ΜΟΙΑΖΕΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΑΚΕΡΗ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΒΡΟΧΕΡΗ

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ

SPLEEN, VII

Μοιάζει η ζωή μου ολάκερη μια νύχτα βροχερή
που αργοπερνάει και χάνεται βουβή σα λιτανεία
κ' είμαι σαν κάποιος που μπροστά στο τζάκι του σκυφτός
τη χόβολη σκαλίζοντας τις σκέψεις του αναδεύει.

Απ' την ψυχή μου, που άπαυτα χτυπάν της στεναχώριας
τα κύματα, όνειρα θαμπά περνάν, σαν τις σκιές
όπου στων βάλτων τα νερά το δείλι ζωγραφίζει,
και χάνονται, σα γερανιών κοπάδια που ο χειμώνας
τα βρίσκει, μέσα σ' ωκεανό φουρτούνες που τον δέρνουν,
πηγαίνοντας σε μακυνές χώρες που ο ήλιος λάμπει.

Και σα χαθούν ολότελα μου πνίγει την ανάσα
η αγωνία η μυστική κ' η δυνατή, που νοιώθει
ξεπροβοδάρης που άφησαν πριν μια στιγμή οι δικοί του,
πηγαίνοντας σε μακρυνό, πολύκαιρο ταξίδι...

Κ' έτσι γιομίζει το κενό που στην ψυχή μου κλείνω
με δάκρυα για τον πεθαμό πραγμάτων που δε ζήσαν
κ' είναι η ζωή μου ολάκερη μια νύχτα βροχερή
που αργοπερνάει μονότονα, βουβά σα λιτανεία.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

Τ᾿ ὡραῖο καράβι ἕτοιμο στὸ χαρωπὸ λιμάνι,
γιορταστικὰ μὲ γιασεμιὰ καὶ ρόδα στολισμένο,
μὲ τὶς παντιέρες του ἁλαφριὲς στὴν ἀνοιξιάτικη αὔρα
καὶ τ᾿ Ὄνειρό μας στὸ χρυσὸ πηδάλιο καθισμένο,

μᾶς πῆρε γιὰ τὰ Κύθηρα, τὰ θρυλικά, ὅπου μέσα
σὲ δέντρα καὶ λούλουδα καὶ γάργαρα νερὰ
ὑψώνεται ὁ μαρμάρινος ναὸς γιὰ τὴ λατρεία
τῆς Ἀφροδίτης - τοῦ ἔρωτα τὴ θριαμβικὴ θεά.

Μὰ τὸ ταξίδι ἦταν μακρὺ κ᾿ ἡ χειμωνιὰ μᾶς βρῆκε!...
Οἱ φανταχτερὲς κι ἀνάλαφρες παντιέρες μουσκευτῆκαν,
τὰ χρώματα ξεβάψανε καὶ τ᾿ ἄνθη ἐμαραθῆκαν

καί, κάπου ἀπὸ τοὺς ἄξενους τοὺς οὐρανούς, τὸ πλοῖο
ἀπόμεινε ἀκυβέρνητο στὸ κῦμα τ᾿ ἀφρισμένο
μὲ τὸ φτωχό μας Ὄνειρο στὴν πρύμνη πεθαμένο.

ΠΕΡΑΣΤΙΚΕΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ

ΠΕΡΑΣΤΙΚΕΣ

Γυναῖκες ποὺ σᾶς εἶδα σ᾿ ἕνα τραῖνο
τὴ στιγμὴ ποὺ κινοῦσε γι᾿ ἄλλα μέρη·
γυναῖκες ποὺ σᾶς εἶδα σ᾿ ἄλλου χέρι
μὲ γέλιο νὰ περνᾶτε εὐτυχισμένο·
γυναῖκες, σὲ μπαλκόνια νὰ κοιτᾶτε
στὸ κενὸ μ᾿ ἕνα βλέμμα ξεχασμένο,
ἢ ἀπὸ ἕνα πλοῖο σαλπαρισμένο
μ᾿ ἕνα μαντήλι ἀργὰ νὰ χαιρετᾶτε:
νὰ ξέρατε μὲ πόση νοσταλγία,
στὰ δειλινὰ τὰ βροχερὰ καὶ κρύα,
σᾶς ξαναφέρνω στὴν ἀναμνησή μου,
γυναῖκες, ποὺ περάσατε μίαν ὥρα
ἀπ᾿ τη ζωή μου μέσα -καὶ ποὺ τώρα
κρατᾶτε μου στὰ ξένα τὴν ψυχή μου!

ΤΑ ΖΑΘΕΑ ΚΥΘΗΡΑ

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ


ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

Τ' ωραίο καράβι, έτοιμο στο χαρωπό λιμάνι,
γιορταστικά με γιασεμιά και ρόδα στολισμένο,
με τις παντιέρες του αλαφριές στην ανοιξιάτικη αύρα
και τ' Όνειρό μας στο χρυσό πηδάλιο καθισμένο,
μας πήρε για τα Κύθηρα, τα θρυλικά, όπου μέσα
σε δέντρα και λούλουδα και γάργαρα νερά
υψώνεται ο μαρμάρινος ναός για τη λατρεία
της Αφροδίτης, - του έρωτα τη θριαμβική θεά.
Μα το ταξίδι ήταν μακρύ κ' η χειμωνιά μας βρήκε!..
Οι φανταχτερές κι ανάλαφρες παντιέρες μουσκευτήκαν,
τα χρώματα ξεβάψανε και τ' άνθη εμαραθήκαν
και, κάπου από τους άξενους τους ουρανούς, το πλοίο
απόμεινε ακυβέρνητο στο κύμα τ' αφρισμένο
με το φτωχό μας Όνειρο στην πρύμνη πεθαμένο.

ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ


[ΣΑΝ ΣΕ ΠΗΓΑΔΙ ΣΚΥΒΩ ΕΝΤΟΣ ΜΟΥ]

Σαν σε πηγάδι σκύβω εντός μου:
στο σκοτεινό του το βυθό
πέτρα τού ρίχνω τη φωνή μου,
μα δε μου στέλνει μιαν ηχώ.

Σιωπή μονάχη κι αδειοσύνη
κουρνιάζουν, λες και το νερό
μέσα στο τρίσβαθο πηγάδι
νά ’χει στερέψει από καιρό.

ΤΕΛΕΙΩΣΕ

EDGAR ALLAN POE


ΥΜΕΝΑΙΟΣ

Το δαχτυλίδι το φορώ στο χέρι μου
Και το στεφάνι τό ’χω στα μαλλιά μου,
Όμορφα ρούχα γύρω και μεταξωτά
Λάμπουν μαζί με τα διαμαντικά μου
Και είμαι ευτυχισμένη στα σωστά...

Και ο καλός μου μ’ αγαπά πολύ,
Μα όταν πίστη ορκίστηκε σε μένα,
Ένιωσα το στήθος μου βαρύ
Για κάποια που ’ναι περασμένα…
Σαν νεκρική καμπάνα ήσαν τα λόγια του,
Κι έμοιαζε πολύ η φωνή του σαν Εκείνου
Που πέθανε στον πόλεμο, σε μακρυσμένη χώρα
Και θά ’ναι ίσως ευτυχής μες στα ουράνια τώρα...

Δείχνοντας μιαν αγάπη τρυφερή,
Μ’ εφίλησε στο μέτωπο τ’ ωχρό,
Μα εμένα μιά ανάμνηση πικρή
Με πάει σε κοιμητήρι μακρινό,
Και στέναξα σε πέτρα σκαλιστή
Όπου έχουν θάψει τον παλιό μου εραστή!...

Κι έτσι ο γάμος μας ετέλειωσε
Κι ο όρκος της πίστης μας θεμέλιωσε·
Μα είναι η καρδιά μου λυπημένη
Κι η πίστη μου είναι πλέον ξεσχισμένη,
Μα όλοι με καλούν ευτυχισμένη!
Τα όνειρα που βλέπω είναι βαριά.
Ω! ας μπορούσα να ξυπνήσω τώρα πια!...
Μήπως εκείνος, όπου είναι πεθαμένος
Στις χώρες του, εκεί ψηλά, δεν είν’ ευτυχισμένος;...



Μετάφραση: Κώστας Ουράνης.
Δημοσιεύθηκε στο αθηναϊκό περιοδικό «Μπουκέτο», τ. Ε΄, τχ. 126, 24 Μαΐου 1928, σελ. 553.

ΣΤΑ ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ


ΕΡΩΤΩΝ ΘΑΝΑΤΟΙ

Τα περασμένα μάταια ζητάω ν’ αναστήσω,
να ξαναζήσω τις στιγμές που επέρασες κοντά μου,
να θυμηθώ τα ονείρατα που εκάναμε τα βράδια,
όταν γαλήνη εγέμιζε κι ίσκιους η κάμαρά μου.
Τα γράμματά σου μάταια διαβάζω αργά, τις ώρες
που η σκέψη μας πλανιέται εδώ κι εκεί στα περασμένα,
όπως κανείς σ’ ένα βουβό γυρνάει κοιμητήρι,
διαβάζοντας ονόματα σε τάφους σκαλισμένα.
Του έρωτά μας το Βωμό τον γκρέμισαν τα χρόνια
κι εσύ που στάθηκες για μέ η Πολυαγαπημένη
στη μνήμη μου είσαι μακρινή, ψυχρή σαν πεθαμένη–
σαν πεθαμένη άλλων καιρών– μέσα σ’ υγρή μια κρύπτη,
που κείτεται μαρμάρινη, με χέρια σταυρωμένα…

Μα κάτι από το είναι μου επέθανε με σένα.



Από το βιβλίο: Κώστας Ουράνης, «Ποιήματα, εκλογή», επιμέλεια: Αλόη Σιδέρη, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 1993, σελ. 46.

ΠΑΛΙΟΜΟΔΙΤΙΚΟ, ΠΛΗΝ ΑΛΗΘΙΝΟ

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ (1890-1953)


ΠΕΡΑΣΤΙΚΕΣ

Γυναίκες, που σας είδα σ' ένα τραίνο
τη στιγμή που κινούσε γι' άλλα μέρη,
γυναίκες, που σας είδα σ' άλλου χέρι
με γέλιο να περνάτε ευτυχισμένο,
γυναίκες, σε μπαλκόνια να κοιτάτε
στο κενό με ένα βλέμμα ξεχασμένο
ή από ένα πλοίο σαλπαρισμένο
μ' ένα μαντήλι αργά να χαιρετάτε :
να ξέρετε με πόση νοσταλγία.
στα δειλινά τα βροχερά και κρύα,
σας ξαναφέρνω στην ανάμνησή μου,
γυναίκες, που περάσατε μιαν ώρα
απ' τη ζωή μου μέσα - και που τώρα
κρατάτε μου στα ξένα την ψυχή μου!



Το ποίημα αναρτάται για τον φίλο μου τον ΑΧΙ. Η κυρία Adriana Lima, που το συνοδεύει, αναρτάται για όλους.

ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΕΙ...

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ (1890-1953)


Η ΑΓΑΠΗ

Α! τι ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα,
αν είναι νά ’ρθει θε να ρθεί, δίχως να νιώσεις από πού,
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβημένα

θε να σου κλείσει απαλά με τ' άσπρα χέρια της τα δυο
τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε'
κι όταν, γελώντας, να της πεις θα σε ρωτήσει: "ποια είμαι εγώ;"
απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποιά 'ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς! Αν είναι νά ’ρθει, θε να ρθει'
κλειστά όλα νά ’ναι, αντίκρυ σου να στέκεται θα δεις ορθή
κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει.

Αλλιώς, κι αν είναι ολόφωτο το σπίτι για να την δεχτείς
κι έτσι ως την δεις τρέξεις σ' αυτήν κι ομπρός στα πόδια της συρθείς,
αν είναι νά ’ρθει θε να ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει.