ΖΑΝΓΚ ΧΟΥ (792-853)
ΣΤΗ ΣΥΖΥΓΟ ΜΟΥ
Το
φως του φεγγαριού κάθε φορά που φτάνει
στο
πρώτο δέντρο έπειτα απ’ του κήπου μας την πόρτα,
της
φέγγει για να δει κάποιο πουλί που ησυχάζει στη φωλιά του.
Εκείνη
τότε βγάζει από την κόμη τις φουρκέτες της που ’ν’ από νεφρίτη
και
πάει στον ίσκιο ευθύς να κάτσει, κι έτσι σβήνει
τη
φλόγα όπου μέσα της μια παπαδίτσα ώς τότε επέταγε.
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ
ΖΑΝΓΚ ΧΟΥ (792-853)
Η ΕΥΝΟΟΥΜΕΝΗ
Στην
Κυρία του Γκούο, την αδελφή του Γιανγκ Γκουιφέι
ο
αυτοκράτορας Σουανζόνγκ επιδαψίλευσε την εύνοιά του αρμοδίως.
Με
το χάραμα κιόλας εσέλωσε το δίγοργο άτι της
και
διάβηκε καβάλα των ανακτόρων τη μεγάλη πύλη.
Το
ρουζ στα χείλη και η πούδρα μετά από τόσο δρόμο
εσκέφτηκε
την ομορφιά της πως θάν την είχανε λερώσει
Γι’
αυτό κι εβούρτσισε κάπως απαλά τα φρύδια της
πριν
παρουσιαστεί και τον αυτοκράτορά της αντικρίσει.
*******
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ
ΣΟΥ ΣΙΑΟ ΣΙΑΟ
Τους
τροχούς του άρματός του
πώς
να τους ανακόψω εγώ, που τρέχουν;!
Των
αλόγων του τα πόδια… τα πόδια, αχ,
πώς
να τα δέσω εγώ (μα πώς;) καθώς πετάνε;!
Και
πόσο τα μισώ τα σταυροδρόμια… – τα μισώ.
Τολμάνε
και μοιράζονται (τα απαίσια)
μ’
εμένα τη γλυκιάν-ολόγλυκια καρδιά του.
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
