ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΜΠΟΣΙΟ

 

ΣΑΠΦΩ

 

[ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΜΠΟΣΙΟ]

 

Ἀπὸ τὴν Κρήτη  σὲ μένανε ἔλα, σ’ αὐτὸν τὸν ἱερὸ ναό·

πλατύ, χαριτωμένο ἐδῶ σὲ περιμένει ἄλσος

ὅλο μηλιές, ὅλο μηλιές, καὶ στοὺς βωμούς του

λιβάνι καίει.

 

Νεράκι κελαηδάει δροσερὸ στῆς καθεμιᾶς μηλιᾶς

ἀνάμεσα τὰ κλώνια, κι ἀπὸ τὶς ροδαριὲς κερδίζει

ὁ τόπος ὅλος ἴσκιους, κι ἀπὸ τὸν θρὸ τῶν φύλλων γύρω

κυλάει ὁ ὕπνος.

 

Καὶ τὸ λιβάδι πέρα εκεῖ, ποὺ βόσκουν τ’ ἄλογα,

ἀνθάκια ἐαρινὰ εὐνοεῖ ν’ ἀκμάζουν πάντα·

μειλίχιες αὖρες τὸ χτενίζουν […]

[…]

 

Κι ἐσὺ Ἀφροδίτη, καλή μου Κύπρη, στεφάνια φέρε,

καὶ πάρε τὶς χρυσὲς τὶς κοῦπες, γέμισέ τες τώρα

μ’ ὅλη σου τὴ χάρη νέκταρ, και κέρνα, ἔλα κέρνα μας,

δικιά μας οἰνοχόε.

 

Μετἀφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.