ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΤΟΡΙΑ

 

ΣΑΠΦΩ

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΤΟΡΙΑ

 

Γι’ ἄλλους τὸ ἱππικό, γι’ ἄλλους ἡ πεζούρα, γι’ ἄλλους

τὸ ναυτικὸ εἶναι ὅ,τι ὡραιότερο σ’ αυτή τὴ γῆ τὴ μαύρη·

ἐγώ ὅμως τοῦτο λέω: πὼς πάντα τὸ καλύτερο εἶν’ ἐκεῖνο

ποὺ ἀρέσει στὸν καθένα.

Πανεύκολο καὶ προφανές, κι οἱ πάντες τὸ καταλαβαίνουν.

Ἡ Ἑλένη, ἂς ποῦμε, ἀνάμεσα στὶς πι’ ὄμορφες

ἡ καλλονὴ ἡ ἀπόλυτη, τὸν ἄντρα της, κι αὐτὸν

τὸν πρῶτο ἀπ’ ὅλους,

παράτησε καὶ γιὰ τὴν Τροία ἐσάλπαρε χωρὶς καθόλου

οὔτε παιδὶ οὔτε τοὺς καλοὺς γονιούς της νὰ σκεφτεῖ —

τὸ μόνο ποὺ τὴν ἔνοιαζε, κι αὐτὸ στὸν νοῦ της εἶχε

ἦταν ὁ ἔρωτας

κι ἡ Κύπρις εὔκολα τὴν τράβηξε […]

[…] ὅλως ἀνεπαισθήτως] […].

Ἐμένα τώρα ἐδῶ μοῦ ἐθύμισε, ἂχ, τὴν Ἀνακτορία

πού ’ναι στὰ ξένα:

τὸ βῆμα της τὸ πηδηχτό, τὸ ἀνάλαφρο νὰ δῶ

καὶ τί δὲν θά ’δινα, ἄχ! Αὐτὸ ποθεῖ ἡ ψυχή μου —

τὴ φωτεινή της ὄψη ν’ ἀπολαύσω! Ὄχι τῶν Λυδῶν τὰ ὅπλα,

τὸ πεζικό τους!

Τὸ ξέρουμε καλά: δὲν γίνεται — πῶς νὰ γενεῖ;…

[…] ὁ δυνατότερος ἀπ’ ὅλους […]

[…] νὰ τὸ σηκώσει […]

ἢ μᾶς διαφεύγει.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.