑΤΟΠΤΡΑ

 

JORGE CÁCERES

 

ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΑ ΚΑΤΟΠΤΡΑ

 

Τα μαλλιά οι κλίμακες εκείνες οι ατέρμονες

Φλέγονται με αχυροφωτιά και στο παραμικρό φύσημα

Όποτε βγεις από μαύρο φόντο

Θάλασσας με παλιόκαιρο

 Ή έστω όποτε πας πάνω σ’ ένα μαξιλαράκι ακριβέστερο από φύλλο από σύννεφο

 Όπου το φως είναι μεν λιγότερο αδύναμο

Μα έπειτα στεφανώνεται

Για να πέσει σαν όλα τα πράγματα σαν βλέμμα

 Ή έστω σαν αυτά τα βλέμματα

Που ξεκουράζονται στον αντίλαλο ενός άνοιξε-κλείσε των ματιών

Που δεν φταίνε γι’ αυτόν τον παράλογο ρυθμό

Μιας κοίτης αέναης.

 

 Όταν στη μαγνητική μου νύχτα

Πέφτουνε συνέχεια τα συννεφοπούλια

Εγώ το έχω πει

Γι’ αυτά φτάνει και περισσεύει το βλέμμα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.