Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΣΠΑΛΑ (ΕΛΛΗ). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΣΠΑΛΑ (ΕΛΛΗ). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΟΥ ΤΑΝΓΚΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ




ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ APURIMAC ΚΑΙ Η ΕΛΛΗ ΠΑΣΠΑΛΑ


MI ÚLTIMO TANGO EN ATENAS

Armonia neurotica en el microcosmο de la metropoli
cultura narcisista en una monarquia dogmatica
simfonia cacofonica, pandemonium en la atmosfera
melodia simbolo, melodrama y tragedia.

Orgasmo ideologico del barbarismο a la teoria
politico dislexico en parodia onirica
tirania fantasma, dilema megalomano
de un metabolismο retorico sin tesis ni antitesis.

Este mi último tango en Atenas
tango lloron, que corre por mis venas.

Patriota heroicο, tragicο, sistematico
hipocrecia paranoica sin dialogo esotericο
teatro ironicο, sindicato plasticο
y epicentro de la epidemia, una quimera, una utopia.

Energia hyperbole, antidotο democraticο
Laberinto critico sin entusiasmo, sin rima
musica epidermica en un pentagrama masoquista
y la simetria toxica de un epilogo necrologico.

Hay un oasis aromatico, paralelo, fisiologico
profeta enigmatico, fenomeno cronico y ortodoxo
sin racismos ni extremismos, sin tabues etnicos
en lirica extasis sus praxis
es el melodico y fantastico antropo.



Στίχοι και μουσική: Daniel Armando.

Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011

Η ΤΡΕΛΗ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ


Η ΕΛΛΗ ΠΑΣΠΑΛΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΝΙΚΟ ΓΚΑΤΣΟ ΚΑΙ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ


Η ΤΡΕΛΗ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ


Ψηλά στου Διγενή τ’ αλώνια
τις νύχτες του καλοκαιριού
του κάτω κόσμου τα τελώνια
με λεν τρελή του φεγγαριού

Μα εγώ χρυσόβουλο κρατάω
από καιρούς βυζαντινούς
και τ’ άγρια βάθη που κοιτάω
δεν τα χωράει ανθρώπου νους.

Ψηλά στου Διγενή τα κάστρα
στον τάφο του νεκρού παλικαριού
τα νυχτοπούλια κάτω απ’ τ’ άστρα
με λεν τρελή του φεγγαριού.

Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010

ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ



Το μετάφρασμα αφιερώνεται στον Ηλία Μπαζίνα

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΕΛΛΗ ΠΑΣΠΑΛΑ: AMARA ME


Η ΔΟΛΙΑ ΕΓΩ


Βούρκοι μαύροι, μαύρη αρμύρα·
πνίγηκες και τί θα γίνω;
Μόνη πιά τον πόνο πίνω –
να θρηνώ μού γράφει η μοίρα.
 Βούρκοι, κι άλλοι βούρκοι πάντα.
 Θάλασσα φουσκώνει μαύρη.
 Να πνιγώ, ναι, να πνιγώ κι εγώ,
 τέρμα η ζωή μου νά ’βρει…

Είμαι μια ψυχή χαμένη.
Ο άνθρωπός μου πάει, αχ, εχάθη.
Τα παντζούρια σφαλισμένα.
Το σκυλί μουγκό, εβουβάθη.
 Βούρκοι, κι άλλοι βούρκοι πάντα.
 Θάλασσα φουσκώνει μαύρη.
 Να πνιγώ, ναι, να πνιγώ κι εγώ
 τέρμα η ζωή μου νά ’βρει…

Είχα κάποτε καλύβι·
μόνη κι έρμη μένω τώρα.
Άδειο σπίτι και κρεβάτι,
και ψωμί μια σάπια κόρα.
 Βούρκοι, κι άλλοι βούρκοι πάντα.
 Θάλασσα φουσκώνει μαύρη.
 Να πνιγώ, ναι, να πνιγώ κι εγώ
 τέρμα η ζωή μου νά ’βρει…


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής