ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ALICE WARD

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ALICE WARD

Τα τριαντάφυλλ’ αυτά, Καλή μου, αχ! συ με ήθος
ιδές τα γαληνό στα πόδια σου πεσμένα,
αλλ’ ως με των ανθιών της τ’ άλλο πλούσιο στήθος
της πατρίδας μου η γη τ’ ανάδωσε για σένα,
όμοια για την υγειά σου ολόχαρη στο στήθος
την ελπίδα αναδίνει και η καρδιά μου εμένα·
και σ’ εσέ βλέπ’ ο Απρίλης νάρχεται μ’ εκείνη
κ’ ευωδιαστό φιλί στη θύρα σου ν’ αφίνει.


Μετάφραση: Γεώργιος Καλοσγούρος.
Από το βιβλίο: «Δ. Σολωμού: Τα ιταλικά ποιήματα», πρόλογος και μετάφρασις Γεωργίου Καλοσγούρου, Αθήναι 1921, σελ. 60.

******************

Queste rose, o gentil, deh! con aspetto 

seren tu mira a piedi tuoi cadute; 

ma come le produsse a tuo diletto

di mia patria la terra in sua virtute,

non altrimenti il mio gioioso petto

dà fuor la speme della tua salute,

e April vegg'io che, mentre a te la scorta,

lascia un bacio fragrante alla tua porta.

À TRAVERS

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

À TRAVERS

Δια μέσου κραδασμών εκρύθμων σε ροδάκων

πλεκτάνες και αφανών, πλην σημαινόντων κήπων

με ιριδισμούς και συναιρέσεις των αβάκων

σε συναισθησιών πεσσούς επί αντιτύπων

σελαγισμών στα αρμόνια φόντα των πινάκων,

χυμούν εξεικασμοί και των λοιπών ατύπων

φωνών σφιχτά μπαχάρια ανάμιχτα με βύνες

ευθύς ως αλυχτάν των γλυκασμών οι κρήνες.

Στον κύκλο της σπηλιάς το φυτεμένο δόρυ

ανθοφορεί και διαφορότητες χορεύει·

κορυδαλλοί είναι στο ένδον σκότος σου οι αειφόροι

ορίζοντες και λόγος γίνεται ό,τι διέβη

δια μέσου κραδασμών εκρύθμων, και όλοι οι χώροι

την άρπα αρπάζουν που τα ερέβη εκεί ημερεύει –

και ακούγεται ευκρινώς το δίκταμο της ύλης

σαν νά ’ν’ dictée στο πιάνο της στενής σου πύλης.

ΜΕΛΕΑΓΡΟΣ ΟΚΤΑΒΙΑΖΟΜΕΝΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΜΕΛΕΑΓΡΟΣ ΟΚΤΑΒΙΑΖΟΜΕΝΟΣ

Και μανικιούρ και πεντικιούρ φροντίζει

να κάνει τακτικότατα η Ηλιοδώρα:

κλοτσιές-μπουνιές τα λόγια της· και βρίζει

και με το βλέμμα, ενώ τα σαρκοβόρα

υπονοούμενά της κανονίζει

νά ’ν’ πιο λερά κι από άπλυτα στη φόρα.

Χειροδικεί ή ποδοκρτοτεί, αλιά μου,

στα μούτρα, στην κοιλιά και στ’ αχαμνά μου.

Βραχίονες και κνήμες, και οι μηροί της,

και της ωλένης της οι τέλειες μοίρες

ταΐζονται από την κοσμητική της

εμμέλεια κι απ’ τη δράση που οι πορφύρες

των είκοσι νυχιών της τη σκληρή της

ωθούν καρδιά νά ’χει τα έτσι μου γι’ αλτήρες.

Μελέαγρος ο ποιητής και ψάλτης

που βασανίζεται, μπας και γενεί άλτης.

ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΕΣΑ ΠΩΣ ΝΑ ΔΩ;…

TORQUATO TASSO

ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΕΣΑ ΠΩΣ ΝΑ ΔΩ;…

(Από το 10^ο άσμα της «Ελευθερωμένης Ιερουσαλήμ»)

Αλλά στο μέλλον μέσα πώς να δω, να φανερώσω

της ειμαρμένης της σκληρής τα απ’ αιώνων κεκρυμμένα;…

την τόση τόλμη πού να βρω τον πόθο να εκπληρώσω;

Αυτά δεν είναι για θνητούς ανθρώπους – σαν εμένα.

Και νους και δύναμη χρειάζονται μαζί, και (μ’ όσο

μας μένει θάρρος) μέσ’ απ’ τα δεινά τα θεριεμένα

περνάμε αλώβητοι, ως σοφοί και δυνατοί, και πάντα

στην τύχη του ο καθείς ως πλαστουργός ας δίνει αβάντα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟΝ ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑ Ο ΟΜΗΡΟΣ…

LUDOVICO ARIOSTO

ΤΟΝ ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑ Ο ΟΜΗΡΟΣ…

(από τον Orlando Furioso, 35^ο άσμα)

Τον Αγαμέμνονα ο Όμηρος τον θέλει τροπαιούχο

και σύμπαντες τους άλλους αδρανείς, δειλούς στην Τροία·

η Πηνελόπη για τον άντρα της φοράει ρούχο

την πίστη της μπρος στων μνηστήρων την πολιορκία.

Μα αν θέλεις την αλήθεια απτή να φανερώσεις, σού ’χω

μια ιδέα: γύρνα ανάποδα όλη αυτή την ιστορία!

Στους Έλληνες σκοτάδι δώσε και στους Τρώες μέρα·

για δε την Πηνελόπη γράψε ότ’ ήτανε εταίρα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.