ΑΛΩΝΑΚΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ: PAVESE

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα PAVESE. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 29 Απριλίου 2024

Παρασκευή 22 Μαρτίου 2024

Τρίτη 4 Ιουλίου 2023

CESARE PAVESE

ΜΙ’ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Δεν υπάρχει άντρας που νά ’χει αφήσει σημάδι
πάνω της. Μα κι αν είχε, σαν σ’ όνειρο εσβήστη·
σα δρομάκι πρωινό μένει μόνη της πάλι.
Αν δεν της έχουν φάει τον ιδρώτα ξανά, θα
σου γελάσει ίσως. Τα δυό της μάγουλα κάθε
φορά πάλι θα λάμψουνε.

Δεν μαζευτήκαν
στο δικό της το πρόσωπο οι μέρες, το αχνό να
σβήσουν το γέλιο που απάνω στα πράγματα θα
σκορπιστεί. Με σκληρή απαντοχή πάντα κάνει
ό,τι κάνει, και πάντα πως πρώτη της είναι
σου απαντάει φορά, πλην τήνε ζει ώς το τέλος
σαν ποτέ να μην είχε ξανά ζήσει τέτοια.
Μετά ανοίγει το σώμα της το δυνατό, το
μαζεμένο της βλέμμα το πίνει η φωνίτσα η
χαμηλή και λιγάκι βραχνή κάποιανου άντρα
κουρασμένου. Αυτήν κούραση δεν την αγγίζει.

Κοιτάς το στόμα της· ρίχνει κάτω το βλέμμα,
καρτερά – μα κανείς δεν τολμά να σαλέψει.
Το χαμόγελό της το διφορούμενο, το ύπτιο
όλοι το ξέρουν· μούτρα κρατάει πότε-πότε.
Οι άντρες, που την ακούσαν σα βόγκαε με πόνο,
απ’ τον έρωτα ταπεινωμένη, πληρώνουν
μέρα τη μέρα ανυπερθέτως, μην νογώντας
πως εκείνη το σήμερα ζει το δικό της.

Μοναχή μετά χαμογελάει περπατώντας
— με χαμόγελο πάει διφορούμενο πάντα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δευτέρα 26 Ιουνίου 2023

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ Τ.

CESARE PAVESE

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ Τ.

[ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΤΑ ΦΥΤΑ]

Της λίμνης τα φυτά

ένα πρωί σε είδανε.

Οι πέτρες τα κατσίκια ο ιδρώτας

είναι έξω από τις μέρες

σαν τα νερά της λίμνης.

Ο πόνος και η ταραχή των ημερών

ούτε που γραντζουνάνε καν τη λίμνη.

Θα περάσουνε τα πρωινά,

θα περάσει η αγωνία,

και άλλες πέτρες, άλλος ιδρώτας

θα σου δαγκώνουν το αίμα –

δεν θά ’ναι πάντοτε έτσι.

Κάτι πάλι θα βρεις.

Και το πρωί, θα γυρίσει κι αυτό,

οπού, πέρ’ από την ταραχή,

μόνη σου θα ’σαι στη λίμνη.

[μέσα ‘Ιουνίου 1946]

*****

[ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΣΑΙ ΚΙ ΕΣΥ]

Έρωτας είσαι κι εσύ.
Από αίμα είσαι και χώμα
όπως και οι άλλοι. Και περπατάς
σαν να μη λες ν’ αφήσεις
του σπιτιού σου την πόρτα.
Σάμπως να περιμένεις,
να μη βλέπεις. Χώμα είσαι
που πονεί και σωπαίνει.
Σκιρτάς και κουράζεσαι
και όλο μιλάς – περπατάς
και αναμένεις. Ο έρωτας
αίμα σου είναι – αυτό μόνο.

[23 Ιουνίου 1946]

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η Τ. είναι κατά πάσα πιθανότητα η Teresa Motta, συνεργάτιδα του Παβέζε στον εκδοτικό οίκο Einaudi στη Ρώμη.

Δευτέρα 12 Ιουνίου 2023

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2023

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2023

ΠΑΒΕΖΕ

CESARE PAVESE

23 nov.

L’unica gioia al mondo è cominciare. È bello vivere perché vivere è cominciare, sempre, ad ogni istante. Quando manca questo senso – prigione, malattia, abitudine, stupidità – si vorrebbe morire.

È per questo che quando una situazione dolorosa si ripropone identica – appaia identica – nulla ne vince l’orrore.

Il principio suddetto non è poi da viveur. Perché c’è più abitudine nell’esperienza ad ogni costo (cfr. il brutto “viaggiare ad ogni costo”), che nella normale rotaia accettata doverosamente e vissuta con trasporto e intelligenza. Sono convinto che c’è più abitudine nelle avventure che in un buon matrimonio. Perché il proprio dell’avventura è di serbare una riserva mentale di difesa; per cui non esistono buone avventure. È buona quella avventura a cui ci si abbandona: il matrimonio insomma, magari di quelli fatti in cielo.

Chi non sente il perenne ricominciare che vivifica un’esistenza normale e coniugata, è in fondo uno sciocco che, quantunque dica, non sente nemmeno un vero ricominciare in ogni avventura.

La lezione è sempre una sola: buttarsi a capofitto e sapere portare la pena. E’ meglio soffrire per aver osato far sul serio che to shrink (o to shirk?). Come nel caso dei figli: lo vuole del resto la natura, e dare indietro è vile. Alla fine – e si è visto – si paga più cara.

Cesare Pavese da “Il mestiere di vivere”