PABLO NERUDA

 

Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ

 

Στη Νέα Υόρκη, μι’ αδέσποτη κακοσμία τυριού

πλανιόταν επάνω από κάτι ψεύτικες γαρδένιες:

απ’  την 42^η οδό ίσαμε το Λονγκ Άιλαντ

τα κατασκέπαζε όλα ο χειμώνας,

και η αίθουσα των μαθημάτων έτρεμε

από ζέστη ξαφνική και πεθαμένο κρύο.

Από εκεί εβγήκε ο φίλος μας

τυλιγμένος με αέρα πικρό σαν την εξορία του,

μα η βορειοαμερικανική μητρόπολη

τον είχε ήδη ντύσει με τη νέα της στολή,

και πίστεψε ότι αυτό θ’ απελευθέρωνε

των «Αναμνήσεών» του το προγονικό χαρτί.

Γαλίντες ήταν του καθηγητή μας το όνομα,

και το βράδυ εκείνο τον δρόμο επήρε για την κόλαση.

Του έδωσαν χτυπήματα στο κεφάλι,

και αναίσθητο τον μετέφεραν

μέσ’ στη νύχτα, μέσ’ απ’ τους δρόμους,

μέσ’  απ’ τα εγκαταλελειμμένα αεροδρόμια,

στον Άγιο Δομίνικο, όπου βασιλεύει

ένας χλεμπονιάρης ρουφιάνος με γέρικη φάτσα,

ένας σατανικός πιθηκομούρης

που τον στηρίζει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Με δεμένα χέρια έφεραν τον καημένο τον καθηγητή,

στον θρόνο, παρέα με τις «Αναμνήσεις» του,

και κανείς δεν ξέρει αν εκάηκε ζωντανός,

εάν τον έγδαραν αργά-αργά και βασανιστικά,

αν τον έκοψαν κομματάκια, πολλά κομματάκια,

ή αν τον έβαλαν να βράζει στο αίμα μέσα άλλων νεκρών·

στη συνεδρίαση του δικαστηρίου

ο καθηγητής εβάδισε του μαρτυρίου του τον δρόμο

και βεβαίως ανταμείφθηκε αδρότατα ο πιλότος

(Βορειοαμερικανός, εννοείται)·

όσο δε για τον σατράπη… —

αυτός παρέμεινε να κυβερνάει στον Άγιο Δομίνικο.

Στη Νέα Υόρκη συνεχίζεται ο χειμώνας.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.