Ο ΒΙΣΟΝΑΣ

 

JORGE LUIS BORGES

 

Ο ΒΙΣΟΝΑΣ

 

Ἀνεξιχνίαστος, συντετριμμένος, ὀρεινός,

καὶ κόκκινος σὰν κάρβουνο ποὺ ἐσβήστη καὶ πεθαίνει·

πατᾶ γερὰ καὶ ἀργά· μὲς στὴν ἀοριστία μένει

τῆς μοναξιᾶς του, μὲς στὴν ἐρημιὰ ὁλομόναχος.

Ἔχει θωρακισμένο μέτωπο, καὶ τὸ σηκώνει

ψηλά. Εἶναι ὁ ἀρχαῖος ταῦρος τῆς ὀργῆς. Καὶ βλέπω ἐπίσης

σ’ αὐτὸν τοὺς ἄντρες τοὺς δεινοὺς καὶ κόκκινους τῆς Δύσης,

τῆς Ἀλταμίρας τὸν χαμένο λαὸ νὰ ὑποτυπώνει.

Καὶ σκέπτομαι ὅτι τὸν ἀνθρώπειο χρόνο δὲν τὸν ξέρει,

οὔτε καὶ τὸν φασματικὸ καθρέφτη του: τὴ μνήμη.

Δὲν τὸν ἀγγίζει ὁ χρόνος. Οὔτε ἡ ἱστορία μὲ τὴ φήμη.

Μεταβλητὰ καὶ μάταια ὅλα — ἀπρόσιτα εἶναι μέρη.

Εἶναι ἄχρονος, ἀμέτρητος, τοῦ μηδενὸς τὸ χνότο.

Στὸν τελευταῖο βίσονα μιλῶ, μὰ καὶ στὸν πρῶτο.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.