ΕΧΕΙΣ ΤΥΨΕΙΣ

 

RENÉ CREVEL

 

ΕΧΕΙΣ ΤΥΨΕΙΣ

 

Έχεις τύψεις που σκότωσες τον πατέρα σου χωρίς να έχεις αποκτήσει ούτε καν εκατό χρόνια αναμνήσεις.

Ανέκαθεν οι νευρασθένειες είναι σαν λουλούδια στου ψωμιού την ψίχα.

Αν δοκίμαζες το τάβλι;…

Πηδούν τα ζάρια.

Αρσενικό ή θηλυκό;

Σκύλος ή γάτα;

Αλλά πάντα θα υπάρχει ο σκύλος που θά ’ναι φτυστός η γάτα,

και πάλι το παλιό τραγούδι των αναχωρήσεων που παραμένουν

όπως άλλωστε και τούτη εδώ η ξύλινη πολιθρόνα.

Τα στήθη έχουν μόνο έναν μαστό πρωτίστως στα σώματα άνευ φύλου·

τα παιδικά σου χρόνια είχαν παπάδες με γυναικείες φούστες·

στην κρύπτη της Ιεράς Καρδίας δεν έμαθες ποτέ πώς κάνουν έρωτα.

Ένα πουλί μες στον εγκέφαλό σου.

Αυτό το άφωνο πουλί,

αυτό το πουλί που ουδέποτε πέταξε,

αυτό το πουλί που ποτέ του δεν λάλησε

ταιριάζει μόνο σε κάποιες συγκινητικές φρικιάσεις της αχρηστίας.

Σαν αδέρφια του αγαπούσε

τα μικρά σκάφη·

σκάφη-κολιμπρί

που το σμάρι τους ναι μεν επιβλήθηκε

αλλά τίποτα δεν δίδαξε.

Σκουριά, αίμα από σφάγια

παγωμένο έως θανάτου,

και μετά πάντα και μετά πάλι και ξανά

ολόγυρα υπάρχει νερό κατάκοπο

με τα βαρίδια των νοικοκυρών

που είναι συχνά-πυκνά μητέρες.

Κρυώνεις μα δεν ξέρεις ούτε να πεθάνεις ούτε να κλάψεις.

Θλιμμένη ανάμεσα στις πονηρές αποβάθρες

που κάθε άντρας εδώ κάτω εντελώς περιφρονεί

πας και είσαι σαν ποτάμι γκρίζων πόλεων

αλλά χωρίς καμιάν ελπίδα να βρεις ποτέ σου ωκεανό.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΕΤΡΟ

 

RENÉ CREVEL 

 

ΜΕΤΡΟ

 

Οι νέγροι των παιδικών μου χρόνων

της Γαλλίας εσπίλωσαν για τα καλά τον ουρανό

αλλά το φλάουτο τους που ήτανε από ακαζού

έναν σκοπό εγνώριζε αστείο και πολύ γλυκό.

Πλην όμως οι νέγροι απώλεσαν τα πάντα –

ακόμα και του χρώματός τους την υπερηφάνεια.

Και τώρα πια με ρούχα ναυτικά ντυμένοι

στην ευτυχία εξακολουθητικώς πιστεύουν.

Ετούτα τα παιδιά απ’ τις ζεστές τις χώρες

την σήμερον ημέρα έχουν γίνει

στους σταθμούς του μετρό διαχειριστές.

 

   1924

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΡΕΝΕ ΚΡΕΒΕΛ!

RENÉ CREVEL (1900-1935)

MÉTRO

Les nègres de mon enfance

tachaient bien le ciel de France

mais leur flûte en acajou

savait un air drôle et doux.

Or les nègres ont perdu

jusqu’à l’orgueil de couleur.

Et de marine vêtus

ils croient encore au bonheur.

Ces enfants des pays chauds

aujourd’hui sont devenus

chefs de gare du métro.

1924

ΡΕΝΕ ΚΡΕΒΕΛ!

RENÉ CREVEL (1900-1935)

ELLE NE SUFFIT L’ÉLOQUENCE

Elle ne suffit pas l’éloquence.

Mon cœur ce soir se balance

Et glisse au fil d’une paupière

Lampion de misère

Qui n’éclaire pas ma nuit.

Homme noir mais non d’onyx

Homme couleur de dépit

Titubant par le marais des petites haines

Tu voudrais

Comme une alouette son miroir

Un soleil où mourir avec ta peine.

Tu cherches mais trop inquiet

Pour trouver ton Reposoir.

Rien ne brille

Ni les yeux, ni le fer, ni l’aimant anonyme

Qui libèrent de mille clous

Tes douleurs

Où l’essaim des mouches au vol boiteux

Des mouches qui n’ont qu’une aile

Allument de piètres étoiles de sang.

Jongleur

Jongleur de paroles

Tes mots s’écrasent contre les murs.

Ton angoisse –encore un ruban frivole–

Couronne

Un cerveau qui trop longtemps a joué au « pigeon vole ».

Les lettres du désespoir

Ce soir

Sont égales aux lettres des bonheurs d’autrefois.

Que dirai-je alors !

Que te dirai-je à toi

Frère né de mes pieds.

Sur un sol où tu ne vis que pour m’épier.

Trottoir que j’ai suivi

Pour son mensonge de granit.

J’ai oublié que là-bas était la mer

Et j’ai fui l’eau miroir d’étoiles

Pour chanter une main

Dans une autre main.

Fleuve vert

Enfance douce

Pitié pour l’homme qui passe

L’homme qui mord sa lèvre

Dans ses lèvres

Car il a peur d’oublier le goût de bouche.

Timonier brun, sous la toile bleue

La peau couler de cheveux

Holà ! beau voyageur

Tu allais vers la mer

Maintenant tu marches au ciel, un trou un hublot

Je suis le noyé des terres.

Dis qu’il n’est pas trop tard

O mon orgueil, pour jouer au phare.

Et sur le matelas des herbes tendres

Tombe en triangles de métal.

Mon cœur aura beau hurler son mal

Mon cœur j’en ferai des lanières

Des lanières que je saurai teindre

Ou tordre en chiffres

Plus définitifs

Que les œufs dans leurs coquilles

Et les momies dans leur robe d’or.

Et toi, mon corps, maudis les sens comme un malade ses béquilles.

1924

ΡΕΝΕ ΚΡΕΒΕΛ!

RENÉ CREVEL (1900-1935)

TU AS LE REMORD

Tu as le remords d’avoir tué ton père sans avoir même acquis cent années de souvenirs.

Toujours les neurasthénies comme des fleurs en mie de pain.

Si tu essayais du tric-trac.

Sautent les dés.

Homme ou femme?

Chien ou chat?

Mais il y aura le chien qui sera tout de même un chat,

encore la vieille chanson des départs qui restent

et puis ce fauteuil de bois.

Les poitrines n’ont plus qu’un sein tout en haut des corps sans sexes;

Ton enfance fut aux curés en jupes de femmes;

dans la crypte du Sacré-Coeur tu n’as pas su faire l’amour.

Un oiseau dans ton cerveau.

Cet oiseau sans voix,

cet oiseau qui n’a pas volé,

cet oiseau qui n’a pas chanté,

apte au seul frisson de l’inutilité.

Comme des frères il aimait,

les bateaux petits;

bateaux colibris,

leur essaim posé

n’a rien enseigné.

Rouille, sang de carcasses

figé dans la mort,

et puis toujours et puis encor

alentour une eau si lasse

avec le plomb des ménagères

trop souvent mères.

Tu as froid mais ne sait ni mourir ni pleurer.

Triste entre les quais méchants

que tout homme ici-bas méprise,

tu vas, fleuve des villes grises

et sans espoir d’océan

ΡΕΝΕ ΚΡΕΒΕΛ!

RENÉ CREVEL (1900-1935)

NUIT 

Doucement pour dormir à l’ombre de l’oubli

ce soir

je tuerai les rôdeurs

silencieux danseurs

de la nuit

et dont les pieds de velours noir

sont un supplice à ma chair nue

un supplice doux comme l’aile des chauves-souris

et subtil à porter l’effroi

dans les coins où la peau se fait craintive, émue

pour mieux aimer, pour avoir peur

d’un autre corps et du froid.

Mais quel fleuve pour fuir ce soir ô ma raison ?

C’est l’heure des mauvais garçons

L’heure des mauvais voyous.

Deux grands yeux d’ombre dans la nuit

seraient pour moi si doux, si doux.

Prisonnier des tristes saisons

Je suis seul, un beau crime à lui

là-bas, là-bas à l’horizon

quelque serpent peut-être et glacé de n’aimer point.

Mais où coule, où coule au loin

Le fleuve dont on a besoin

pour fuir ce soir la raison ?

Sur les berges vont les filles

leurs yeux sont las, leurs cheveux brillent.

Je ne sais rien dire à ces filles

dont ils sont

les mauvais garçons

dont ils sont

les fiers maquignons.

Je suis seul, un beau crime à lui.

Deux grands yeux d’ombre dans la nuit

seraient pour moi si doux, si doux.

C’est l’heure des mauvais voyous.

ΒΛΕΜΜΑ

RENÉ CREVEL (1900-1935)

ΒΛΕΜΜΑ

Το βλέμμα σου χρώμα ποταμίσιο

Είναι το ήρεμο νερό και που αλλάζει

Με την ημέρα που έρχετ’ εκεί να ποτιστεί.

Μικρό πρωί. Εσθήτα αγγέλου

Μια μπάσκα του ουράνιου μανδύα

Κάτω απ’ τα ματόκλαδα, ανάμεσα στις όχθες

Επιάστηκε. Κύλα, κύλα εσύ νερό ζωηρό, κύλα!

Η νύχτα φεύγει, αλλά η αγάπη μένει.

Και το χέρι μου εμένα νιώθει καρδιοχτύπια.

Τα κορμιά μας θέλησε η αυγή να τα στολίσει με τη

  δική της πραότητα.

Θεία Ευχαριστία.

Ο πρωινός πόθος κυρίεψε τα γυμνά μας σώματα πάλι.

Για να λαξέψει τη σάρκα που την είχαμε πιστέψει ασθενή

  και κατάκοπη.

Στους ποταμούς εκεί κάτω ήδη περνάνε τα πλοία.

Τα δέρματά μας έχουν μετά τον έρωτα άρωμα ζεστού

  καρβελιού.

Αν είναι το νερό των ποταμών για τα μέλη μας,

Τα μάτια σου εσένα θα ξεπλύνουν την ψυχή μου·

Το ρευστό όμως βλέμμα σου το μεσημέρι που φοβάμαι

Μήπως και γίνει μολυβένιο;

Φοβάμαι τη μέρα, τη μέρα που κρατάει πολύ

Τη μέρα που ποτίζει το βλέμμα σου χρώμα ποταμίσιο

Χρυσάφι πάνω σ’ εσπέρα λιθόστρωτη για τον δίδυμο

  θρίαμβο

Αν η νίκη κράξει την ηδονή των αγγέλων

Που φανερώνει εντός της τη Μεγαλειότητα ενός Γάγγη.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.