ΛΟΥΙΣ ΜΟΥΝΙΟΣ ΜΑΡΙΝ

PABLO NERUDA

 

ΛΟΥΙΣ ΜΟΥΝΙΟΣ ΜΑΡΙΝ

 

Υπάρχει ένα χοντρό σκουλήκι σε τούτα τα νερά,

σ’ αυτά τα χώματα έν’ αρπαχτικό σκουλήκι βρίσκεται·

έφαγε τη σημαία του νησιού,

για να υψώσει των αφεντικών του τη σημαία·

τράφηκε με το φυλακισμένο αίμα,

των φτωχών θαμμένων πατριωτών.

Στο καλαμποκένιο στέμμα της Αμερικής

η φωλιά του σκουληκιού μεγάλωσε

ακμάζοντας στου χρήματος το σκότος·

μια σξουληκότρυπα ήταν

ματωμένη από μαρτύρια και στρατιώτες,

εγκαινίαζε συνεχώς ψευτομνημεία,

κάνοντας την πατρίδα, που κληρονόμησαν

οι γονείς του, χωράφι σκλαβωμένο,

και το νησί το διάφανο σαν άστρο

έναν τάφο μικρό, πολύ μικρό για σκλάβους.

Και ζούσε το σκουλήκι αυτό κοντά σε ποιητές

που έπεσαν αυτοεξόριστοι,

μοίραζε στους καθηγητές του κίνητρα

πληρώνοντας Περουβιανούς Πυθαγόρειους

για να προπαγανδίζουν υπέρ της κυβέρνησής του·

το Ανάκτορό του ήταν λευκό απ’ έξω

και κολασμένο από μέσα, φτυστό Σικάγο,

με το μουστάκι, την καρδιά, τα νύχια

εκείνου του προδότη, του Λουίς Μουνιόζ Σκουλήκη,

του Μουνιόζ Μαρίν για τις τρέχουσες υποθέσεις —

ένας Ιούδας ήταν των χωμάτων που αιμορραγούσαν,

κυβερνήτης του ζυγού της πατρίδας,

δωροδοκητής των φτωχών αδελφών του,

δίγλωσσος μεταφραστής των δημίων,

σοφέρ του βορειοαμερικανικού ουίσκι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.