ΝΑ ΤΗ Η ΚΟΥΒΑ

 

PABLO NERUDA

 

ΝΑ ΤΗ Η ΚΟΥΒΑ

 

Με το που εμφανίζονται όμως οι καταχνιές και τα μαρτύρια

για να σβήσουν τον ελεύθερο αέρα

και να μη βλέπεις πια τον αφρό των κυμάτων

αλλά μόνο αίματα στους σκοπέλους ανάμεσα,

τότε προβάλλει του Φιντέλ το χέρι που κρατάει

την Κούβα, το ρόδο της Καραϊβικής το υπέροχο.

Κι έτσι αποδεικνύει η Ιστορία με το φως της

ότι ο άνθρωπος τροποποιεί το ήδη υπάρχον,

και αν τυχόν φέρει την αγνότητα ίσαμε τη μάχη,

τότε ανοίγει προς τιμήν της μια εξαίσια άνοιξη·

ξεμένουν πίσω τού τύραννου η νύχτα,

η ωμότητά του και τ’ αναίσθητα μάτια του,

το χρυσάφι που άρπαξαν τα νύχια του,

οι μισθοφόροι του, οι κανίβαλοι δικαστές του,

τα υπέροχα μνημεία που κρατιούνται όρθια

απ’  τα βασανιστήρια, τις ατιμώσεις και τα εγκλήματα·

όλα πέφτουν επάνω στην τέφρα των νεκρών,

όποτε ο λαός εγκαθιδρύει τα βιολιά του

και κοιτάζοντας ίσια μπροστά χτυπάει και τραγουδάει,

χτυπάει των σκοταδιών το μίσος και τους μολοσσούς τους,

τραγουδάει και υψώνει άστρα με το τραγούδι του

και σκίζει τος καταχνιές όλες με ντουφέκια.

Κι έτσι ξεπρόβαλε ο Φιντέλ χίλια σκοτάδια σκίζοντας

για να φέξει των γιασεμιών το ξημέρωμα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.