ΡΑΦΑΕΛ ΚΑΝΣΙΝΟΣ-ΑΣΕΝΣ

 

JORGE LUIS BORGES

 

ΡΑΦΑΕΛ ΚΑΝΣΙΝΟΣ-ΑΣΕΝΣ

Η εἰκόνα ἐκείνου τοῦ λαοῦ, τοῦ λιθοβολημένου,

κατάρατου καὶ ἀθάνατου, μονίμως σὲ ἀγωνία,

τὸν τράβαγε γερὰ σὲ κάθε μαύρη του ἀγρυπνία

μὲ κάποιο εἶδος τρόμου οἱονεὶ καθοσιωμένου.

Σὰν κεῖνον ποὺ κρασὶ πίνει βαθύ, εἶδε σὰν ποτό του

τοῦ Ψαλμωδοῦ τὸ ποίημα καὶ τὸ Ἆσμα Ἀσμάτων. Τότε,

αἰσθάνθηκε ὅτι τοῦ οἴνου ἡ γλύκα εἶναι δική του, ὁπότε

κι ἐκεῖνο τὸ βαρὺ τὸ πεπρωμένο εἶναι δικό του.

Τὸν κάλεσε ὁ Ἰσραήλ. Ἐνορατικά, ὄντας ἀπὸ κάτω,

τὸν ἄκουσε ὁ Κανσίνος, ὅπως ἄκουσε ὁ προφήτης

στὴ μυστικὴ κορφὴ φωνή, ποὺ ἡ μυστικὴ κορφή της

ἦταν ὁ Κύριος μέσ’ ἀπὸ τὴν καιομένη βάτο.

Ἡ μνήμη του εἴθε νὰ μὲ συνοδεύει ἐσαεί — μακάρι·

τὰ ὑπόλοιπα ὅλα ἡ δόξα θὰν τὰ πεῖ κομψά, μὲ χάρη.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.