JOSÉ CORONEL URTECHO
ΕΙΔΥΛΛΙΟ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΘΡΗΝΟΥΣ
Πάλι. Ναι. Πάλι
νιώθω ότι πάω, ότι κουβαλάω.
Στο τρένο, στα τρένα,
νιώθω ότι πας, ότι έρχεσαι.
Ανώφελο να ρωτήσω
στη στεριά, στη θάλασσα,
για το πολικό αστέρι.
Ούτε η άμμος, ούτε ο αφρός, ούτε το αστέρι
θα μου δώσουν λόγο για σένα. Για εκείνη.
Θα σε περιμένω όμως. Σε περιμένω σε κάθε γωνιά,
να δω αν πας, αν βλέπεις, αν μαντεύεις.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
JOSÉ CORONEL URTECHO
ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΚΟΡΜΟ ΜΙΑΣ ΟΞΙΑΣ
Τούτη η οξιά που σκϊάζει το σπίτι μου
είναι κανονικό οικόσημο. Θα γινόταν δε
το τέλειο έμβλημα για την ασπίδα σου,
αν αυτό που χαράζω εδώ ήτανε το σλόγκαν σου:
Αυτή μπορεί να μην ξέρει τί γράφω εγώ για αυτήν,
διότι είναι ό,τι είναι και δεν ξέρει ότι είναι αυτή η ίδια.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
JOSÉ CORONEL URTECHO
ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΩΣ
Όπου και να γυρίσει το βλέμμα να δει,
πέφτει μόνο πάνω στα τενάγη τα χλομά του Τίποτα·
λουλούδια μαραμένα, πουλιά χωρίς σκοπό στο πέταγμά τους, σύννεφα νεκρά...
Ο ουρανός δεν άνοιξε ποτέ τις πύλες του, μήτε κι η γη!
Μέρες ατονίας, απελπισίας και πλήξης·
για τη ζωή δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο εκτός απ’ το πένθιμο φάρμακο
του θανάτου, δεν υπάρχει άλλο, δεν υπάρχει άλλο, δεν υπάρχει άλλο τίποτα
να πέφτει σαν μαύρο σημάδι, εντελώς ασαφές,
στο πελιδνό κύμα της λίμνης,
για πάντα ποτέ...
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
