ΠΕΤΡΑΡΧΗΣ
ΣΟΝΕΤΟ 22 : ΕΝΩ ΖΟΥΣΕ Η
ΛΑΟΥΡΑ
Μονάχος καὶ σκεφτικὸς
μετρῶ τὰ πιὸ ἔρημα λιβάδια μὲ ἀργὰ βἠματα. Προσεχτικὰ κοιτάζω ποῦ ἀνθρώπινο
πόδι ἄφησε τ’ ἀχνάρια του γιὰ νὰ φύγω. Ἔτσι μόνο θὰ μποροῦσα νὰ κρυφτῶ ἀπὸ τοὺς
ἀνθρώπους. Γιατί στὸ ἐξωτερικό μου τὸ μελαγχολικό, διαβάζεται ἀμέσως ἡ φλόγα καὶ
καίει τὰ σωθικά μου. Τόσο ποὺ πιστεύω πιὰ πὼς τὰ βουνά, οἱ ἀχτές, τὰ ποτάμια καὶ
τὰ δάση ξέρουν ποιά εἶναι ἡ ζωή μου ποὺ στοὺς ἄλλους εἶναι ἄγνωστη. Μὰ μ’ ἢ αὐτὰ
δὲν ξέρω νὰ βρῶ τόσο ἀπάτητους κι ἄγριους δρόμους, ὥστε νὰ μὴ μὲ βρίσκει ὁ Ἔρωτας
γιὰ νὰ κουβεντιάζουμε μαζί.
Μετάφραση: Ἑπτανησία (=
Μαριέττα Γιαννοπούλου Μινώτου) .
Πηγή: Ἰόνιος Ἀνθολογία, Ἔτος
Αον, Ζάκυνθος, Ἀριθ. 1, Ἀπρίλιος 1927, σ. 23.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου