PABLO NERUDA
ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ
Τούτων των χρόνων το
βέλος είναι χαρούμενο,
μα θλίβεται η Αμερική μας
που την έχουν προσβάλει·
ο άνθρωπος με την αχτίδα
του ανεβαίνει στα ύψη
και φυτεύει στο φεγγάρι
τα στάχυα του
ενώ σαπίζει η Νικαράγουα
με τα σκουλήκια μιας
δυναστείας
που ατιμάζουνε το αίμα
του Σαντίνο
και του Ρουβέν Δαρίο τον
σπόρο ·
αχ, Νικαράγουα, καρδιά
του κύκνου,
γενιά του μανιασμένου
σπαθιού,
σήκωσε την καμπάνα του
στήθους σου,
το οργισμένο μήλο της
ζωής σου·
πάρε αίμα και φωτιά και
κόψε τα σκοινιά
που στέφανον εξ ακανθών
φορούν στη φύτρα σου.
Εκεί που βλέπεις του
σμαραγδιού το κάλλος,
από την κεντρική ζώνη και
τους ινδιάνικους γιαλούς
της λυγερόκορμης μικρής
Αμερικής
ίσαμε των νησιών το
πράσινο διαμάντι,
να τη ξεπροβάλλει
αιμόφυρτη η φτωχιά πατρίδα:
είναι το μισό ενός νησιού
ακτινοβόλου·
τα δόντια του Τρουχίγιο
σαν καρφιά έχουνε μπηχτεί
βαθιά μες στην πληγή του
τριάντα χρόνια τώρα,
και ούτε ειρήνη ούτε
σελήνη έχει ο κόσμος,
ούτε ίσκιο, ούτε ήλιο, μα
μόνο δυστυχία,
γιατί όταν από κάποιο
φωσφορικό σμπάρο
του ανθρώπου εκτινάχτηκε
το θαύμα
και μπορούσαν νά ’ναι
επιτέλους τα πάντα
ύπαρξη βασιλική, έναστρη
και θεσπέσια,
σαν άλλο δίχτυ αράχνης
όλο βάσανα και πόνους
επιμένει στις Αμερικές να
ζει η οργή,
του φτωχού και του γυμνού
η αγανάκτηση,
του τύραννου η ασωτεία
και η εχθρότητα,
την ώρα που ο Μουνιός απ’
το Φτωχὸ Λιμάνι
πλαστογραφεί την υπογραφή
της πατρίδας του
και κάτω απ’ την
πειρατική σημαία
πουλάει γλώσσα και λόγο,
χώματα και ηδονή,
πουλάει την τιμή της
φτωχής Αμερικής μας,
πουλάει πατεράδες και
παππούδες και τέφρες.
Μετάφραση: Γιώργος
Κεντρωτής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου